Δεν χωράει αμφιβολία ότι η δήλωση της εβδομάδας ήταν ο χαρακτηρισμός του Φώτη Κουβέλη, ως «Καρατζαφέρη της Αριστεράς», από το Νίκο Μπίστη. «Ο Βενιζέλος ήταν η φωνή της λογικής» συμπλήρωσε το στέλεχος της ΔΗΜΑΡ, καταγράφοντας τι προφανείς, συμπερασματικές παραμέτρους στο πολιτικό θρίλερ που παίχτηκε τα περασμένα 24ωρα, με απειλητικό τον κίνδυνο να συρθεί η χώρα σε εκλογές. Να πάμε πάλι στις κάλπες εξαιτίας… ΕΡΤ! Ε, όχι δα!

Για το ρόλο Αριστεράς και Δεξιάς στην πολιτική και ευρύτερη ιστορία αυτού του τόπου, υπάρχουν δύο βασικές εκδοχές και αρκετές ακόμα που απορρέουν, με την εξεύρεση της αλήθειας να απέχει από την αντικειμενικότητα, καθώς όσος ρεαλισμός κι αν διακατέχει τους συγγραφείς των βιβλίων – αλλά και τους αναγνώστες – τα συμπεράσματα εξάγονται από την υποκειμενική προσέγγιση του καθενός στο ζήτημα.

Χώρια από κόμματα, χρώματα, ιδεολογίες (αν και πόσο υφίστανται κι αυτές σήμερα με το 1/3 του ελληνικού λαού να βλέπει το όνομά του στις ατέλειωτες λίστες ανεργίας…), πολιτικές απόψεις, επιλογές και προτιμήσεις, θα συμφωνήσω με τον πρωθυπουργό, κύρια ως προς την «θαρραλέα απόφαση» του Βαγγέλη Βενιζέλου.
Ο «Μπένι» και το ΠΑΣΟΚ δεν θυμάμαι από πότε είχαν να φερθούν με τέτοια (και τόση) γενναιότητα και σύνεση. Απέναντι στις ακροβασίες και την αδιανόητη-ανεξήγητη εμμονή στάσης της ΔΗΜΑΡ.

Μια νέα εκλογική διαδικασία θα ισοδυναμούσε – με τη σύμφωνη γνώμη της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων όπως διαφάνηκε από τις δημοσκοπήσεις, αν και χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει… - τούτη την ώρα, με την απόλυτη καταστροφή. Πιθανά να ήταν και η ταφόπλακα σε όσα με το «αίμα» των πολιτών και τον ιδρώτα της Τρικομματικής παλεύονται, νυχθημερόν, από το περασμένο καλοκαίρι!

Δέχομαι ότι οι πολιτικές ιδεολογικές αρχές ενός Αριστερού κόμματος απάδουν ως προς μαζικές απολύσεις εργαζομένων. Ωστόσο, γιατί τόση επιμονή από τον Φ. Κουβέλη μέχρι και εν τέλει να εγκαταλείψει το κυβερνητικό σχήμα για την ΕΡΤ, ενάντια στα προσυμφωνημένα;

Και δεν αναφέρομαι μόνο στην αντιδραστική και απότομη αλλαγή στάσης του για τον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα (!), αλλά και στη συνολική συναίνεση του στα όσα τελευταία συμφωνήθηκαν με την Τρόικα για το κύμα απολύσεων στο δημόσιο τομέα στο αμέσως προσεχές χρονικό διάστημα (εντός θέρους).

Στο πλευρό των συναδέλφων

Για αποφυγή παρανοήσεων, όχι συνδικαλιστικά – ποσώς με ενδιαφέρουν οι συνδικαλιστικές «επαναστάσεις» πλην της συμμετοχής μου σε λογικές απεργιακές κινητοποιήσεις για συνολικά συμφέροντα του κλάδου μας – αλλά καθαρά συναδελφικά, είναι περιττό να πω ότι θλίβομαι για τόσες οικογένειες που βρέθηκαν στο δρόμο. Και πως κανείς δεν θα ήθελε να ήταν ούτε στην εφιαλτική σφαίρα της φαντασίας του, στη θέση τους.

Έχω να πω όμως τα εξής:
Κατ’ αρχάς είναι… σχιζοφρενικό να γράφουμε στα παλιά μας τα παπούτσια όλη αυτή την τιτάνια εθνική προσπάθεια να ορθοποδήσει το κράτος και οι πολίτες, να βγούμε κάποια στιγμή από τα γρανάζια της ύφεσης και της ταλαιπωρίας του μάταιου μόχθου, για να ανατραπούν κυβερνητικές και δικαστικές (ΣτΕ) αποφάσεις! Για να μείνει ανοιχτή η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση, το χάλι της οποίας ήταν γνωστό στο δικό μας ειδικά, τον δημοσιογραφικό χώρο και τις «αμαρτίες της», πράγματι πλήρωνε – και πλήρωνε αδρά – ολόκληρες δεκαετίες ο ελληνικός λαός.

Η μετάβαση στο «νέο φορέα», όντως, δεν θα μπορούσε ποτέ να επιτευχθεί – ούτε ομαλά ούτε… ανώμαλα – όσο λειτουργούσε (και ειδικά έτσι όπως λειτουργούσε η ΕΡΤ). Με τίποτα όμως. Το βεβαιώνουμε όσοι δουλέψαμε στο παρελθόν στην Αγία Παρασκευή, προερχόμενοι από τον ιδιωτικό τομέα και νιώσαμε τις αντιστάσεις ενός αγιάτρευτου κατεστημένου, που μονίμως έβαζε τρικλοποδιές στην εξέλιξη και την εξυγίανση της ταλαιπωρημένης ΕΡΤ. Αυτού του κοιμώμενου γίγαντα, όπως πολλά πολλά χρόνια τον αποκαλούσαμε και που θα παρέμενε σε μια μόνιμη «νάρκη», πολλαπλάσια χρονικά από τη χειμερία των… αρκούδων.

Δυστυχώς, για να τελειώνουμε, επειδή η έννοια της «δημοκρατίας» - όπως οι περισσότερες σ’ αυτή τη χώρα – είναι παρεξηγημένη, αυτή η υπόθεση ΕΡΤ ήταν κατά τη γνώμη μου από αυτές που δεν έπαιρναν αναβολές και αναστολές. Ναι, πονάει κεφάλι, κόβει κεφάλι. Ευθανασία, να το πω έτσι! Με το οποιοδήποτε πολιτικό κόστος, πρέπει κάποτε να σπάσουν τα αβγά. Αλλιώς μην περιμένεις… ομελέτα…

Υ.Γ.: Στο επόμενο blog θα επανέλθω στον παραδοσιακό σχολιασμό της αθλητικής επικαιρότητας. Θα πούμε για την κυρία Βερδού και τους λόγους που ο Ολυμπιακός έχει «κολλήσει» στο στυλ του Καταλανού, αλλά και του Μολό.

Υ.Γ.1: Αλλού γι’ αλλού ο Παναγιώτης Ποικιλίδης. Ποιον… ΠΑΟΚ περιμένει ο Ολυμπιακός για να κινηθεί ανάλογα στη μεταγραφική περίοδο; Οι ήδη τελειωμένες κινήσεις των πρωταθλητών (Ντε Βινσέντι, Ολαϊτάν, Σάμαρης και ο Βραζιλιάνος δεξιός μπακ, που παίζει και ως αμυντικός μέσος, Λεάντρο Σαλίνο, ο οποίος θα ανακοινωθεί επίσημα τις επόμενες μέρες) με το υπάρχον υλικό που διαθέτουν, αρκεί για να ξαναπάρει τον τίτλο. Ο Μαρινάκης και οι συνεργάτες του θα προχωρήσουν στις αυστηρά επιλεγμένες, επιπλέον μεταγραφές, οικοδομώντας τον Ολυμπιακό της Ευρώπης!