Oταν η πραγματικότητα έχει διαμορφωθεί τόσο ασφυκτικά όσο στην περίπτωση της ΑΕΚ, νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να περάσεις στο μυαλό των ποδοσφαιριστών της, την αναγκαιότητα της νίκης «πάση θυσία» στο ματς με τον Ατρόμητο, μήπως και ο «Δικέφαλος» μπορέσει, αν ευνοήσουν και τα αποτελέσματα των άλλων αγώνων που τον ενδιαφέρουν και αν κερδίσει και την εκδίκαση της έφεσης, μήπως, λοιπόν, μπορούσε να διεκδικήσει την παραμονή μέσα στους αγωνιστικούς χώρους. Και οι ποδοσφαιριστές περιτριγυρίζονται από την ίδια ατμόσφαιρα καχυποψίας και αρνητισμού -όπως κι εμείς- που έχει σημαδέψει το ποδόσφαιρο και η οποία έχει τη ρίζα της στα γεγονότα. «Θέλουν να τη ρίξουν την ομάδα».

Αυτή η αόριστη και πανταχού παρούσα γενικότητα που στην αρρωστημένη ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα μετατρέπεται σε βεβαιότητα, δηλητηριάζει κάθε σκέψη για αγώνα και κάθε μαχητική διάθεση. Νεκρώνει την επιμονή και την υπομονή. Αχρηστεύει τη λογική. Αλλά υπάρχει κι άλλος λόγος. Οι ποδοσφαιριστές που τώρα βρίσκονται στον «Δικέφαλο», δεν έχουν το δέσιμο μίας ομάδας που είναι διατεθειμένη να παλέψει για το θαύμα. Η διοικητική ανυπαρξία όλη τη χρονιά, είχε επίπτωση σε αυτό το δεσιμο, γιατί δεν μπορούσε να δώσει καμία βεβαιότητα, δεν μπορούσε να εγγυηθεί ούτε τα βασικά και τα προφανή.

Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να διαφημίζει μόνο την αόριστη δαβεβαίωση της άφιξης ενός σωτήρα - Γκοντό. Το παιχνίδι της ΑΕΚ στο Περιστέρι, ήταν η μάχη του τελευταίου στρατιωτικού σώματος, της αυτοκρατορικής φρουράς. Οταν ο αντίπαλος έχει διαλύσει τις γραμμές σου σταδιακά από την αρχή της μάχης (από την αρχή του πρωταθλήματος) η αυτοκρατορική φρουρά δεν πρόκειται να μεταστρέψει την έκβαση της μάχης. Ή θα παραδοθεί ή θα γράψει έναν γενναίο επίλογο που θα θυμούνται οι άνθρωποι. Τίποτε περισσότερο. Η μάχη της ΑΕΚ ακόμη και αν κερδιζε το ματς, αν την ευνοούσαν τα υπόλοιπα αποτελέσματα, αν κέρδιζε την ένσταση δεν θα οδηγούσε σε καμία σωτηρία, όσο δεν υπάρχουν οι άνθρωποι που θα τη διοικήσουν και το σχέδιο της επιβίωσης. Η ΑΕΚ δεν είναι ένα χάρτινο βαρκάκι που παρασέρνουν τα νερά. Είναι ένα σκαρί 90 χρόνων γεμάτο, μνήμες, ιστορία και όνειρα. Ενα σκαρί που θα μπει για λίγο στο καρνάγιο για να ξαναβγεί στις θάλασσες, όπως του πρέπει.

ΠΗΓΗ: Sportday

Ποδόσφαιρο ΑΕΚ SPORTS