Aσφαλώς δεν περίμενα από τον πολυαγαπημένο μου (και εκ των ολίγων διασωθέντων από το ναυάγιο στη Σλοβενία) Ζήση να μου πει ότι «αποτύχαμε παταγωδώς». Αυτό το καταλαβαίνουν όλοι, μηδέ του γιου του Νίκου, του δίχρονου Αλέξανδρου εξαιρουμένου. Για τον πεντάχρονο γιο του Τρινκιέρι, που επίσης λέγεται Αλέξανδρος δεν το συζητώ: αυτός όχι μόνο το καταλαβαίνει, αλλά θα μπορούσε κιόλας (όπως είχε πει ο ίδιος, εξυμνώντας το επιθετικό ταλέντο και τον συνεπαγόμενο πλουραλισμό της Εθνικής) να βάλει ένα χεράκι στον πατέρα του για να τα καταφέρει καλύτερα στο Ευρωμπάσκετ.

Αστειεύομαι, άλλωστε ενώ (συμφώνως με την αττική σύνταξη) τα παιδία παίζει, με τα παιδιά δεν κάνει να παίζουμε εμείς οι μεγάλοι. Αλλά τώρα που έχουν περάσει 24 ώρες από τη μεγαλύτερη κατραπακιά στη σύγχρονη ιστορία της Εθνικής, τώρα που η «επίσημη αγαπημένη» έγινε «επίσημη... καταδικασμένη», τώρα που σιγά - σιγά θα αρχίσει να κατακάθεται ο κουρνιαχτός, τώρα εγώ που ξέμεινα στην «απαγορευμένη πόλη» συνειδητοποιώ πόσο μεγάλη ευκαιρία χάσαμε και αναλογίζομαι πόσο... μαλάκες είμαστε!

Διάβασε περισσότερα στο gazzetta.gr

Μπάσκετ SPORTS