Παίζοντας δίχως άγχος και πίεση, και χωρίς να γνωρίζει τι της ξημερώνει το «αύριο των αδειοδοτήσεων», ο Χριστόπουλος και οι παίκτες του εντυπωσίασαν με τις δύο νίκες τους. Αυτές όμως δεν ξεκαθάρισαν την κατάσταση, αλλά μάλλον την περιέπλεξαν, αφού άπαντες μπορούν να διεκδικήσουν την έξοδο στα προκριματικά του Τσάμπιονς Ληγκ. Έχει πολύ ψωμί ακόμη και χρόνο να διορθώσει ο καθένας τα κακώς κείμενα.

Για τον ΠΑΟΚ όμως, περισσότερο από Αστέρα και Ατρόμητο, το κακό ξεκίνημα είναι κάπως πιο προβληματικό. Και φοβάμαι ότι η πίεση που θα ασκηθεί στην συνέχεια από κόσμο και διοίκηση, θα βαρύνει έτι τα πόδια των ποδοσφαιριστών του Δικεφάλου. Νομίζω όμως ότι μερίδιο ευθύνης έχουν και στην ΠΑΕ, με την απομάκρυνση του Γιώργου Δώνη. Κατά την ταπεινή μου άποψη ήταν σε λάθος τάιμινγκ. Προσέξτε, δεν λέω ότι ήταν λάθος απόφαση, αλλά έγινε σε λάθος χρόνο. Κάτι που πριν λίγο καιρό έκανε και η ΑΕΚ με τον Λίνεν και το πλήρωσε με τον υποβιβασμό της (άσχετα εάν τελικά αυτή ήταν η καλύτερη επιλογή, για μια μόνιμη λύση).

Το μερίδιο ευθύνης του Δώνη σίγουρα ήταν μεγάλο για την εφέτινη εικόνα του Δικεφάλου. Και για τα καλά, και για τα κακά, ο προπονητής είναι αυτός που χρεώνεται στο φινάλε τις κινήσεις και δρέπει είτε τους καρπούς επιτυχιών, είτε το πικρό ποτήρι των αποτυχιών, όπως έγινε στην περίπτωση του Έλληνα τεχνικού. Εάν βρισκόμασταν νωρίτερα στην σεζόν, πιθανόν η απομάκρυνση του, να προλάβαινε να διορθώσει και κάποια κακώς κείμενα. Όμως έχοντας τελειώσει η κανονική περίοδος, δεν υπήρχε χρόνος για θεαματικές μεταβολές. Πόσο μάλλον με υπηρεσιακό προπονητή, με ελάχιστες εμπειρίες και προϋπηρεσία (όπως ο Γεωργιάδης).

Θα ρωτήσετε, «αν έμενε ο Δώνης, θα βελτιωνόταν ο ΠΑΟΚ;». Η απάντηση είναι, «δεν ξέρω», διότι ακόμη δεν έχω γίνει μάντης. Αυτό όμως που ξέρω, είναι ότι θα υπήρχε ένας άνθρωπος με καλύτερη γνώση του υλικού, αφού αυτός το δούλευε από την αρχή της χρονιάς. Γνώση που κανείς βοηθός ή τεχνικός διευθυντής μπορεί να έχει ποτέ. Το πλέον βασικό όμως, είναι ότι θα υπήρχε ένας κυματοθραύστης της πίεσης, που αυξήθηκε αφόρητα μετά τον αποκλεισμό στον ημιτελικό. Και ας είχε ήδη δημιουργηθεί ρήγμα στις σχέσεις της κερκίδας με τον Έλληνα προπονητή. Αλλά θα μπορούσε να γίνει διαχειρίσιμη, με παρέμβαση και της διοίκησης, μέχρι να ολοκληρωθούν οι αγωνιστικές υποχρεώσεις, ώστε να μην ξεπεραστούν τα όρια.

Και οι ποδοσφαιριστές του, θα είχαν τον χώρο και να σκεφτούν και να προσπαθήσουν, ακόμη και από ποδοσφαιρικό εγωϊσμό, να αλλάξουν την εικόνα μιας προβληματικής ομάδας, δίχως να κρέμεται στα κεφάλια τους η οποιαδήποτε «φυσιολογική απειλή» της αποτυχίας. Ενώ τώρα παίζουν και απέναντι τους υπάρχει το «εκτελεστικό απόσπασμα» από τον τίτλο του φαβορί και τις δικαιολογημένες απαιτήσεις από την εξέδρα και την ιστορία του συλλόγου. Και μετά το τέλος των αγώνων, και πάλι μπορούσε να βγει διαζύγιο, με πιο καθαρό μυαλό και ξεκάθαρη εικόνα για το αν ταιριάζουν ή όχι οι φιλοδοξίες του ΠΑΟΚ με τις σκέψεις και τα πλάνα του προπονητή. Όποιο και αν ήταν το outcome, που λένε βαρβαριστί.
Ο απολογισμός για το έργο και την χρησιμότητα ενός τεχνικού, όταν έχουν κλείσει τα 2/3 ενός πρωταθλήματος είναι πιο ωφέλιμος και παραγωγικός στο τέλος πια. Αν μπορείς να διορθώσεις κάτι μέχρι τα τέλη Φλεβάρη, παίρνεις το ρίσκο και το κάνεις, διότι υπάρχει το χρονικό περιθώριο να δεις αποτέλεσμα. Από εκεί και πέρα, κάθε κίνηση, μοιάζει με τζακ-ποτ, που κυνηγάς να πιάσεις. Αυτό λέει η ποδοσφαιρική λογική και πρακτική, δίχως να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις και φωτεινές. Που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα βέβαια. Στο χέρι βέβαια του ΠΑΟΚ είναι να αποδείξει στο τέλος, ότι επέλεξε σωστά.

Πηγή: pamesports.gr

Ποδόσφαιρο Superleague ΠΑΟΚ SPORTS