Η μοίρα ήθελε το τελευταίο παιχνίδι του Ζοσέ Μουρίνιο στον πάγκο της Ιντερ, τον Μάιο του 2010, να το δώσει στο γήπεδο όπου έμελλε να είναι αυτός ο «οικοδεσπότης» τα επόμενα τρία χρόνια. Το «Σαντιάγο Μπερναμπέου» γεύτηκε χαρές και λύπες με τον «Μόου» στο τιμόνι, αλλά φαίνεται πως η «εποχή Μουρίνιο» στην Ρεάλ φτάνει στο τέλος της. Και ποιο θα είναι το πρόσημο; Μάλλον αρνητικό.

Καταρχήν, ας ξεκινήσουμε με την ψυχρή (και αρκετές φορές άδικη) γλώσσα των αριθμών. Από το καλοκαίρι του 2010, όταν ανέλαβε την «Βασίλισσα», ο Πορτογάλος διεκδίκησε ή διεκδικεί εννέα μεγάλα τρόπαια. Από αυτά, αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά μέχρι το τέλος της σεζόν, θα έχει πάρει τρία, δύο εκ των οποίων είναι και τα λιγότερο σημαντικά: Ενα πρωτάθλημα (το περυσινό) και δύο Κύπελλα (αυτό του 2011 και λογικά το φετινό, κόντρα στην γεμάτη κόμπλεξ Ατλέτικο απέναντι στην Ρεάλ).

Στο Τσάμπιονς Λιγκ όμως; 0 στα 3! Δύο ήταν οι μεγάλες προκλήσεις που αναλάμβανε ο «Special One» όταν έδινε τα χέρια με τον Φλορεντίνο Πέρεθ. Πρώτον, να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Μπαρτσελόνα και δεύτερον, να οδηγήσει την Ρεάλ στο πολυπόθητο δέκατο.

Στο πρώτο σκέλος, τα κατάφερε σε μεγάλο βαθμό. Για να το πετύχει, βεβαίως, έλαβε το πιο σκληρό μάθημα της καριέρας του (το 5-0 του Νοεμβρίου του 2010), αλλά στα τελευταία «Clasico» η Ρεάλ έδειξε ακόμα και να έχει πάρει τον… αέρα των «Μπλαουγκράνα».

Με μια σημαντική επισήμανση, βεβαίως. Κάθε ομάδα, όσο μεγάλη ή μικρή και να είναι, περνάει από κύκλους. Και στα χρόνια που η Μπάρτσα έπαιζε με κεκτημένη ταχύτητα, ο Μουρίνιο μπόρεσε επί της ουσίας να της πάρει ένα Κύπελλο. Από πέρυσι ο κορεσμός είχε εγκατασταθεί στο «Καμπ Νόου» και, σε συνδυασμό με την ομολογουμένως καλή δουλειά του Ζοσέ στην Μαδρίτη, φαίνονταν να μπαίνουμε σε αλλαγή κεκτημένων.

Η Ρεάλ πήρε το περυσινό πρωτάθλημα με ρεκόρ βαθμών (110) και γκολ (121), αλλά φέτος το χάνει με μεγάλη διαφορά και απογοητεύοντας σε μεγάλα διαστήματα, σε ένα πρωτάθλημα που απέχει πολύ αυτή την στιγμή από το να χαρακτηριστεί το κορυφαίο στην Ευρώπη, αφού η διαφορά των «αιωνίων» από τους υπόλοιπους είναι κάτι λιγότερο από… χαώδης.

Η δεύτερη και μεγαλύτερη πρόκληση θα μείνει, όπως όλα δείχνουν, το μεγάλο απωθημένο του Ζοσέ. Αρχικά η Μπαρτσελόνα, στην συνέχεια η Μπάγερν Μονάχου και φέτος η Μπορούσια Ντόρτμουντ του έκλεισαν τον δρόμο προς τον τελικό.

Μα καλά, θα πείτε κάποιοι, πριν έρθει ο Μουρίνιο στην Μαδρίτη, η Ρεάλ των εννέα Κυπέλλων Πρωταθλητριών μετρούσε έξι διαδοχικούς αποκλεισμούς στην φάση των «16». Σωστή επισήμανση, αλλά όχι αρκετή για να θεωρηθεί επιτυχημένη η ευρωπαϊκή πορεία της ομάδας επί εποχής Ζοσέ. Εντέλει, αυτό που μετρούν είναι οι κούπες και οι πλούσιες βιτρίνες του μουσείου της Ρεάλ δεν… αυγάτισαν την τελευταία τριετία.

Και αυτό, παρ' ότι ο Μουρίνιο έκανε τις μεταγραφές που εκείνος ήθελε (συνολικού ύψους 180 εκατομμυρίων ευρώ σε αυτή την τριετία), δεν έβγαλε κανέναν παίκτη από τα φυτώρια και άλλαξε ΤΑ ΠΑΝΤΑ στο οργανόγραμμα της Ρεάλ, φτιάχνοντάς τα όπως τον βόλευε. «Εφαγε» τον Χόρχε Βαλντάνο από την θέση του γενικού διευθυντή, προώθησε και στη συνέχεια… αδρανοποίησε τον Ζινεντίν Ζιντάν, άλλαξε ακόμα και τους μάγειρες στο προπονητικό κέντρο (!).

Χωρίς να ξεχνάμε, βεβαίως, στην ουσία αυτός χώρισε στα δύο τα αποδυτήρια, φτάνοντας αυτή την στιγμή να είναι ψυχραμένος ακόμα και με τον Κριστιάνο Ρονάλντο, όπως ξεκαθάρισε ουσιαστικά και ο τελευταίος, λέγοντας πως το μέλλον του δεν έχει καμία σχέση με αυτό του Ζοσέ.

Σύμφωνοι, ο Μουρίνιο άλλαξε προς το καλύτερο την Ρεάλ αυτή την τριετία, έστω και αν δεν έπαιξε και καμία σπουδαία μπάλα, με εξαίρεση κάποιες εκλάμψεις. Επιχείρησε, όμως, να αλλοιώσει το DNA της, να επιβάλει το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» στον βωμό της νίκης, σε έναν σύλλογο που καυχιόνταν πάντα για την αρχοντιά του. Και, σε τελική ανάλυση, να είναι αυτός πάνω από την Ρεάλ. Και αυτή η τελευταία του «απαίτηση» πιθανόν να τον οδηγήσει και στην πόρτα εξόδου του «Σαντιάγο Μπερναμπέου»…

Πηγή: Goal

Ποδόσφαιρο SPORTS