Ομάδα που... γουστάρει αυτό που κάνει

Θυμάμαι το ξεκίνημα της εφετινής σεζόν, εκεί στις αρχές Ιουλίου, όταν ο Παναθηναϊκός με 17 παίκτες (οι περισσότεροι εκ των οποίων προερχόμενοι από την ακαδημία), συν τον Κουτρουμπή που προστέθηκε στην αποστολή εκείνο το απόγευμα, έφευγε για την Ολλανδία για το πρώτο στάδιο της προετοιμασίας του.

Και φέρνω στο μυαλό τις ουκ ολίγες τραβηγμένες κι ενίοτε τραγελαφικές (ως προς την επιχειρηματολογία) τοποθετήσεις ορισμένων περί «...ομάδας που θα παλέψει για την... παραμονή της και θα έχει την ίδια τύχη με την ΑΕΚ...». Θυμάμαι ακόμη πιο χαρακτηριστικά και τις «φωνές» που έγιναν πολύ πιο έντονες μετά τα πρώτα φιλικά, όπου τα αποτελέσματα και οι εμφανίσεις δεν γοήτευσαν...

Νομίζω ότι στη χθεσινή (Κυριακή 17/8) πρεμιέρα με τον Παναιτωλικό, οι περισσότεροι εξ' αυτών πήραν μία πρώτη απάνητηση και κατανόησαν πως... βιάστηκαν στις κρίσεις τους. Οχι γιατί ο Παναθηναϊκός έβγαλε... μάτια ή έκανε στο γήπεδο πράγματα και θαύματα. Σε καμία περίπτωση...

Αλλά γιατί στο χορτάρι της Λεωφόρου κατέβηκε μία ομάδα που κατέθεσε πείσμα, δυναμική και διάθεση να δείξει κάτι το διαφορετικό και να αποβάλει απ' την ψυχολογία του κόσμου, τη μιζέρια που πολλαπλασίασε η περσινή τραγική σεζόν.

Μια ομάδα που γουστάρει αυτό που κάνει μέσα στο γήπεδο, που γνωρίζει καλά τις αδυναμίες της και ζει μέσα από αυτές. Μία ομάδα που βελτιώνεται και θα βελτιώνεται κάθε Κυριακή, που δεν θα.. κοροϊδεύει μέσα στον αγωνιστικό χώρο, αλλά θα τιμάει αυτό που είναι κι αυτό που εκπροσωπεί...

Από εκεί και πέρα, ο αγώνας με τον Παναιτωλικό καθρέπτισε σε μεγάλο βαθμό αυτά που έχει (και δουλεύει καθημερινά για να βελτιώσει ο Αναστασίου) κι αυτά που δεν έχει ο Παναθηναϊκός.

ΤΙ ΕΧΕΙ...

● Εναν παίκτη που θα αποτελέσει σημείο αναφοράς όχι μόνο την εφετινή σεζόν, αλλά και τα επόμενα δύο χρόνια τουλάχιστον (όσο «τρέχει» το συμβόλαιό του). Τον Ντάβιντ Μέντες ντα Σίλβα. Πολλοί εξακολουθούν να είναι διστακτικοί και επιφυλακτικοί για τον Ολλανδό μεσοαμυντικό με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήρι, όμως ο 31χρονος από τη στιγμή που είνα υγιής, θεωρώ ότι αποτελεί... πολυτέλεια για τον Παναθηναϊκό.

Κόντρα στον Παναιτωλικό ήταν η «σταθερά» στη μεσαία γραμμή των «πρασίνων», ο παίκτης από τον οποίο ξεκινούσε με ηρεμία και σωστή σκέψη η πρώτη μπαλιά κι εκείνος που έδινε τις κατευθύνσεις για το πρώτο «κύμα» άμυνας, όποτε χανόταν η μπάλα. Ναι, υπάρχουν στιγμές που δείχνει ακόμη λίγο «βαρύς» και «σκουριασμένος», αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως προέρχεται από αποχή 6 μηνών. Οταν βρει ωστόσο τον ρυθμό του, θα είναι η βασική «κολώνα» στον άξονα του «τριφυλλιού».

● Το εύκολο γκολ στο πρόσωπο του Μάρκους Μπεργκ. Ο Σουηδός είναι παρόμοια περίπτωση με τον Μέντες. Προέρχεται από σημαντική αγωνιστική αποχή, θέλει χρόνο για να φτάσει στο 100% της αγωνιστικής ετοιμότητας, αλλά διάολε, η ποιότητα και η κλάση ενός ποδοσφαιριστή φαίνονται μέσα σε λίγα λεπτά. Κι εφόσον ο Μπεργκ είναι υγιής, έχει όλες τις προϋποθέσεις για να δείξει ξανά τον παίκτη που έκανε... παπάδες σε Σουηδία και Ολλανδία.

● Το «κάστρο» της Λεωφόρου. Την έδρα που θα νιώθει πλέον ο καθένας και δεν θα γίνεται... παιδική χαρά για κάθε αντίπαλο, όπως ήταν το ΟΑΚΑ. Θεωρώ πως η απόφαση για την επιστροφή στο «Απόστολος Νικολαϊδης» ήταν κομβική, για να προστατευτεί αγωνιστικά και ψυχολογικά αυτή η νέα προσπάθεια που ξεκίνησε φέτος, αφού αν μη τι άλλο η γεμάτη Λεωφόρος «μπιζάρει» και ανεβάζει 100% την εικόνα του Παναθηναϊκού.

● Διάθεση, όρεξη και παίκτες που διψάνε για να βγάλουν στο γήπεδο ότι καλύτερο έχουν. Που ξέρουν ότι δεν έχουν την ταμπέλα του φαβορί, αλλά θέλουν να δώσουν απαντήσεις σ' όσους θεωρούν αυτό που επιχειρεί να κάνει φέτος ο Παναθηναϊκός... καμμένο χαρτί. Εχετε συνειδητοποιήσει τον μέσο όρο ηλικίας της ομάδας που ξεκίνησε στο ματς με τον Παναιτωλικό; Η βασική ενδεκάδα είχε μ.ο. 23 χρόνια, 11 μήνες και 4 μέρες, ενώ με τις τρεις αλλαγές ο μέσος όρος ανέβηκε κατά 15 μέρες. Εάν αυτό δεν βγάζει «φρεσκάδα» και υγεία, τότε τι βγάζει σ' αυτό το ταλαίπωρο ελληνικό ποδόσφαιρο;

● Παίκτες που μπορούν να αποτελέσουν ευχάριστες εκπλήξεις από εκεί που δεν τους περίμενε κανείς, όπως π.χ. ο μικρός «δαίμονας» Θανάσης Ντίνας, ο πολύ πιο ώριμος Τάσος Λαγός ή ο Νίκος Μαρινάκης που αν συνεχίσει να δουλεύει έτσι, μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα γίνει ο επόμενος δεξιός μπακ της εθνικής ομάδας.

● Εξαιρετική φυσική κατάσταση. Ο Παναθηναϊκός πίεσε ασφυκτικά τον Παναιτωλικό, ειδικά στο β' ημίχρονο κι έδειξε τρομερές δυνάμεις για την εποχή, ακόμη κι όταν το ματς είχε περάσει το 80ο λεπτό. Ο Αναστασίου είχε δώσει εξαρχής μεγάλο βάρος στο κομμάτι της φυσικής κατάστασης και των αντοχών και να το θυμηθείτε πως αυτό θα αποτελέσει ένα από τα μεγάλα «όπλα» του εφετινού Παναθηναϊκού.

ΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ...

● Ομοιογένεια, κάτι απολύτως φυσιολογικό, αφού πρόκειται για μία εντελώς νέα ομάδα, με ελάχιστα ίδια πρόσωπα σε σχέση. Φάνηκε αυτό σε αρκετές φάσεις στον αγώνα με τον Παναιτωλικό, όπου ενώ οι κινήσεις και οι συνεργασίες ήταν σωστές, δεν είχαν την κατάληξη που θα έπρεπε διότι ο κάθε παίκτης δεν έχει αφομοιώσει ακόμη σε απόλυτο βαθμό το παιχνίδι του άλλου. Θέλει χρόνο η συγκεκριμένη διαδικασία.

● Ευκολία στην τελική πάσα. Εκεί υπάρχει θέμα, αφού λείπε ο χαφ που θα κουβαλήσει και θα μεταφέρει με σωστές επιλογές το παιχνίδι προς τις πτέρυγες ή καθετα μπροστά. Αυτό (όπως φαίνεται προς το παρόν), δεν μπορεί να το κάνει ο Αμπεΐντ και δεν θα είναι εύκολο να το κάνει μόνος του ο Ζέκα όταν επιστρέψει από το επόμενο παιχνίδι. Χρειάζεται ακόμη ένας δημιουργικός μέσος γι' αυτή τη δουλειά. Γι' αυτό άλλωστε οι «πράσινοι» πήραν τον Αμπντούλ Ατζαγκούν και γι' αυτό εξακολουθούν να το παλεύουν και για τον Πράνιτς, τον οποίο ο Αναστασίου προόριζε εξαρχής για εσωτερικό χαφ...

● Ικανό γκολτζή πίσω από τον Μπεργκ. Φάνηκε η μεγάλη διαφορά στην επίθεση με το που μπήκε στο ματς με τους Αγρινιώτες στο γήπεδο ένας κατ' εξοχήν φορ, όπως ο Σουηδός. Ο Καρέλης δεν είναι στράικερ, ο Ντίνας παίζει κατά συνθήκην στην κορυφή και για να μην φανεί σαν... μαύρη τρύπα το κενό του Μπεργκ, όποτε δεν θα είναι στη διάθεση του Αναστασίου, ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να πάρει γκολ και από τους μέσους του...

Υ.Γ.: Θεωρώ τραβηγμένες και δικαιολογίες τις διαμαρτυρίες του Χάβου για τη διαιτησία. Στη φάση του 1-0 υπάρχει πεντακάθαρο φάουλ πάνω στον Καρέλη και στη συνέχεια καθαρό πέναλτι πάνω στον Κουτρουμπή (αν δεν είναι πέναλτι το τράβηγμα φανέλας, τι είναι τέλος πάντων;). Στη δε φάση της αποβολής, ο Δάρλας «γκρεμίζει» καθαρά τον Λαγό και σωστά αντικρίζει την κόκκινη. Μην ξεχάσουμε πια κι αυτά που ξέρουμε...

Πηγή: Sentragoal.gr