Οποιος είχε το τηλεκοντρόλ στο χέρι κι έκανε ζάπινγκ ανάμεσα στον τελικό του Σούπερ Καπ και την αναμέτρηση του Παναθηναϊκού με τον ΠΑΣ Γιάννινα, θα αναρωτιόταν βεβαίως αν οι 22 αθλητές που έτρεχαν στα δύο γήπεδα, έπαιζαν το ίδιο άθλημα και είχαν τον ίδιο σκοπό στο χορτάρι...

Εκτός, αν κάποιος τυχερός, ευτύχισε να βάλει Nova την ώρα που ο Ντε Βινσέντι του ΠΑΣ έπιανε αυτό το εκπληκτικό βολέ, βάζοντας από την 2η κιόλας αγωνιστική βασική υποψηφιότητα για το γκολ της χρονιάς...

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν δεν βλεπόταν, ο ΠΑΣ σύμφωνα με τον προπονητή του έφυγε με μια γλυκόπικρη γεύση, καθώς θα μπορούσε να είχε πάρει το «διπλό» και η διοίκηση του Παναθηναϊκού στη λογική «τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου» ζήλεψε την παγκόσμια πρωτοτυπία του Πανόπουλου κι έτσι όπως το πάει την επόμενη αγωνιστική θα βγάλει μια ανακοίνωση πριν από τη σέντρα, μία μετά το τέλος του αγώνα (σ.σ. αυτά τα έκανε ήδη από την 2η αγωνιστική), αλλά και μία στο ημίχρονο για να είναι 100% σίγουρη!

Το να αποτύχει κανείς στον μεταγραφικό σχεδιασμό δεν είναι κακό. Οι μεταγραφές είναι ρίσκο και ανάλογα με τα λεφτά που διαθέτεις ο κίνδυνος αυξάνεται ή μειώνεται. Το να χάσεις βαθμό από τον ΠΑΣ Γιάννινα στο ΟΑΚΑ δεν σημαίνει το τέλος του κόσμου. Το να απωλέσεις έναν ακόμη τίτλο μπορεί να «πονέσει», αλλά αθλητισμός είναι κι αυτά συμβαίνουν...

Αλλά, το να μικραίνεις έναν σύλλογο με πρακτικές και λογικές μικρομεσαίων ομάδων δεν είναι απλά λάθος, είναι έλλειψη σεβασμού στους εκατομμύρια υγειώς σκεπτόμενους φιλάθλους που δεν τρώνε κουτόχορτο και αντιλαμβάνονται την πραγματική εικόνα κι όχι αυτή που θέλει να διαμορφώσει η διοίκηση του Παναθηναϊκού... Καλώς ή κακώς, αυτά ήταν τα οικονομικά δεδομένα των «πράσινων» αυτό το καλοκαίρι και θα συμφωνήσω απόλυτα με την άποψη του Βασίλη Βέργη πως «αυτή η στάνη, αυτό το τυρί βγάζει».

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού ξέρει, βλέπει, αντιλαμβάνεται και κρίνει την κατάσταση, αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες και βγάζοντας το καπέλο στον Γιάννη Αλαφούζο για την προσπάθεια που έκανε το καλοκαίρι για να βγάλει τον σύλλογο από το αδιέξοδο.

Αλλο όμως αυτό κι άλλο να γίνεται προσπάθεια ώστε το μαύρο να γίνει άσπρο, σε μια εποχή που ο κόσμος έχει κατανόηση, αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες και ξέρει πως θα μπορούσε να είχε βαρέσει διάλυση ο σύλλογος, αν δεν υπήρχε η λύση της «Παναθηναϊκής Συμμαχίας»...

Είναι πολύ πιο ντόμπρο, πιο τίμιο απέναντι σ' αυτούς που έχουν δώσει (και) χρήματα για να στηρίξουν την προσπάθεια να βγεις και να πεις «δεν παίξαμε καλά, χάσαμε», παρά να ψάχνεις αφορμές, πριν καν γίνει η σέντρα για να δικαιολογήσεις μια απώλεια βαθμών, για την οποία ο κόσμος είναι απόλυτα προετοιμασμένος και δεν χρειάζεται να ψάξει εξιλαστήρια θύματα...

Ακόμη κι αν αποδεχτούμε πως ο Παναθηναϊκός «σφάζεται» από τη διαιτησία και δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι, η πρακτική των ανακοινώσεων αποτελεί παραδοχή της αδυναμίας σου...

Θυμάμαι, μια αντίστοιχη περίπτωση στα μέσα της δεκαετίας του '90, όταν ο μπασκετικός Ολυμπιακός κατακτούσε το ένα πρωτάθλημα μετά το άλλο, την ώρα που οι Γιαννακόπουλοι επένδυαν ένα κάρο χρήματα. Κάθε ήττα (δίκαιη ή άδικη) του Παναθηναϊκού συνοδεύονταν με ανακοίνωση για τη διαιτησία και τα ειρωνικά χαμόγελα στον Πειραιά έδιναν κι έπαιρναν...

Η πρακτική άλλαξε, όταν ένας εκ των τότε στενών συνεργατών του Παύλου και του Θανάση, εξήγησε ότι οι ανακοινώσεις αποτελούν «παραδοχή της αδυναμίας» και το να λες «με σφάζουν» και μάλιστα προκαταβολικά, δεν σου αποτρέπει το «σφάξιμο», απλά σου δίνει λίγο χρόνο για να κοροιδέψεις επικοινωνιακά τον κόσμο σου.

Αν λοιπόν ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός θέλει να κρατήσει «ζεστούς» τους υγειώς σκεπτόμενους φιλάθλους που αγκάλιασαν τη νέα προσπάθεια και πήγαν μαζικά στο ΟΑΚΑ σ' ένα ματς που η πρόκριση έμοιαζε χαμένη (σ.σ. με τη Μάλαγα), καλό θα είναι να σταματήσει το γραφικό παιχνίδι των ανακοινώσεων, να πει αλήθειες στον κόσμο του και να διορθώσει στον βαθμό που γίνεται την αγωνιστική εικόνα της ομάδας του. Ολα τα υπόλοιπα είναι αστεία και φθηνές δικαιολογίες...

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Superleague