Δεν πρέπει να ξεχνάμε άλλωστε ότι ο Ελληνας τεχνικός είναι "ρούκι" στη θέση του πρώτου προπονητή και παρά την κατάρτισή του, τις παραστάσεις και τις γνώσεις που διαθέτει, είναι σαφές ότι αγώνα με τον αγώνα αποκτά και ο ίδιος μεγαλύτερη ωριμότητα, περιορίζοντας τα λάθη του και αυξάνοντας τις σωστές παρεμβάσεις του στη διάρκεια ενός αγώνα.

Δεν (μπορεί να) είναι τυχαίο, άλλωστε, το γεγονός ότι στα δύο τελευταία παιχνίδια του Παναθηναϊκού, με τον Εργοτέλη και (κυρίως) τον Αστέρα Τρίπολης, οι αλλαγές που πραγματοποίησε έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στην τελική έκβαση των αγώνων και χάρισαν τις νίκες στο "τριφύλλι" στο τελευταίο 15λεπτο. Στο 90' με τον Εργοτέλη και στο 77' με τον Αστέρα Τρίπολης. Ειδικά στον αγώνα της Κυριακής, ο Αναστασίου έκανε μακράν το καλύτερό του κοουτσάρισμα ως προπονητής. Δεν φοβήθηκε όταν το ματς έγινε 1-1, περίμενε λίγο να διακρίνει την ψυχολογία της ομάδας του και όταν ξεπέρασε το αρχικό σοκ της άμεσης ισοφάρισης, δεν δίστασε να ρίξει στη "μάχη" τον Φιγκερόα στο πλευρό του Μπεργκ.

Τροποποιώντας το σύστημα σε 4-4-2 για πρώτη φορά φέτος, κόντρα στις συνήθειές του και την... πεπατημένη του 4-3-3. Κατόπιν διαχειρίστηκε άψογα το ματς μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Μετά τον Κλωναρίδη βγαλε και το έτερο "φτερό" της ομάδας τον Ντίνα, περνώντας στο ματς τον Μέντες, ως παρτενέρ του Λαγού, για να "κλειδώσει" τον άξονα. Ταυτόχρονα τοποθέτησε δεξιό χαφ τον Ζέκα και αριστερό χαφ τον Πράνιτς και στο 90' άλλαξε τον Μπεργκ με τον Μπαϊράμι και επέστρεψε στο 4-3-3, με Λαγό, Μέντες, Ζέκα στον άξονα, Μπαϊράμι-Πράνιτς στις πτέρυγες και τον Φιγκερόα μόνο του στην κορυφή.

Ευελιξία στο σύστημα και σωστή διαχείριση στα ματς

Ως ποδοσφαιριστής ο Γιάννης Αναστασίου έκανε καριέρα σε διεθνές επίπεδο έχοντας ως βάση το 4-3-3 και αγωνιζόμενος στην κορυφή της επίθεσης. Τα περισσότερα χρόνια της σπουδαίας καριέρας του τα πέρασε στην Ολλανδία και κατόπιν, ως βοηθός προπονητή, εργάστηκε στη δεύτερη ομάδα του Αγιαξ, δίπλα στον Τζέρι Βινκ και στον Παναθηναϊκό στο πλευρό του Ολλανδού Χενκ τεν Κάτε. Φυσιολογικό είναι κατά συνέπεια τα βιώματα και οι επιρροές του να είναι από την "ολλανδική σχολή" όπου κατά βάση έχει ως διάταξη το 4-3-3.

Το συγκεκριμένο σύστημα αποτελεί και τη βάση του Παναθηναϊκού, όχι όμως και "δόγμα" της ομάδας, γεγονός που καταδεικνύει ότι ο Αναστασίου δεν είναι "κολλημένος" ως προς τη διάταξη που θα έχει η ομάδα και προσαρμόζεται σε κάθε παιχνίδι ανάλογα με τον αντίπαλο, τη μορφή και τις συνθήκες του κάθε αγώνα. Ο φιλόδοξος τεχνικός τροποποίησε το 4-3-3 σε 4-3-2-1 στα ματς με τον Πλατανιά και τον ΟΦΗ, έχοντας προφανώς συνειδητοποιήσει ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή η ανάγκη της ομάδας για θετικό αποτέλεσμα ήταν πάνω απ' όλα. Στο ματς στα Χανιά επίσης έκανε σωστή διαχείριση του αγώνα και η αλλαγή του, ο Ατζαγκούν, σημείωσε το γκολ της ισοφάρισης, ενώ μετά το πέρας των δύο αυτών αγώνων και όταν έφυγε η... ανασφάλεια μετά τη νίκη επί του ΟΦΗ, επέστρεψε στο 4-3-3 με τον Εργοτέλη και τον Αστέρα Τρίπολης.

Απέναντι στους Αρκάδες, ωστόσο, και μετά την επιλογή του να ρίξει στον αγώνα τον Φιγκερόα ο Παναθηναϊκός έπαιξε για πρώτη φορά με 4-4-2 για να εκμεταλλευτεί το "φονικό" δίδυμο των Μπεργκ και Φιγκερόα και τα κατάφερε πανηγυρικά κερδίζοντας το ματς. Ηταν η τρίτη εφαρμογή συστήματος στο "τριφύλλι" αλλά το σημαντικότερο όλων ήταν ότι η φιλοσοφία της ομάδας και ο τρόπος παιχνιδιού της δεν άλλαξε στο παραμικρό...

Αποδυτήρια «μια γροθιά»

Η εικόνα των πανηγυρισμών στη φάση των δύο γκολ του Παναθηναϊκού απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης "μιλάει" από μόνη της. Θυμηθείτε τι έγινε (κυρίως) στο πρώτο γκολ. Ενα "κουβάρι" οι παίκτες του πάγκου με τους βασικούς, με τον Φιγκερόα, τον Αμπεΐντ, τον Χουχούμη, τον Σπυρόπουλο και τον Μέντες να το χαίρονται... πιο πολύ και από τον σκόρερ Μπεργκ και να τον "πνίγουν" στην αγκαλιά τους. Μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και καταδεικνύουν το άριστο κλίμα που υπάρχει στην ομάδα. Συν τοις άλλοις οι πιτσιρικάδες παίζουν και για πάρτη του προπονητή τους (το δήλωσε ξεκάθαρα ο Καπίνο μετά το ματς άλλωστε), αναγνωρίζοντας ότι ο Αναστασίου τους έχει βοηθήσει και στηρίξει όσο κανείς άλλος στην πρώτη ομάδα. Αλλά και οι ξένοι και πιο έμπειροι που ήρθαν στην ομάδα έχουν εμπιστοσύνη στον Αναστασίου τον οποίον άλλωστε πίστεψαν και αναζητούν στο πλευρό του την ποδοσφαιρική τους αναγέννηση.

Επιλογές με δικαιοσύνη

Εχουμε "κουραστεί" τόσα χρόνια να βλέπουμε στον Παναθηναϊκό (και όχι μόνο) προπονητές με εμμονές σε παίκτες που διάλεξαν στις μεταγραφές, προπονητές που έκαναν διακρίσεις με γνώμονα τα βιογραφικά του έμψυχου δυναμικού, τεχνικούς που χώριζαν τους παίκτες σε παιδιά και αποπαίδια. Ο Αναστασίου αντιθέτως φανερώνει μεγάλη "μαγκιά" στον τρόπο που διαχειρίζεται το ρόστερ της ομάδας. Δεν φοβάται να ρίξει στα βαθιά πιτσρικάδες όπως ο Ρισβάνης αφήνοντας στον πάγκο ή την εξέδρα καλοκαιρινές επιλογές του, όπως ο Κουτρουμπής. Δεν διστάζει να προτιμάει τον Λαγό από τον Μέντες, να αφήνει τον Μπαϊράμι στον πάγκο, όπως δεν είχε πρόβλημα να καθιερώσει τον Μαρινάκη ως δεξί μπακ. Ταυτόχρονα το λάθος που έκανε μετά το φιλικό με την Παναχαϊκή, να πιέσει τους παίκτες του και να τους αγχώσει παραπάνω το κατάλαβε γρήγορα. "Μαλάκωσε", τους κάλυψε και κερδίζει το μάξιμουμ απ' την πλειονότητα των παικτών του.

Πηγή: Goal

Ποδόσφαιρο Παναθηναϊκός Superleague SPORTS