Βασικά -και για να μείνω στο αυτοσαρκαστικό πνεύμα της δήλωσης του Κώστα- δεν θα βαριούνται πια να βλέπουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους καθότι, τώρα που έφαγαν τον γάιδαρο, η ουρά του μοιάζει με ένα εύπεπτο επιδόρπιο!

Αυτός ο γάιδαρος -σε αντίθεση με τα... σεσημασμένα για την υπομονή τους υποζύγια που ολοένα και περισσότερο εξαφανίζονται από την ελληνική πανίδα- δεν είναι απλώς αειθαλής, αλλά έχει αποδειχθεί αθάνατος!

Το εννοώ αυτό διότι την Παρασκευή στο Βίλνιους ο μεν Καραγκούνης συμπλήρωσε 125 συμμετοχές στην εθνική ομάδα, ο δε Κατσουράνης έφτασε τις 103 και η καταμέτρησίς τους συνεχίζεται...

Ανάμεσα στους Κ+Κ βρίσκεται ο (τιμημένος ως αρχηγός στο Euro του 2004) Θοδωρής Ζαγοράκης με 120, ενώ τέταρτος στη λίστα του κλαμπ των παικτών με τριψήφιο αριθμό συμμετοχών είναι ο Αγγελος Μπασινάς με στρογγυλές εκατό...

Aυτό το Κ+Κ δεν είναι το πρώτο που εμφανίζεται στα χρονικά του ελληνικού αθλητισμού ούτε βεβαίως του Παναθηναϊκού, στον οποίον οι... Καραγκουνοκατσουράνηδες υπήρξαν ομόσταβλοι επί τρεις συναπτές σεζόν, μετά τη μονοετή συμβίωσή τους στην Μπενφίκα...

Είχαν προηγηθεί στη δεκαετία του '70 ο Τάκης Κορωναίος και ο Κρις Κέφαλος, που μάλιστα επέκτειναν τον συνεταιρισμό τους και στον επαγγελματικό τομέα, ανοίγοντας δύο καταστήματα αθλητικών ειδών!

Αυτά τα μαγαζιά τους στην οδό Σινώπης και στην οδό Χρυσοσπηλαιωτίσσης οι δυο γκαρντ του Παναθηναϊκού τα είχαν ονομάσει «K+K Sports» και μάλιστα ήταν οι πρώτοι που έφεραν στην Ελλάδα τα παπούτσια Converse All Star!

Mιλάμε για τα πάνινα «ολσταράκια» με τη λαχτάρα των οποίων μεγάλωσαν γενιές και γενιές Ελλήνων παικτών του μπάσκετ, τη εξαιρέσει εκείνων οι οποίοι βάδισαν στα χνάρια του Γκάλη και προτίμησαν τα Pony!

Παρεμπιπτόντως έναν τέτοιο συνεταιρισμό άνοιξαν είκοσι πέντε χρόνια αργότερα στο Σολτ Λέικ Σίτι ο Τζον Στόκτον και ο Καρλ Μαλόουν: μια μεγάλη έκθεση αυτοκινήτων, την οποία ονόμασαν «Stockton to Malone», για να θυμίζουν στους πελάτες τους το θρυλικό pick n' roll των Γιούτα Τζαζ!

Σύμφωνα με μια κακία της εποχής, στη μαρκίζα του μαγαζιού θα έπρεπε να βάλουν και το χέρι του Μάικλ Τζόρνταν, για να δέσει το σκηνικό και να θυμούνται όλοι πώς οι Μπουλς έκλεψαν τα όνειρά τους να κατακτήσουν έναν τίτλο του ΝΒΑ!

Κλείνω εδώ την μπασκετική παρένθεση και επιστρέφω στην ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα, που είναι deja vu από την εποχή του Παναγούλια: στο Μουντιάλ του 1994 ο συχωρεμένος ο Αλκέτας είχε κατηγορηθεί ότι είχε σεβαστεί υπέρ το δέον τις παλιοσειρές της εθνικής ομάδας ...

... και αντί να δώσει την ευκαιρία στα περήφανα νιάτα, βάδισε στην πεπατημένη με τα τιμημένα γηρατειά!

Την έκφραση αυτή την είχε λανσάρει στις προεκλογικές συγκεντρώσεις της δεκαετίας του '80 ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά περισσότερο από τις ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεως, εδώ (πρέπει να) παίζουν ρόλο οι δυνάμεις των παικτών...

... κι από αυτές ο Καραγκούνης και ο Κατσουράνης δείχνουν πως έχουν ακόμη μπόλικες!

Ακόμη περισσότερες είναι οι φιλοδοξίες τους και στο κάτω κάτω ο Ρεχάγκελ και ο Σάντος δεν θα τους έκαναν χάρη, κρατώντας τους στην πρώτη γραμμή, μόνο και μόνο για να γεμίσουν με ένσημα τα βιβλιάριά τους και να πάρουν καλή σύνταξη!

Ο Καραγκούνης γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1977, αλλά πριν από μερικούς μήνες, όταν του έδειξαν την πόρτα της Παιανίας, είχε την τόλμη και το ακόρεστο πάθος να αναζητήσει την τύχη του (όχι όπου κι όπου, αλλά) στο πολύ δύσκολο και απαιτητικό αγγλικό πρωτάθλημα, στο οποίο έδρεψε δάφνες και γνώρισε την παλλαϊκή αποθέωση!

Ο (γεννημένος στις 21 Ιουνίου 1979) Κατσουράνης, μετά την επίσης απροσδόκητη αποχώρηση του από τον Παναθηναϊκό, ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη και σε μια σεζόν γεμάτη από αναταράξεις και περιπέτειες όχι μονάχα δεν εκτέθηκε, αλλά συνέβαλε κιόλας αποφασιστικά στην πρόκριση του ΠΑΟΚ στον προκριματικό γύρο του Champions League.

Bεβαίως μέχρι το Μουντιάλ μεσολαβεί ακόμη ένας χρόνος και τότε ο Γιώργος θα είναι 37 ετών και τριών μηνών, ενώ ο Κατσουράνης θα κλείνει τα 35, αλλά, διάβολε, πολλές φορές έχει αποδειχθεί ότι εκτός από τον έρωτα και η μπάλα χρόνια δεν κοιτά!

Ναι, συμφωνώ, πως και οι δυο δεν διακρίνονται για την ταχύτητά τους, που αποτελεί βασική προϋπόθεση στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, αλλά, διάβολε, το παγιωμένο δόγμα και το αγωνιστικό στιλ της Εθνικής μπορούν να ανεχτούν, χωρίς κόστος κιόλας, αυτή την αβαρία τους, που την καμουφλάρουν κιόλας χάρη στην εξυπνάδα τους...

Σε κάθε περίπτωση, αυτός που ξέρει καλύτερα από τον καθένα τι χρειάζεται και πού στοχεύει είναι ο προπονητής: οι δυο τους είναι οι μόνοι επιζήσαντες από τον θρίαμβο του 2004 και στη δεκαετία που (θα) έχει περάσει από τότε, κατάφεραν να διατηρηθούν σε υψηλό επίπεδο , να μη χαλάσουν τα ονόματά τους, να τρέφουν ακόμη φιλοδοξίες και να κρατούν άσβεστη τη φλόγα τους...

Κατάφεραν επίσης να βρίσκουν την ειλικρίνεια να αυτοσαρκάζονται λέγοντας πως βαρέθηκαν κι οι ίδιοι τους εαυτούς τους και επίσης να έχουν το ταλέντο να αποφασίσουν ότι πρέπει να σταματήσουν!

Πηγή: Goal

Ποδόσφαιρο SPORTS