Oλοι έχουμε καταλάβει πως οι πολύ υψηλές τιμές πώλησης των τηλεοπτικών τους δικαιωμάτων, επέτρεψαν στις αγγλικές ομάδες να προσφέρουν πολύ μεγάλα συμβόλαια σε καλούς ποδοσφαιριστές, ώστε να τους δελεάσουν και να υπογράψουν μαζί τους.

Βέβαια, υπάρχει κι ένας περιοριστικός παράγοντας που έχει να κάνει με την πολύ υψηλή φορολογία που ισχύει στην Αγγλία, η οποία πλήττει πολύ περισσότερο εκείνους που δεν μπορούν να εγκαταλείψουν το νησί, που έχουν δηλαδή το αγγλικό έδαφος ως τόπο μόνιμης κατοικίας. Ολοι οι Αγγλοι ποδοσφαιριστές που βρίσκονται στις ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ, που ανήκουν δηλαδή στην υψηλή μισθολογική κλίμακα, πάντα αναζητούσαν τρόπους για να προστατέψουν τα κέρδη τους, γλιτώνοντάς τα από τη φορολόγηση. Το χρηματιστήριο του Λονδίνου, καθώς βρίσκεται εκτός της ζώνης του ευρώ, δεν είναι υποχρεωμένο να συμμορφώνεται με τους περιορισμούς που ισχύουν στην ευρωζώνη.

Ετσι, μπορεί να προσφέρει περισσότερες και πιο δελεαστικές ευκαιρίες στους επενδυτές με μία πληθώρα χρηματιστηριακών προϊόντων και εργαλείων. Πολλά από αυτά είναι ιδιαίτερα σύνθετα και υψηλού ρίσκου, αλλά έχοντας «επενδυτικό» χαρακτήρα, προσφέρουν υψηλή φοροαπαλλαγή. Που είναι και το ζητούμενο. Τον τελευταίο καιρό στις αγγλικές οικονομικές στήλες αλλά και στην ένωση επαγγελματιών ποδοσφαιριστών έχουν φτάσει φήμες για μεγάλες οικονομικές απώλειες που υπέστησαν πολλοί ποδοσφαιριστές, οι οποίοι είχαν επενδύσει σε αυτά τα κεφάλαια υψηλού ρίσκου. Υπολογίζεται πως την τελευταία δεκαετία σε αυτά τα επενδυτικά κεφάλαια υψηλού ρίσκου τοποθετήθηκε ένα ποσό που ξεπέρασε το 1 δισ. στερλίνες και πολλοί που επέλεξαν αυτή τη μορφή επένδυσης έχασαν εκατομμύρια.

Εκπρόσωπος μίας χρηματιστηριακής εταιρείας που ειδικεύεται στην ανάκτηση κεφαλαίων που έχουν «χαθεί» σε τέτοιες επενδύσεις, ο Μάρτιν Τέιλορ της Rebus, δήλωσε ότι στους πελάτες της εταιρείας του περιλαμβάνεται μια ομάδα ποδοσφαιριστών της Πρέμιερ. Ενας μάλιστα από αυτούς, ενώ ηταν έτοιμος να κρεμάσει τα παπούτσια του, αναγκάστηκε να επεκτείνει την καριέρα του, αφού έχασε πολλά και βρέθηκε υποχρεωμένος να πληρώσει ένα πολύ μεγάλο ποσό σε φόρους. Τα αρχεία που διατηρούν οι οικονομικές και χρηματιστηριακές αρχές δείχνουν πως την τελευταία 15ετία 219 ποδοσφαιριστές της Πρέμιερ Λιγκ τοποθέτησαν χρήματα σε κάποιο από αυτά τα 128 διαφορετικά επενδυτικά κεφάλαια υψηλού ρίσκου, τα περισσότερα από τα οποία είναι συνδεδεμένα με τη βιομηχανία του κινηματογράφου.

Χωρίς να έχουν διαρρεύσει ονόματα, όλοι γνωρίζουν ποιοι χρησιμοποίησαν αυτή τη δυνατότητα, αλλά δεν γνωρίζουν ποιοι υπέστησαν τις μεγαλύτερες ζημιές. Τα πιο πολλά χρήματα φέρονται ότι τοποθέτησαν εκεί ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν σε Εβερτον, Λίβερπουλ, τις δύο ομάδες του Μάντσεστερ, την Τσέλσι, τη Νιούκαστλ, την Τότεναμ και τη Γουέστ Χαμ.

Το μεγάλο σφαγείο

Η οικονομική κρίση με τη σφοδρότητά της έπληξε και τον αθλητισμό, βάναυσα. Τόσο που είναι δύσκολο να ανακάμψει ακόμη και σε βάθος δεκαετίας, εκτίμηση που μπορεί άνετα να χαρακτηριστεί και υπεραισιόδοξη.

Τώρα μόλις ανακαλύπτουν οι ομοσπονδίες ότι σε κάποιο άσχετο με τον αθλητισμό νομοσχέδιο, «ένα βράδυ που 'βρεχε» όπως συμβαίνει με όλες τις ύποπτες τροπολογίες, πέρασε διάταξη με την οποία οι ομοσπονδίες είναι υποχρεωμένες να υποβάλουν τους προϋπολογισμούς τους στο Υπουργείο Οικονομικών, για έγκριση. Μισθοί υπαλλήλων ομοσπονδιών, επιχορηγήσεις σωματείων, οδοιπορικά αθλητών, προπονητές, συμμετοχές σε αγώνες στο εξωτερικό, όλα στον αέρα.

Διότι στο Υπουργείο Οικονομικών έχουν τόση σχέση με τον αθλητισμό και τις ανάγκες του, όση ο παππούς μου με τον προγραμματισμό Η/Υ. Στο Υπουργείο Οικονομικών κοιτούν τα νούμερα του μνημονίου και κόβουν κοστουμάκια, ανάλογα. Και το κοστουμάκι του ελληνικού αθλητισμού είναι σαγιονάρα, βερμούδα και τι-σερτ.

Παράλληλα, ο υπουργός Αθλητισμού γίνεται ένα τιμητικό κάδρο ή κάποιος επίσημος που θα διατίθεται δωρεάν, για την εκφώνηση «δεκάρικων» σε επίσημες διοργανώσεις. Εννοείται πως αυτό που σε άλλα κράτη ονομάζεται «εθνική πολιτική αθλητισμού» παύει να υπάρχει στην Ελλάδα, αν υπήρξε ποτέ.

Ο αθλητισμός αναβαθμίζεται στην κατηγορία «χόμπι» που θα απολαμβάνει όποιος έχει χρόνο και χρήμα και μπορεί να πληρώνει τον εξοπλισμό και τη χρήση χώρων. Ολα έχουν μια τιμή. Ακόμη και η χρήση των χώρων άθλησης. Αλλιώς, πώς θα έρθει η ανάπτυξη, αν δεν την αφήσουμε στα χέρια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας;

Ο καθένας μόνος του

Φυσικά από την καταστροφική επέλαση της οικονομικής κρίσης δεν μπορούσε να απουσιάσει το ποδόσφαιρο. Η διαφορά είναι ότι εδώ η κρίση αποκάλυψε περισσότερα από όσα προκάλεσε αφού το καθεστώς ήταν σάπιο σε μεγάλο βάθος. Βέβαια, υπήρχε η εντύπωση ότι το αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου θα του έδινε τη δυνατότητα να προστατευθεί και να αποφασίσει το ίδιο την αυστηρότητα των μέτρων. Μέτρων που θα μείωναν τις αρνητικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης και θα δημιουργούσαν τις συνθήκες εκείνες οι οποίες θα προετοίμαζαν το πέρασμα σε ένα άλλο, πιο σύγχρονο και λειτουργικό μοντέλο. Τόσο για το ερασιτεχνικό όσο και για το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Αντί λοιπόν να δούμε τη συνεργασία όλων εκείνων που έχουν λόγο, βλέπουμε πως ο καθένας κοιτά να προασπίζεται την πάρτη του. Το προσωπικό συμφέρον πάνω από όλα. Η καλύτερη συνταγή για να βλέπουμε από μακριά τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Πηγή: Sportday

Ποδόσφαιρο SPORTS