Με ολοκληρωμένο πια το ρόστερ του Παναθηναϊκού, μπορούμε να κάνουμε μια γενικά καλύτερη προσέγγιση στο τι πρέπει να περιμένουμε για την φετινή χρονιά. Προσωπικά πιστεύω πως δεν αλλάζει δραματικά είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο το συνολικό τοπίο.

Κι αυτό γιατί από την πρώτη στιγμή του φετινού εγχειρήματος, πίστευα πως η επιτυχία του ή όχι, δεν ήταν θέμα έμψυχου υλικού. Ή αν θέλετε για να είμαστε και πιο ακριβείς, δεν ήταν κυρίως και πρωτίστως θέμα έμψυχου υλικού και της όποιας ποιότητας ή δυνατοτήτων του.

Αλλά θέμα συνολικών συνθηκών, πλαίσιου λειτουργίας και λογικής μέσα στα οποία θα καλούνταν η ομάδα του Παναθηναϊκού, να φέρει σε πέρας τους όποιους στόχους της. Απ’ αυτή την άποψη, καλοδεχούμενες και οι τελευταίες μεταγραφές και μακάρι να βοηθήσουν, όσο τουλάχιστον λένε στα χαρτιά οι προδιαγραφές τους.

Όμως δεν πρόκειται να αλλάξουν τόσο πολύ την συνολική εικόνα, ώστε πια να μπορούμε να πούμε με σιγουριά, πως… τα χειρότερα πέρασαν για τον Παναθηναϊκό.

Μετά από τόσα χρόνια, κατέληξα σε ένα συμπέρασμα.

Πως γενικά και αόριστα δεν υπάρχουν καλοί ή κακοί προπονητές, καλοί ή κακοί ποδοσφαιριστές. Υπάρχουν φυσικά διαφορές και τεράστιες μερικές φορές στις δυνατότητες του καθενός ξεχωριστά, αλλά διαχωρισμός καλοί ή κακοί δεν υπάρχει στο ποδόσφαιρο.

Ο κάθε προπονητής και ο κάθε παίκτης, έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που ανάλογα με τις συνθήκες λειτουργίας και διάφορες συγκυρίες, μπορεί να τα βγάλει, μπορεί και να μην μπορέσει ποτέ να τα βγάλει.

Το βασικό είναι πάντα, ο τρόπος λειτουργίας και δουλειάς.Αυτό είναι που κάνει την διαφορά σε ένα σύλλογο, σε μια ποδοσφαιρική ομάδα. Λένε πολλοί για παράδειγμα, πως ο Μπαιράμι δεν έχει προσφέρει ή δεν πρόκειται να προσφέρει. Πιθανόν να είναι κι έτσι αν τον κρίνουμε από την μέχρι τώρα παρουσία του στα παιχνίδια του Παναθηναϊκού. Μπορεί όμως κάποιος να πει ότι έτσι γενικά και αόριστα ο Μπαϊράμι δεν είναι καλός παίκτης; Θα ήταν αστεία μια τέτοια προσέγγιση.

Όχι μόνο λόγω του βιογραφικού του, αλλά και απ’ αυτές καθ’ αυτές τις μέχρι τώρα εμφανίσεις του. Ή για να μην πιάσουμε τους φετινούς, θα σας πω δύο άλλα παραδείγματα. Τον Φορναρόλι για παράδειγμα και τον Τοτσέ ακόμα, τους λες… κακούς παίκτες ή… ανύπαρκτους ποδοσφαιρικά; Μέτριους ή περιορισμένης εμβέλειας, άντε τους λες. Κακούς όμως ή ανύπαρκτους γενικώς και αορίστως σαν ποδοσφαιριστές δεν το λες και δεν είναι άλλωστε στην τελική.

Απ’ αυτή την άποψη και μιλώντας πάντα για τα δεδομένα του Παναθηναϊκού και ειδικά του Παναθηναϊκού που έχει υποχρεώσεις μόνο στο ελληνικό πρωτάθλημα με ότι σημαίνει αυτό για την δυναμικότητα των εκάστοτε αντιπάλων του, απ’ όλους αυτούς που είπαμε και γενικότερα απ’ όλους όσους έχει ο Παναθηναϊκός ή είχε κατά καιρούς, πάντα μπορείς να πάρεις κάτι που θα βοηθήσει την συνολική προσπάθεια.

Και φυσικά εδώ ισχύει και το αντίστροφο παράδειγμα.

Μιλώντας και για παίκτες εγνωσμένης αξίας δηλαδή και αδιαμφισβήτητων προσόντων, μπορεί να περάσουν και να μην ακουμπήσουν. Κι αυτό δεν θα έχει να κάνει με την αξία τους, αλλά με τις συνθήκες και τις όποιες ιδιομορφίες υπάρχουν στον χώρο που καλούνται να παίξουν και να προφέρουν. Κι εδώ υπάρχουν ένα σωρό παραδείγματα.

Για παράδειγμα, τις πιο βαριές ήττες του ή ακόμα και εξευτελισμούς από ανύπαρκτες ποδοσφαιρικά ομάδες στην Ευρώπη, ο Παναθηναϊκός τα πέντε τελευταία χρόνια, τις έφαγε και με όλα τα αστέρια του μέσα, όπως Σισέ, Λέτο, Ζιπλμπέρτο, Κατσουράνη και λοιπά. Τι πάει να πει αυτό δηλαδή; Ότι αυτοί οι παίκτες ήταν άχρηστοι, πέρασαν και δεν ακούμπησαν;
Όχι φυσικά.

Απλά είναι αυτό που κουβεντιάζουμε από την αρχή. Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα. Είναι άθλημα χημείας, συνολικής προσπάθειας και πάνω απ’ όλα ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ λειτουργίας. Απλά όλα αυτά… καταλήγουν και γίνονται αντιληπτά δια γυμνού οφθαλμού στο χορτάρι.

Κι αυτό είναι το βασικό πρόβλημα του Παναθηναϊκού αυτή την στιγμή και όσο γρηγορότερα το καταλάβουν όλοι σ’ αυτόν τόσο το καλύτερο. Ότι το παν δηλαδή, δεν είναι τι παίκτες μπόρεσε και έφερε τέλος πάντων, με όποιες δυνατότητες αλλά και… ικανότητες είχε ο Παναθηναϊκός.

Αλλά το σε τι περιβάλλον, με τι συνολική συλλογική λογική, με τι ποδοσφαιρική λογική, σε ποιες συνθήκες και με τι στόχους καλείται η ομάδα να δουλέψει και να βάλει τους όποιους στόχους της στην φετινή περίοδο. Απ’ αυτή την άποψη λοιπόν και σουμάροντας πια τις μεταγραφές και το ρόστερ του Παναθηναϊκού έτσι όπως δείχνει να έχει ολοκληρωθεί, θα το ξαναπώ κι όποιος θέλει ας το καταλάβει και ας το ακούσει, όποιος δεν θέλει δικαίωμά του.

Με την προσθήκη και των τελευταίων αποκτημάτων, μην περιμένει κάποιος θεαματική αλλαγή προς το καλύτερο ή προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση έχετε στο νου σας. Αυτό που θα κάνει την διαφορά και ίσως έτσι μπορέσει να αναδείξει και την όποια βοήθεια μπορούν να προσφέρουν αυτές οι μεταγραφές, είναι ο τρόπος λειτουργίας ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΕΧΡΙ ΚΑΤΩ του Παναθηναϊκού συνολικά σαν σύλλογος.

Κι αυτός είναι που πρέπει να αλλάξει.
Και κατεύθυνση και τρόπο και κυρίως λογική.

Αλλιώτικα και αυτές οι μεταγραφές θα πάνε στα αζήτητα και του χρόνου θα συζητάμε και γι’ αυτές αυτά που συζητάμε τώρα για τον Βιτόλο, τον Σο, τον Κουίνσι, τον Τοτσέ και τόσους άλλους.