Δεν είναι ΠΑΟΚ… ακόμα

Θα πρέπει να κάνουμε πολύ υπομονή μέχρι ο Σαββίδης να βρει τα παραγοντικά του πατήματα. Να βρει ουσιαστικά τα στελέχη που θα εμπιστευτεί και θα αφήνει να αναπτύξουν την ομάδα. Νομίζω πως σήμερα που μιλάμε, αυτούς που βρήκε και αυτούς που επέλεξε, δεν τους έχει εμπιστοσύνη. Αυτή την αίσθηση έχω και νομίζω πως τα γεγονότα αυτό δείχνουν.

Ο Τσιστιακόφ δε νομίζω πως ήταν ποτέ ποδοσφαιράνθρωπος. Είχα την βεβαιότητα όταν ήρθε πως θα είναι ο συνδετικός κρίκος του Σαββίδη με τους Βρύζα – ΓΧ, αλλά μάλλον έχει πάρει έναν πιο σύνθετο ρόλο που ίσως και να αδικεί την υποδομή του.

Ο Βρύζας με τον ΓΧ ευνουχίστηκαν από το νέο καθεστώς γιατί δεν μπόρεσαν να δουλέψουν γύρω από τα αγωνιστικό. Μου αρέσει που ξεφωνίζουν τον Βρύζα για τις επιλογές του καλοκαιριού, δηλαδή του Δώνη, του Κουμαλό και του Λόρενς. Ο Χακόμπο αποκτήθηκε επειδή πουλήθηκε ο Κρέσιτς και ο Βιβιάν επειδή πουλήθηκε ο Μαλεζάς. Και με τον Βιβιάν η κουβέντα είναι σύνθετη και αν έχει κανείς τον τρόπο να μου πει τι σόι στόπερ θα έρθει στην Ελλάδα με 215 χιλιάρικα τον χρόνο αρχές Αυγούστου ας μου το πει και μένα.

Μία ομάδα που λόγω χρεών έριξε το μπάτζετ της κοντά στα πέντε εκ. ευρώ και απλά πήρε έναν στόπερ που τον ήθελε ο προπονητής και βέβαια έναν χαφ που έπρεπε να παίζει πλάγια, πίσω από τον φορ και εξάρι αν γίνεται. Με 260 χιλιάρικα. Όσο για τον Δώνη, όταν τον πήρε κανένας δεν είπε κουβέντα. Απλά περίμεναν τις γκέλες του, που με αυτό το ρόστερ εύκολο ήταν. Το χοντρό του λάθος ήταν το ότι πήρε Έλληνα προπονητή, ενώ γνώριζε τις δυσκολίες.

Το δεύτερο λάθος του Βρύζα είναι πως θα έπρεπε να την πάρει χαμπάρι και να σηκωθεί να φύγει όταν ήταν στο απυρόβλητο, όμως έμεινε και τώρα τα ακούει. Ούτε μισή απόφαση δεν πρέπει να έχει πάρει φέτος, αλλά οι κλίκες τον έχουν στήσει στο πέναλτι για να πείσουν πως ο … άλλος ήταν καλύτερος.

Ο άλλος βέβαια είναι ο Ζαγοράκης που επέστρεψε και αυτός στην ομάδα. Κινείται γύρω από αυτή, μιλάει με τον μεγαλομέτοχο, αλλά κανένας δεν μπορεί να προβλέψει πως δεν θα καεί – εκ νέου – και αυτός στο μέλλον.

Η αλήθεια για τον Σαββίδη είναι πως ναι μεν ακούει αλλά στο τέλος κάνει το δικό του. Για παράδειγμα, αυτό που έγινε στο ημίχρονο με την ομιλία στα αποδυτήρια δεν θα το ενέκρινε κανένας Βρύζας και κανένας Ζαγοράκης. Ο συμβουλευτικός τους ρόλος μάλλον έπεσε στο κενό. Ο Σαββίδης έκανε κάτι που ποδοσφαιρικά είναι φάουλ και κανένας δεν μπόρεσε να τον προστατέψει από αυτό. Γιατί απλά κανείς δεν μπορεί.

Μέχρι να βρει ο Σαββίδης ανθρώπους που εμπιστεύεται και σέβεται, δουλειά σοβαρή δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε. Αυτό είναι το πόρισμα των δέκα μηνών του Σαββίδη. Πάμε παρακάτω.

Η ομάδα. Πονεμένη ιστορία είναι η αλήθεια. Αλήθεια πόσο μπορεί να παίξει αυτή; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στον τερματοφύλακα, πήραμε τον Ιτάνζ ενώ είχαμε άλλους δύο εξαιρετικούς και σήμερα παίζει ο πρώτος χωρίς κανένας να είναι σε θέση να πείσει πως είναι καλύτερός τους. Και σε αυτή τη περίπτωση, χάνεις τον Γλύκο που τον ετοίμαζες τόσα χρόνια γιατί δεν έχει λόγο να κάτσει κάπου που αδίκως δεν τον πιστεύουν, ενώ ο Χακόμπο δεν έχει τον χαρακτήρα που αρέσει στην ηγεσία. Όχι πως ο Ιτάνζ είναι κακός τερματοφύλακας, αλλά εγώ προσωπικά δεν ξέρω και αμφισβητώ αν είναι καλύτερος των άλλων.

Στο δεξί μπακ, έχουμε τον Έτο που φεύγει και είναι κακός παίκτης, τον Αποστολόπουλο που είναι αξιοπρεπής αλλά περιορισμένων δυνατοτήτων και τον Κωνσταντινίδη που ναι μεν είναι μεγάλο ταλέντο, αλλά ανέτοιμο μεγάλο ταλέντο.

Στα στόπερ έχουμε δύο δανεικούς, ο Κουμαλό μέτριος και άτεχνος, ο Σίλντεφελντ υποφερτός αλλά επιρρεπής στο λάθος κυρίως στις τοποθετήσεις του. Αριστερά ο Λίνο ναι μεν καλός, αλλά στα 36 του χρόνια και πίσω του ο Σταφυλίδης που φεύγει. Έχουμε και τον Κατσικά για να γράφουμε πως κάποιος κάνει ατομικό πρόγραμμα και τον Ιντζίδη που το παιδί βοηθά άμα χρειαστεί αλλά δεν φαίνεται να τους έχουν εμπιστοσύνη.

Στα χαφ του άξονα αν θεωρήσουμε πως σήμερα παίζουμε 4-2-3-1 ο Φωτάκης που φεύγει, ο Κατσουράνης που είναι η όαση, ο Κάτσε που πήρε βάρος πάνω του και δεν τα πήγε άσχημα και ο Λάζαρ που είναι η χαρά των μεταπτώσεων. Γκολ και ασίστ μετρημένα στα δάχτυλα των χεριών σε μια ολόκληρη σεζόν, ενώ τα αβίαστα λάθη είναι αμέτρητα.

Οι πλάγιοι, ένας που φεύγει – Ρομπέρ – δύο δανεικοί και σχετικά αδιάφοροι – Καμαρά , Ολίσε και ένας που δεν είναι πλάγιος, Σαλπιγγίδης. Πίσω από τον φορ ένας 32χρονός χωρίς ουσία – Λόρενς και ένας 33χρονός με πολύ ουσία και λίγο χρόνο συμμετοχής.

Ένας φορ, ο Κλάους και ένας πλάγιος που είναι φορ όπως ο Σαλπιγγίδης. Και οι δύο δεν έχουν ατομική ενέργεια, δεν κρατάνε μπάλα και θα φανούν όταν οι υπόλοιποι καταφέρουν να αποδώσουν καλό ποδόσφαιρο για να τους τροφοδοτήσουν. Άντε βγάλε άκρη δηλαδή.

Με όλα τα παραπάνω, αντιλαμβάνεται κανείς γιατί βλέπουμε ότι βλέπουμε. Και κατανοεί το γιατί αυτή η ομάδα δεν έχει κανένα απολύτως μέλλον, είτε ο Σαββίδης προειδοποιεί τους παίκτες είτε όχι.

Οι παίκτες δεν είναι αδιάφοροι με την έννοια που όλοι γνωρίζουμε. Είναι ανασφαλείς και προβληματικοί γιατί γνωρίζουν πως αυτό που μπορούν να παίξουν είναι λιγότερο από τις απαιτήσεις που υπάρχουν.

Στα πλέι οφ νομίζω θα βρεθεί μία άκρη να επικρατήσουν στο τέλος. Αλλά αυτό δεν θα σημαίνει απολύτως τίποτα για το μέλλον του ΠΑΟΚ πλην της κληρονομιάς συμμετοχής στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ που ενδεχομένως να αφήσει αυτή η ομάδα στην επόμενη.

Γιατί αυτή η ομάδα και το μεγαλύτερο ποσοστό των στελεχών της, δεν μπορεί να έχει σχέση με την επόμενη αν ο Σαββίδης θέλει όντως το πρωτάθλημα.

Καταλήγοντας λοιπόν, αυτό το πράγμα – διοικητικά, αγωνιστικά – δεν είναι ΠΑΟΚ ακόμη. Έχει δρόμο μπροστά του…

Πηγή: paok24.com