Σταματούσε να με κοιτάει κι άρχιζε να διορθώνει, γνωρίζοντας ότι με αυτά που είχα γράψει κάποιος, που μπορούσε να ήταν από τη Γιάννα μέχρι τον Βενιζέλο, την άλλη μέρα θα έπαιρνε τηλέφωνο, κάποιος από τους μεγάλους θα του έλεγε «τι τον έπιασε τον δικό σου;» και θα έπρεπε να απαντήσει... «Ετσι του ήρθε και το έγραψε». Γιατί στα πέντε χρόνια που είχα τη χαρά να δουλέψω στο «Βήμα» με προϊστάμενο τον Ζήση Καραβά δεν θυμάμαι ούτε μία φορά που να πιστεύει ότι ο συντάκτης είχε δίκιο και να του κάνει παρατήρηση για να ικανοποιήσει τους από πάνω. Και πιστέψτε με. Ξέρω.

Στην περίπτωση του Μαρινάκη και του Αλαφούζου δεν υπάρχουν βέβαια από πάνω για να στηρίξουν τις επιλογές των τεχνικών τιμ που διαλέξανε. Υπάρχουν όμως φίλοι, συνεργάτες, οπαδοί που στην πρώτη ευκαιρία θα αρχίσουν να τους τριβελίζουν το κεφάλι ότι τα τεχνικά τιμ που διαλέξανε καταστρέφουν την ομάδα. Και το φιτίλιασμα είναι σαν τη σταγόνα στον βράχο. Μοιάζει ασήμαντο, αλλά θα τον διαλύσει. Ιδιαίτερα όταν στην περίπτωση του Ισά και του Νταμπίζα δεν υπάρχουν ερείσματα στους οπαδούς. Ο Μαρινάκης και ο Αλαφούζος πάντως με τον Κοβάσεβιτς και τον Φερέιρα έχουν δείξει ότι στηρίζουν τις επιλογές τους. Οχι όπως ο Κόκκαλης και ο Λούβαρης, που το καλοκαίρι του 2005 είχαν πει ότι αποσύρονται στη Μύκονο για να αφήσουν τον Ολυμπιακό στα χέρια του Πέτρου και του Ιβιτς και τον Μάρτιο είχαν γυρίσει λέγοντας ότι το μοντέλο με τον τεχνικό διευθυντή δεν ταιριάζει στον Ολυμπιακό.

Από υποσχέσεις και από απειλές η ζωή άλλο τίποτε, αλλά στο τέλος μιλάει η πραγματικότητα. Αφού έβγαλε ανακοίνωση ο Ιβάν Σαββίδης ότι θα έχει συνάντηση με τον Σαμαρά να του ζητήσει να πληρώσει τα χρέη του ΠΑΟΚ χωρίς τις προσαυξήσεις κατέβασε τον πήχη. Χθες συναντήθηκε με τον Σίμο Κεδίκογλου, που δεν ήταν δύσκολο αφού γνωρίζονται από την εποχή που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ήταν φοιτητής στη Μόσχα, με τον Αδωνι Γεωργιάδη για να μιλήσουν για την αγορά του Κέντρου Αποδήμου Ελληνισμού στη Θεσσαλονίκη και «με στελέχη του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης». Κάτι λιγότερο δηλαδή από τον Σταϊκούρα που συναντούσαν ο Δημητρέλος και ο Ντέμης για να κανονίσουν τα χρέη της ΑΕΚ. Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα ότι η Ελλάδα προχωράει από τη στιγμή που ο Σαμαράς δεν μπαίνει στα πόδια του υπουργείου «για να κανονίσει το πρόβλημα», σαν το κράτος να είναι δικό του. Ακόμα και αν τον αποκαλούν εξοχότατο, όπως το είχε κάνει ο Χριστοβασίλης στην ανακοίνωση που ζητούσε από τον Σαμαρά να καθαρίσει για να πάρει ο ΠΑΣ άδεια.

Μιλώντας για τις άδειες να πω ότι ο φάκελος που κατατίθεται στην Πρωτοβάθμια Επιτροπή της ΕΠΟ είναι ίδιος με αυτόν που εξετάζει και η δευτεροβάθμια μικτή επιτροπή. Μικτή γιατί αποτελείται από ένα δικηγόρο και ένα λογιστή της ΕΠΟ, ένα δικηγόρο και ένα λογιστή της ΕΠΑΕ και ένα συνταξιούχο δικαστικό επιλογή της ΕΠΟ. Εξέτασαν τα ίδια στοιχεία, αλλά αποφάσισαν ότι ο ΠΑΣ και ο Παναθηναϊκός μπορούν να πάρουν αδειοδότηση. Και καμία ΠΑΕ δεν έχει δικαίωμα να ζητήσει να ανοίξει ο φάκελος της άλλης. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να το ζητήσει η ΟΥΕΦΑ, αλλά ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον ΠΑΣ υπάρχει η ισορροπία του τρόμου, ότι μπορεί και οι δύο να βγούνε χαμένοι.

Πάνω... κάτω κι αντίστροφα

Για κάθε Κυριάκο Παπαδόπουλο, που η μοίρα τού τα έφερε όλα δεξιά, υπάρχουν 100 παίκτες που ξεκίνησαν σαν μεγάλα ταλέντα για να χαθούν. Του ενός του μπαίνει στο μυαλό ότι είναι ο νέος Μέσι και ταλαιπωρεί την μπάλα, τον άλλο τον τρώνε οι μοντέλες και τον τρίτο θα τον ξεκάνει μια αδέσποτη κλοτσιά στο γόνατο. Ετσι είναι η ζωή στο ποδόσφαιρο και όποιος γράφει έχει μάθει να το καταλαβαίνει και να το δέχεται αφού και στη δημοσιογραφία ένας θα γίνει φίρμα, δέκα θα κάνουν καριέρα, εκατό θα τραβάνε κουπί για το μεροκάματο και χίλιοι κάποια στιγμή θα τα παρατήσουνε. Η πιο σπάνια κατηγορία στο ποδόσφαιρο δεν είναι οι παίκτες που «βγήκαν», αλλά οι παίκτες που ξεκίνησαν για να βγουν, η καριέρα τους δεν πήγε πουθενά, δεν τα παράτησαν όμως και επανήλθαν. Μπορεί χωρίς τις προσδοκίες που τους συνόδευαν στα μικρά τους χρόνια, αλλά επανήλθαν. Οπως ο Χρήστος Λισγάρας, που χθες έκανε ένα ακόμα βήμα στην καριέρα του πηγαίνοντας στον Αστέρα Τρίπολης.

Ο Χρήστος Λισγάρας ανήκει στους μικρούς που αφού ικανοποίησαν τις εκάστοτε φαντασιώσεις ότι ο Ολυμπιακός θα στηριχθεί στα δικά του παιδιά χάθηκαν για να αντικατασταθούν από τις καινούργια ονόματα μικρών θαυμάτων. Μετά τον Ολυμπιακό έπαιξε τέσσερις σεζόν στην Παναχαϊκή εκ των οποίων οι τρεις γεμάτες και το 2009 πήγε στον Βύζαντα. Για έναν παίκτη να ξεκινήσει από τα πρωτοσέλιδα στο «Φως» για να βρεθεί στον Βύζαντα θα ήταν το τέλος. Το 2010 όμως ο Λισγάρας γύρισε στον Λεβαδειακό. Και δεν ξανακοίταξε πίσω. Οκτώ συμμετοχές στη Β' Εθνική, 21 στην πολύ δύσκολη σεζόν του Λεβαδειακού στη Super League, όταν έπρεπε να παίζουν για τρεις μήνες δύο ματς την εβδομάδα και 19 πέρυσι όταν έμεινε σε αρκετά ματς έξω επειδή τελείωνε το συμβόλαιό του. Και τώρα η μεταγραφή του στον Αστέρα, μια ομάδα που διαλέγει πολύ προσεκτικά τους παίκτες της και όταν τους πάρει τους χρησιμοποιεί.

Για τον Λισγάρα στα 27 μπορεί να υπάρξουν και ψηλότερα. Φτάνει να μην ξεχάσει πόσο εύκολα μπορείς να φτάσεις από τον Ολυμπιακό στον Βύζαντα, αλλά πόσο δύσκολα ξανανεβαίνεις.

Πηγή: SportDay

Ποδόσφαιρο Παναθηναϊκός Superleague SPORTS