Είναι μια εθνική ομάδα ίδιου πάνω κάτω επιπέδου με τη δική μας, μάλιστα με περισσότερες εμπειρίες από τέτοια τουρνουά και παγκόσμιο συναγωνισμό, αφού είχε συμμετάσχει και στο Μουντιάλ των ακόμα πιο μικρών πρόπερσι στο Μεξικό.

Ο αποκλεισμός, άλλωστε, από τα προημιτελικά δεν προήλθε από σαφή ανωτερότητα των Ουζμπέκων (ως σύνολο ή ως ατομικές ποιότητες) ούτε από σωρεία με κακοδαιμονίες αλλά από μια εντέλει αποτυχημένη κίνηση του πάγκου μας, ο οποίος θέλοντας να γύρει την πλάστιγγα της ισορροπίας υπέρ μας την έγειρε εναντίον μας.

Το μοιραίο λεπτό, κοντολογίς, δεν ήταν το 60', με το πέναλτι και την αποβολή με δεύτερη κίτρινη του Κουρμπέλη για ανόητο (δυστυχώς, ελληνική συνήθεια) αγκάλιασμα σε στημένη φάση στην περιοχή μας. Το μοιραίο λεπτό ήταν το 58', όταν ο Τσάνας αποφασίζει να αποσύρει τον Μπάλλα από τα χαφ -αν και έτρεχε ασταμάτητα- και να ανεβάσει εκεί τον Κουρμπέλη από τα στόπερ (για να μοιράσει καλύτερα το παιχνίδι;), τον μόνο που είχε κιτρινιστεί ως εκείνη την ώρα, βάζοντας δίπλα στον Τριανταφυλλόπουλο τον Μπουγαΐδη.

Θα μου πείτε «και να μαντέψει ότι ο Κουρμπέλης θα κάνει πέναλτι αμέσως μετά»; Οχι βέβαια. Παρότι σε κείνη τη φάση υποπίπτει στην ίδια ακριβώς παράβαση, σε άλλον αντίπαλο, και ο Φουρλάνος! Δείγμα -ένα ακόμα από τα πάρα πολλά που μπορώ να θυμηθώ- της στρεβλής νοοτροπίας του συνόλου του ελληνικού ποδοσφαίρου για τα περιβόητα «αγκαλιάσματα» στη μεγάλη περιοχή, όταν εκτελούνται φάουλ ή κόρνερ, με το ηλίθιο (το θεωρούν και αποστομωτικό!) επιχείρημα «μα τέτοιες φάσεις γίνονται δεκάδες»

Η αποβολή του Κουρμπέλη, λοιπόν, σε συνδυασμό με την ήδη αντικατάσταση του Μπάλα μας τελείωσαν από τη μεσαία γραμμή και με το σκορ εις βάρος μας. Θα μπορούσαμε να ανατρέψουμε την κατάσταση μόνο αν ο αντίπαλος ήταν υποδεέστατος. Και το Ουζμπεκιστάν -είπαμε- δεν είναι τέτοιος

Το γεγονός, πάντως, ότι δεν προκριθήκαμε στους «8» του Μουντιάλ στην παρθενική μας συμμετοχή επ' ουδενί μπορεί να επισκιάσει την ΕΠΙΤΥΧΙΑ αυτής της φουρνιάς των 93άρηδων και των 94άρηδων (συνυπολογιζόμενων και των ποιοτικών απουσιών που προέκυψαν στην πορεία). Σίγουρα, υπάρχουν πάρα πολλοί συνομήλικοί τους στον πλανήτη που είναι καλύτεροί τους, όμως σε επίπεδο παραγωγής υποδομών και ανταγωνιστικότητας ποδοσφαιριστών έχουμε κάνει εμφανή βήματα προς τα μπροστά σε σχέση με το παρελθόν.

Ναι, κι εγώ έβλεπα π.χ. την αδυναμία του Μπουγαΐδη να σταθεί σ' αυτό το επίπεδο συναγωνισμού. Αλλά δίπλα του έβλεπα τον Τριανταφυλλόπουλο που μπορούσε! Ναι, κι εγώ έβλεπα τις ανασταλτικές αδυναμίες του Σταφυλίδη. Αλλά φώναζαν οι επιθετικές του και φαντάζομαι ότι σ' αυτό το τακτικό κομμάτι έχουν σκοπό να τον δουλέψουν οι Γερμανοί, γι' αυτό και τον απέκτησαν! Ναι, κι εγώ θα ήθελα τον Κολοβό και τον Γιαννιώτα να δίνουν την μπάλα με τη μία για να εξελιχθεί ομαλότερα κάθε επίθεση. Στο χέρι εκείνων που θα τους προπονούν είναι να τους πείσουν ότι η κατάχρηση ντρίπλας αφαιρεί, δεν προσθέτει. Αν και νομίζω ότι (θα) το διαπίστωσαν και μόνοι τους σ' αυτό το τουρνουά. Χαζοί δεν είναι

Επιπλέον, οι συνθήκες αυστηρής λιτότητας του ελληνικού πρωταθλήματος θα τους κρατήσουν εντός ρυθμού και εγρήγορσης, αφού εξ ανάγκης θα αγωνίζονται πολύ (όχι σαν τις αντίστοιχες ηλικίες προ ετών). Οι προοπτικές, συνεπώς, περαιτέρω βελτίωσής τους είναι ευοίωνες. Αυτών κι εκείνων των μικρότερων που έρχονται να τους αντικαταστήσουν ηλικιακά.

Καλά θα ήταν το ταξίδι στα γήπεδα της Τουρκίας να συνεχιζόταν. Το ότι δεν συνέβη δεν αφαιρεί απ' αυτήν την Εθνική τον τίτλο της πιο επιτυχημένης «μικρής» του ποδοσφαίρου μας. Μέχρι την επόμενη, η οποία θα πάει ακόμα πιο μακριά...

Πηγή: Goal

Ποδόσφαιρο SPORTS