Πού ΄ναι η μπάλα, οέο;

Είχε μαλλιάσει η γλώσσα μας να δοκιμάσει να χωρέσει στην επιθετική γραμμή και τους δυο τους. Έχουν τόσες πολλές διαφορές στο στυλ, που δεν είναι καν απαραίτητο να μετατρέψει το σύστημα σε "καθαρό 4-4-2". Ο Μήτρογλου είναι ο παίκτης περιοχής, ο φορ κρούσης, ενώ ο Σαβιόλα ο καθαρόαιμος, αλλά περιφερειακός κυνηγός.

Ο ένας με το εκτόπισμα, τον όγκο και τα απρόβλεπτα "χτυπήματα" στην αντίπαλη εστία, με τη χαρισματικότητα που τον συνοδεύει στο σκοράρισμα. Και ο άλλος με την κλάση, την εμπειρία και τη δεξιοτεχνία με την μπάλα κάτω για να "σκάβει" διαδρόμους και να προκαλεί ρήγματα.

Μπήκε ο Σαβιόλα στο β΄ ημίχρονο και έγινε ολοφάνερο ότι ανέβηκε ο δείκτης αυτοπεποίθησης, άνοιξε κι η όρεξη του Μήτρογλου για να κάνει τα "δικά του". Ήταν πολύ ταιριαστοί, αλληλοσυμπληρώνονταν και υπήρξαν οι θεμέλιοι λίθοι του ξεσπάσματος του Ολυμπιακού. Του εκρηκτικού 20άλεπτου, που το είδαμε για πρώτη φορά φέτος και που το "στοίχημα" της εντελώς νέας ομάδας που χτίζεται – με 70-80% καινούργια πρόσωπα στην 11άδα – είναι να καταφέρει το συντομότερο να του αυξήσει τη διάρκεια.

Εντάξει, φυσικά και δεν γίνεται να παίζεις 90 λεπτά με φουλ τις μηχανές. Όμως επιβάλλεται και η διάρκεια στο παιχνίδι σου. Ώστε χρόνο με το χρόνο να πάψουν τα σκαμπανεβάσματα και, κυρίως, αυτές οι τεράστιες "βαρομετρικές αποστάσεις" μεταξύ των δύο ημιχρόνων, που παρατηρήθηκαν και στην πρεμιέρα με την Καλλονή και στη 2η αγωνιστική με τον Ατρόμητο.

Αυτή η - εξουθενωτική για τους Περιστεριώτες – "απάντηση" του Ολυμπιακού στο προβάδισμα των φιλοξενούμενων με τον Ναπολεόνι, θα μπορούσε εύκολα να είχε κοστίσει ακριβά. Φτηνά την …έβγαλε ο Ατρόμητος με δύο γκολ. Ήταν από εκείνα τα ονειρεμένα 20άλεπτα των πρωταθλητών στο Καραϊσκάκη, όπου οι αντίπαλοί τους αρκούνται στο να παρακολουθούν αποσβολωμένοι.

Ήταν από εκείνα τα αγωνιστικά κρεσέντο υπό την πίεση των οποίων, πολλές ομάδες υψηλού επιπέδου Champions League (Ντόρτμουντ, Βέρντερ, κλπ,) δεν έχουν καμία τύχη. Και που βεβαίως, ούτε λόγος να γίνεται, μόνο οι "ερυθρόλευκοι" μπορούν, λόγω ποιότητας ρόστερ, να …εξαφανίσουν την μπάλα.

Όσο πιο γρήγορα κατορθώσει ο Ολυμπιακός να αυξήσει τους τρελούς ποδοσφαιρικούς ρυθμούς του, τόσο πιο αναίμακτα και με "ταχεία ωρίμανση" θα απολαύσει τους καρπούς της χημείας τόσων πολλών νέων παικτών. Του δεσίματος και μονταρίσματος μιας εντελώς καινούργιας ομάδας.

Πήρε ρίσκα ο κόουτς

Ο Μίτσελ, νιώθοντας και την πίεση στους ώμους του – πολλή, λίγη, άδικη, δίκαιη, αυτή είναι και υφίσταται – και τα ρίσκα του πήρε και η τόλμη του άγγιξε υψηλά επίπεδα και, γενικά, έδειξε ότι δεν έχει "αγκυλώσεις". Ότι τα αφτιά του είναι ορθάνοιχτα, όταν πρόκειται για κινήσεις βελτίωσης της ομάδας. Κι αυτό, αν μη τι άλλο, είναι στα θετικά του. Και εν τέλει, νομίζω ότι κερδίζει και πόντους ένας επαγγελματίας, που στα δύσκολα, στις κρίσιμες περιόδους, δεν είναι τουλάχιστον "αγύριστο κεφάλι"…

Θα εξάρω την απόφαση του να ρίξει Σαβιόλα και Φουστέρ μετά την ανάπαυλα, παίζοντας με φουλ επιθετικά σχήμα, όλα για όλα δηλαδή από νωρίς χωρίς να περιμένει να "φάει" το γκολ ή να κινηθεί από τον πάγκο στο 70΄, κάτι που συνηθίζεται από τους πιο πολλούς συναδέλφους του.

Παράλληλα έκανε διάνα στην επιλογή των συγκεκριμένων παικτών, αφού πέρα από το σχεδιασμό που έκανε στο κεφάλι του να προσδώσει εμπειρία στο παιχνίδι των γηπεδούχων στο καθοριστικό για τη νίκη β΄ μέρος, ασφαλώς και δεν θα είχε ποτέ …μαντέψει ότι ο Αργεντινός και ο Ισπανός θα σκόραραν κιόλας!

* Με εντυπωσίασε ο Γκαετάν Μπονγκ! Λες και έπαιζε …χρόνια στην ομάδα, "ξεψάρωτος" εντελώς, πανέτοιμος για την 11άδα και τη θέση του, με θαυμάσια ανεβάσματα στην πτέρυγα και υπέροχες σέντρες από τα πλάγια. Ένας ολοκληρωμένος μπακ ο Καμερουνέζος, που επειδή δεν είχε ιδιαίτερη επιθετική πίεση, θα περιμένουμε να τον δούμε και εναντίον ενός καλού εξτρέμ και μιας ομάδας που θα δίνει βαρύτητα στην ανάπτυξή της από τα άκρα

* Για το "πολυεργαλείο", τον "καλό στρατιώτη" Νταβίντ, τι να πει κανείς; Του έμελε του παλικαριού να βρεθεί μεταξύ τόσων σούπερ σταρ και να είναι αλλαγή από τον πάγκο. Η πρώτη όμως και η πιο αξιόπιστη λύση!

* "Δεν υπάρχει ποτέ όμως…", του φώναξε ο Μήτρογλου του βοηθού του Σπάθα όταν τον υπέδειξε οφσάιντ και ακυρώθηκε ένα πεντακάθαρο γκολ του Ολυμπιακού. Δεν άκουσα όμως πουθενά τίποτα. "Γαργάρα" όταν αδικείται ο Ολυμπιακός…

* Χθεσινός είναι ο ΠΑΟΚ σ΄ αυτή τη διαδικασία της διαχείρισης διαφορετικών συνθηκών αποστολών. Του λείπουν παρόμοιες παραστάσεις, οι συχνές εναλλαγές στην κρισιμότητα των αποστολών, από Τετάρτη σε Κυριακή. Μεσοβδόμαδα Ευρώπη, στο φινάλε της πρωτάθλημα, εξίσου σοβαρές υποχρεώσεις, άλλες οι απαιτήσεις ενός αγώνα με τη Σάλκε και άλλες στο Αγρίνιο. Δεν μου προκάλεσε έκπληξη το «ναυάγιο» με τον Παναιτωλικό.
Επαναλαμβάνω αυτό που έγραφα την προηγούμενη εβδομάδα ύστερα από το μικρό θαύμα στη "Veltins Arena": Τώρα, μετά το 1-1 και στην άδεια Τούμπα είναι πιο δύσκολα τα πράγματα για το Δικέφαλο. Στη Γερμανία δεν είχε πίεση. Τώρα έχει. Και απέναντί του είναι Γερμανοί…

* Λυπηρός, αξιοθρήνητος ο Παναθηναϊκός στη Νέα Σμύρνη. Να αναρωτιέσαι: Πώς τον κατάντησαν έτσι! Μου θύμισε πολύ την ΑΕΚ στο ξεκίνημά της στο περσινό πρωτάθλημα…

Δεν έχασα λεπτό το Σαββατοκύριακο παρακολουθώντας λεπτό προς λεπτό τα παιχνίδια της αγωνιστικής. Γράψτε:

* Μετά τον Ντε Βινσέντι άλλο Νοτιοαμερικανικό διαμάντι ανακάλυψαν στον ΠΑΣ. Αυτός ο Τσάβες σκοράρει και σερβίρει γκολ για …πλάκα, σαν σε προπόνηση.

* Μόνο οι φανέλες δυστυχώς θυμίζουν τον Άρη. Με ένα τσούρμο από αμούστακα παιδιά και τον Τάτο, άντε και τον Αγάνθο μόλις επιστρέψει, πού να πας αλήθεια; Μάχη μέχρις εσχάτων θα δώσει για την κατηγορία.

* Τα ίδια και ο Πλατανιάς όπως το άρχισε φέτος. Με δύο ισοπαλίες σε ισάριθμα ματς στα Περιβόλια, το μέλλον προοιωνίζεται εφιαλτικό…

* Πέφτουν ήδη τα στοιχήματα: Χατζηνικολάου ή Ουζουνίδης; Εγώ λέω ο πρώτος και βάση …στατιστικής στον Άρη. Ψάξτε τη σχετική προϊστορία με τους προπονητές που μακροημερεύουν στο "Βικελίδης". Λίγοι, ελάχιστοι…