Είναι ταυτόχρονα κάτοχος του Γιουρόπα Λιγκ και μέχρι τις 25 Μαΐου το βράδυ, πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ωστόσο συμβαίνει κάτι πολύ παράξενο: ο τρόπος που κέρδισε το τρόπαιο στο Αμστερνταμ πήρε από πάνω της τα φώτα -όλος ο κόσμος συζητάει γι' αυτό που έπαθε η Μπενφίκα! Τα δακρυσμένα μάτια του Εουσέμπιο στην απονομή ελπίζω να ξορκίσουν το κακό μάτι που χτύπησε την ομάδα του.

Πολλές φορές φτάνω να πω ότι στο ποδόσφαιρο τα έχω δει όλα και σχεδόν πάντα συμβαίνει κάτι και με κάνει να αλλάζω γνώμη: το τελευταίο είναι αυτό το απίθανο που συνέβη στην Μπενφίκα. Να χάσεις δυο τίτλους σε μια εβδομάδα γίνεται -έχει συμβεί πολλές φορές στο παρελθόν και σε διάφορα σπορ και θα συμβεί και στο μέλλον. Πέρυσι κοτζάμ Μπάγερν Μονάχου έχασε σε μια εβδομάδα το Κύπελλο Γερμανίας και το Τσάμπιονς Λιγκ -μάλιστα το τελευταίο στην έδρα της. Ομως να χάσεις δυο τίτλους έχοντας δεχτεί δυο γκολ στις καθυστερήσεις είναι από τα απίθανα! Βέβαια για να είμαστε ακριβείς, η Μπενφίκα ακόμα τον τίτλο δεν τον έχασε, το ντέρμπι με την Πόρτο έχασε και έπεσε στη δεύτερη θέση. Απομένει μια ακόμα αγωνιστική στο πρωτάθλημα Πορτογαλίας και θα δούμε πώς το πράγμα θα εξελιχτεί.

Λάθη

Είναι ανεξήγητο αυτό που έπαθε η ομάδα της Λισσαβώνας; Μοιάζει πως είναι. Επειδή παρακολούθησα και το ματς με την Πόρτο και τον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ, οφείλω να πω ότι η Μπενφίκα πλήρωσε στις δυο περιπτώσεις δυο απλά λάθη της. Από την Πόρτο έχασε γιατί δεν έδειξε την απαραίτητη προσοχή στον 18χρονο Κέλβιν που μπήκε στο ματς στο τέλος και η χρησιμοποίησή του έμοιαζε με κίνηση απελπισίας: η άμυνα της Μπενφίκα είχε κάνει ένα σπουδαίο παιχνίδι και δεν περίμενε να της κάνει ζημιά ένας απίθανος μικρούλης –σε αυτά τα καθοριστικά παιχνίδια δεν θέλει και πολύ να γίνει το κακό.

Σύνθετο

Στον τελικό του Γιουρόπα Λιγκ το πράγμα είναι ακόμα πιο σύνθετο. Η Μπενφίκα έπρεπε να υποψιαστεί ότι κινδυνεύει να πέσει θύμα της μοίρας πάλι όταν ο Λαμπάρντ σημάδεψε το δοκάρι στο 85' -η φάση αυτή, σχεδόν κόντρα στη ροή του παιχνιδιού, θα 'πρεπε να υποψιάσει τους Πορτογάλους. Αλλά και το ίδιο το γκολ που δέχεται από τον Ιβάνοβιτς η Μπενφίκα είναι μια μικρή απόδειξη ότι πήγαινε γυρεύοντας. Το γκολ του Σέρβου οφείλεται στην παθολογία της ακατανόητης μεικτής ζώνης που οι Πορτογάλοι διδάσκουν στις στημένες φάσεις: ο Ιβάνοβιτς διαβάζει την αδυναμία της διάταξης και την εκθέτει διαλέγοντας ουσιαστικά αντίπαλο -ο ΠΑΟΚ, επί Σάντος, το γκολ αυτό το έχει δεχτεί πολλές φορές. Ομως μολονότι υπάρχουν εξηγήσεις για το τι συνέβη, το πράγμα παραμένει σκηνοθετημένο από τη μοίρα: η Μπενφίκα δεν δέχτηκε τα γκολ αυτά στο 80' (όταν ο Κέλβιν αγωνιζόταν) ή στο 75' (όταν η Τσέλσι χτύπησε πάλι ένα κόρνερ), αλλά στις καθυστερήσεις, όταν η μεν Πόρτο θα μπορούσε να έχει απογοητευτεί από τα πολλά «τρακαρίσματα» στο αμυντικό της τείχος, η δε Τσέλσι, λόγω κούρασης, να μην εκτελέσει σωστά το ρημάδι το κόρνερ.

Φόβος

Πολλές φορές η Τέχνη συσχετίζεται με τον Αθλητισμό -κυρίως από όσους βλέπουν τον αθλητισμό ως δρώμενο και διαδικασία. Μια από τις διαφορές των δύο ωστόσο είναι ότι ενώ στο θέατρο που έχει δρώμενα, αναζητείται ένας περφεξιονισμός διά της επανάληψης, στο ποδόσφαιρο τίποτα ποτέ δεν είναι εύκολα επαναλαμβανόμενο. Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει δράμα κατά παραγγελία, δεν υπάρχει ούτε συνταγή επιτυχίας, ούτε φυσικά μπορείς να αποφύγεις την αποτυχία ποντάροντας σε σκηνοθετικές βεβαιότητες. Στο ποδόσφαιρο μπορείς να φοβάσαι τι θα συμβεί και πρέπει την ίδια στιγμή και να μη φοβάσαι γιατί κανείς που φοβάται δεν κέρδισε! Η Μπενφίκα πήγε σε έναν τελικό έχοντας ζήσει ένα δράμα. Πάλεψε με τους φόβους της, άφησε πίσω (;) την κακοδαιμονία του Σαββάτου, έπαιξε σαν ό,τι της έχει συμβεί στο προηγούμενο ματς να είναι κάτι συνηθισμένο. Και το κακό το ξαναβρήκε μπροστά της!  Δεν ξέρω αν είναι κατάρα -κακό μάτι είναι σίγουρα. Νομίζω ότι από δω και πέρα το «προσέξτε να μην την πάθουμε όπως η Μπενφίκα» θα το λέει όποιος έχει χάσει ένα ματς στο 93'. Και θα το λέει για να ξορκίσει την απίθανη πιθανότητα να του ξανασυμβεί το ίδιο στο επόμενο παιχνίδι.    

Πλάκα     

Είναι τόσο εξωφρενικό όλο αυτό που έζησε η ομάδα της Λισσαβώνας, ώστε δεν αποκλείεται η Μπενφίκα να κατακτήσει τελικά το πρωτάθλημα Πορτογαλίας, δηλαδή να μην κερδίσει η Πόρτο την τελευταία αγωνιστική την Πάσος Φερέιρα. Να το πω απλά: δεν αποκλείεται ο Θεός, που της κάνει πλάκα εδώ και μια βδομάδα της Μπενφίκα, στο τέλος να τη λυπηθεί...

Μίκης

Πhγα την Τρίτη το βράδυ στο Θέατρο του Μπάντμιντον και είδα το μιούζικαλ «Ποιος τη ζωή μου κυβερνά», παράσταση αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του Μίκη Θεοδωράκη. Χάρη στους ανθρώπους του συγκεκριμένου θέατρου, του μοναδικού από τα Ολυμπιακά Ακίνητα που αξιοποιήθηκε σωστά, η Αθήνα γνώρισε τι θα πει θεατρικό μιούζικαλ και κατάλαβε πόσο είχε κακοποιηθεί αυτό στα μέρη μας, πριν βρεθεί ένας τέτοιος χώρος. Στον συγκεκριμένο πολυχώρο είδαμε παραστάσεις που έχουν γίνει παγκόσμια σουξέ όπως το «Cats», η «Εvita», το «Μama Mia», το «West Side Story» και πολλά πολλά άλλα.

Τα τελευταiα χρόνια γίνεται ένας πειραματισμός δημιουργίας ελληνικών μιούζικαλ βασισμένα σε πρόσωπα με μεγάλες ιστορίες και καλλιτέχνες με ζωή ενδιαφέρουσα: η αρχή έγινε με τον Αττίκ. Η μόδα της αφήγησης και της δραματοποίησης της ζωής σπουδαίων καλλιτεχνών είχε ήδη σταθεί αιτία προηγουμένως να δούμε κάποιους ωραίους μονολόγους σε θεατρικές σκηνές της Αθήνας, όπως αυτός με θέμα την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, άψογα δοσμένος από τη Νένα Μεντή. Η παράσταση για τον Θεοδωράκη ακολουθεί αυτή περίπου τη δραματουργία: είναι ένας μεγάλος μονόλογος που ζωντανεύει από εικόνες, δρώμενα και φυσικά τραγούδια. Είναι σαν ο ίδιος ο Μίκης να αφηγείται και να παρακολουθεί ταυτόχρονα τη ζωή του. Και φυσικά να ακούει τα τραγούδια και τις μελωδίες του.

Περιττo να πω ότι όποιος αγαπάει τη μουσική του Θεοδωράκη θα κατασυγκινηθεί και θα περάσει τρεις υπέροχες ώρες. Μπορεί να λείπουν κάποια πράγματα από το τεράστιο έργο του (δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς), μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις η θεατρικότητα να είναι υπερβολική και το πράγμα να κατρακυλάει προς το μπαρόκ, που μικρή σχέση έχει με το μιούζικαλ, αλλά στο σύνολό της η παράσταση στους φίλους του Μίκη θα αρέσει πολύ.

Να πaτε με τον μπαμπά σας και τη μαμά σας. Αν τους αρέσει ο Θεοδωράκης, θα σας λατρέψουν για το δώρο...

Για το καλό

«Καλά, δεν πήρες είδηση τίποτα; Ποιο στημένο ματς Επανομή – Ηρακλής Ψαχνών και κουραφέξαλα;», μου είπε χθες το πρωί φίλος από τους καλούς μελετητές του ποδοσφαίρου. Απόρησα! «Μα ήρθε φάκελος», είπα. «Ναι, αλλά όχι για το ματς. Τον στείλανε γιατί είχαν στείλει μέχρι τώρα 80 φακέλους και δεν υπήρχε πουθενά λίγος Σταθόπουλος, έτσι "για το καλό του ποδοσφαίρου", που λες κι εσύ», μου είπε. «Μα καλά, δεν είδες ότι στο συγκεκριμένο ματς διαιτητής ήταν ο γαμπρός του;», με ρώτησε επικριτικά. Δεν το 'χα δει, το ομολογώ. Νόμιζα ότι μόνος γαμπρός του «Σταθό» είναι ο Κωνσταντινέας, με τον οποίο είχαν κάποτε παντρευτεί τη διαιτησία... 

Πηγή: SportDay

Ποδόσφαιρο SPORTS