Αφού πρώτα αποθέωσαν την ομάδα υπό το βλέμμα του ιδιοκτήτη της, ο οποίος τους χαιρετούσε από μπαλκόνι του ξενοδοχείου (σε στυλ πρωθυπουργού), πανηγύριζαν στους δρόμους προς το γήπεδο, προσπαθώντας να εμψυχώσουν τους παίχτες μήπως και καταφέρουν να προκριθούν στον σημαντικότερο αγώνα της ιστορίας τους.

Μου θύμισαν τους οπαδούς του Άρη, που πριν λίγα χρόνια έκαναν την Θεσσαλονίκη να γιορτάζει, πριν τον τελικό του κυπέλλου με τον Ολυμπιακό, το οποίο τελικά το πήρε στις βαλίτσες του ο Κόκκαλης… ή τότε που έκλεισε η Παπαναστασίου κι ανέβηκαν οι παίχτες της ομάδας πάνω στο λεωφορείο με πυρσούς, επειδή ο Άρης(!!!) απέκλεισε την Ξάνθη στον ημιτελικό του κυπέλλου…

Φαίνεται πως τελικά εκτός από πανηγυρτζήδες είμαστε και αιθεροβάμονες.

Κι εξηγούμαι…
Μιλώντας με δημοσιογράφο από την Αθήνα, προσπαθούσα να του εξηγήσω τις συμπεριφορές των οπαδών της Θεσσαλονίκης και απέτυχα να του εξηγήσω γιατί τα θεωρώ φυσιολογικά όλα αυτά.
Απλούστατα λόγω του ότι η δική μας λογική ανήκει σε ομάδες μικρότερου βεληνεκούς.
Μας πειράζει να το διαβάζουμε και να το ακούμε, μιας και τις ομάδες που υποστηρίζουμε τις θεωρούμε τεράστιες!!!

Και καλά κάνουμε. Αλλά η αλήθεια ποια είναι;;;

Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, του Παναθηναϊκού, ακόμα και της ΑΕΚ, θεωρούν αν όχι φυσιολογικό, κάτι πολύ ευχάριστο το να παίξουν στο champions league.
Δεν είδα ποτέ, κανέναν τους, να πανηγυρίζει για την πιθανότητα και μόνο… κι έτσι καταλαβαίνουμε την διαφορά νοοτροπίας.
Στο Χαριλάου δεν έχει κουνηθεί ποτέ το πολυπόθητο σεντόνι…
Στη Τούμπα μια φορά έγινε και το είδαν οι φίλοι της ομάδας από την τηλεόραση.
Μπορούν πολλοί που διαβάζουν αυτό το κείμενο να αντιδράσουν και ν” αναφέρουν πόσο πόλεμο έχουν δεχθεί οι ομάδες της βορείου Ελλάδος, ακόμα και να θεωρήσουν υπερβολικό το να συγκρίνουμε συμπεριφορές οπαδών με τόσο διαφορετικές εμπειρίες.
Δέχομαι επίσης και την διαφορά μας σε σχέση με τους Αθηναίους όσον αφορά την βία, η οποία είναι καθημερινό φαινόμενο σε σχέση με δικά μας μεμονωμένα περιστατικά.
Δεν θέλω όμως να εστιάσω στην οπαδική βία αυτή την στιγμή (θα το κάνω σύντομα).

Τελικά ποιο είναι το θέμα που μου έδωσε αφορμή να γράψω αυτό το κείμενο;
Η αφορμή αναφέρθηκε. Η αιτία της συμπεριφοράς αυτής όμως ποια είναι;
Ζούμε σε μια πόλη διψασμένη για επιτυχίες…
Ίσως και να έχουμε κολλήσει στο παρελθόν, τότε που στο μπάσκετ η πόλη αυτή, ήταν μία από τις πιο ενεργές στην Ευρώπη, παίζοντας σε κορυφαίο επίπεδο.
Όπως και να χει, η άποψή μου είναι πολύ απλή.
Για να μεγαλώσουν οι ομάδες μας, πρέπει πρώτα ν” αντιληφθούμε το πόσο μικρές είναι σήμερα, ώστε να ξέρουμε που είμαστε και που μπορούμε να φτάσουμε…
Ξέρω, το μικρές πονάει.
Αλλά σκεφτείτε πως ακόμα και η ΑΕΚ, την οποία όλοι μας την έχουμε σε δεύτερη ή και τρίτη μοίρα, έχει πιο πολλούς τίτλους από όσους έχουν Άρης, ΠΑΟΚ και Ηρακλής μαζί…

Μην τα βάζετε μαζί μου… εγώ απλά παρατηρώ και σχολιάζω…
Βάλτε τα με αυτούς που έκαναν τις ομάδες μας να παραμείνουν χαμηλά.
Βάλτε τα με αυτούς που μας έκαναν τόσο μίζερους, που είμαστε έτοιμοι να γιορτάσουμε για το παραμικρό… να πιαστούμε κορόιδα από κάτι που γυαλίζει, χωρίς στην ουσία να έχει αξία, σαν άλλοι ιθαγενείς που τους χαρίζουν μπιχλιμπίδια…

Πηγή: οverlap.gr

Ποδόσφαιρο ΠΑΟΚ SPORTS