Από το παιχνίδι στο Βελιγράδι είχαν φανεί οι (υπαρκτές) αδυναμίες του Παναθηναϊκού. Και αν δεν υπήρχε ο Νίκος Παππάς να κάνει το παιχνίδι της ζωής του, το «come back» που είχαν πραγματοποιήσει οι παίκτες του Αργύρη Πεδουλάκη την περασμένη εβδομάδα θα ήταν ως μη γενόμενο. Να, όμως, που όταν υπάρχουν προβλήματα κάποια στιγμή θα βγουν στην επιφάνεια και θα στοιχίσουν στο σύνολο. Όπως ακριβώς συνέβη στο παιχνίδι με την Λοκομοτίβ Κουμπάν στην Κρήτη για την 4η αγωνιστική της Ευρωλίγκα.

Θεωρητικά η ρωσική ομάδα βρίσκεται (τουλάχιστον) ένα επίπεδο κάτω από τον Παναθηναϊκό. Όμως επειδή το μπάσκετ είναι το πλέον αξιοκρατικό άθλημα, όταν σε ένα ματς μια ομάδα είναι καλύτερη από την άλλη, πολύ απλά θα την κερδίσει. Αν όχι 10/10 φορές, σίγουρα 9/10! Παρά το «φτωχότερο» ρόστερ και τις λιγότερες λύσεις, η Λοκομοτίβ κέρδισε απολύτως δίκαια τον Παναθηναϊκό. Όχι ότι ήταν καλύτερη. Απλά ο Παναθηναϊκός ήταν εκείνος που βυθίστηκε στην μετριότητα για ένα ακόμη ματς της Ευρωλίγκας, παρουσιάζοντας πρόωρα σημάδια κούρασης. Κι εδώ υπάρχει ένα μεγάλο ελαφρυντικό.

Μέχρι στιγμής ο Παναθηναϊκός έχει δώσει μόλις δύο παιχνίδια στην φυσική του έδρα (με Ελευσίνα και ΚΑΟΔ) και έξι μακριά από αυτήν! Λόγω της γνωστής τιμωρίας, οι παίκτες της ομάδας βρίσκονται μονίμως μέσα σε ένα αεροπλάνο ή μέσα σε ένα πούλμαν, κάτι που επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τις προσπάθειές τους. Πόσω μάλλον όταν μιλάμε για ένα ρόστερ που δεν είναι και το... νεαρότερο της διοργάνωσης, με αποτέλεσμα η καταπόνηση από τα συνεχόμενα ταξίδια να είναι εμφανέστατη. Ο Πεδουλάκης είπε μετά το τέλος του αγώνα ότι «είμαστε πίσω σε ταχύτητα» και ότι «μείναμε από βενζίνη».

Ουσιαστικά το «πράσινο» ρεζερβουάρ θα αρχίσει να γεμίζει με την επιστροφή της ομάδας στο κλειστό του ΟΑΚΑ, χωρίς να βρίσκονται τα μέλη της αποστολής με μια βαλίτσα στο χέρι. Μπορεί να ακούγεται... παρατραβηγμένο ελαφρυντικό, αλλά είναι μια πραγματικότητα. Όπως πραγματικότητα ήταν και έλλειψη «φρεσκάδας» στα γκαρντ. Τη μία ο Μπράμος και την άλλη ο Κάρι, δεν μπόρεσαν να δώσουν το «παρών» στα παιχνίδια του Παναθηναϊκού. Αποτέλεσμα; ήττα τόσο στο Βίλνιους απέναντι στη Λιέτουβος, όσο και στην Κρήτη με αντίπαλο την ομάδα του Κράσνονταρ. Φυσικά το ένα λεπτό που έπαιξε ο Αμερικανός δεν λογίζεται ως συμμετοχή, αφού ήταν καταβεβλημένος από την γαστρεντερίτιδα που τον είχε ταλαιπωρήσει. Σε αυτήν την περίπτωση ίσως και να μην έπρεπε να μπει στη διαδικασία ενός ακόμη ταξιδιού αν δεν ήταν σε θέση να αγωνιστεί.

Αναμφίβολα ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε κουρασμένος, χωρίς φρεσκάδα, χωρίς καθαρό μυαλό, χωρίς συγκέντρωση, σαν να βρίσκονταν σε... άλλο γήπεδο. Ήταν κακός στην επίθεση, δεν βρήκε ποτέ ρυθμό, έγιναν λάθη (σ.σ. όπως η άμυνα του Ματσιούλις στο τελευταίο σουτ ή τα ελεύθερα σουτ των Γιασάιτις και Μπίκοφ) ενώ υπήρχε τεράστια διαφορά και στην ταχύτητα. Από τη στιγμή που άρχισαν να βρίσκουν σίδερο τα πρώτα (ελεύθερα ως επί των πλείστων) σουτ από την περιφέρεια, πήρε θέση και ο εκνευρισμός στις τάξεις των «πρασίνων» με αποτέλεσμα να σερβιριστεί... ζεσταμένο φαγητό στον Πασούτιν και τους παίκτες του. Είπαμε. Η Λοκομοτίβ δεν έπαιξε κάτι το φοβερό. Απλά ήταν διαβασμένη (κυρίως) ως προς την άμυνα πάνω στον Διαμαντίδη (που όσο δεν... τραβάει κολλάει όλος ο Παναθηναϊκός), επέλεξε να αφήσει τα σουτ στους παίκτες του Παναθηναϊκού οι οποίοι ξεκίνησαν άσχημα σε αυτό το κομμάτι (ρίσκο, αλλά δικαιώθηκε) και μπόρεσε να βρει εύκολα καλάθια στο transition που την έδωσαν ψυχολογία και αυτοπεποίθηση. Ε, δεν ήθελε και πολύ να πάρει ολοκληρωτικά τα ηνία του ματς.

Όπως στο Βελιγράδι, έτσι και στην Κρήτη οι «πράσινοι» μπόρεσαν να γυρίσουν ένα -θεωρητικά- χαμένο ματς τη στιγμή που βρέθηκαν στο -13 (43-56) στο ξεκίνημα της τελευταίας περιόδου και να το χάσουν από ατυχία (ή αν προτιμάτε από τύχη της Λοκομοτίβ) στις λεπτομέρειες. Καλύτερα. Με αυτόν τον τρόπο ήχησε και το καμπανάκι στα αυτιά των παικτών του Παναθηναϊκού, οι οποίοι βρέθηκαν νωρίς-νωρίς με δύο ήττες στην Ευρωλίγκα. Φυσικά τίποτε δεν έχει κριθεί και τίποτε δεν έχει τελειώσει, αφού πρωταρχικός στόχος παραμένει η πρόκριση στην επόμενη φάση που εύκολα ή δύσκολα θα έρθει. Εξάλλου ο Παναθηναϊκός ακόμα «χτίζεται» και χρειάζεται περισσότερος χρόνος μέχρι να «δέσει» η ομάδα. Όπως είχα ξαναγράψει οι ομάδες του Πεδουλάκη -ο οποίος φέρει ευθύνη ως προς την προετοιμασία του αγώνα- ρολάρουν (όπως έχει δείξει η ιστορία) από τον Γενάρη και μετά. Και ήττες σαν και αυτή από την Λοκομοτίβ, έχουν διδακτικό χαρακτήρα και όχι... καταστροφικό. Και οι παίκτες της ομάδας είναι μπαρουτοκαπνισμένοι σε τέτοιες καταστάσεις και σε καμία περίπτωση πρωτάρηδες. Οπότε έχουν και την εμπειρία και τις παραστάσεις για να διορθώσουν τα κακώς κείμενα, όποτε και όταν πρέπει. Γι' αυτό και το συγκεκριμένο αποτέλεσμα αναμένεται να κάνει περισσότερο καλό στους νταμπλούχους, παρά... κακό.

Κάτι που θα φανεί την επόμενη εβδομάδα στο Τελ Αβίβ. Μέχρι στιγμής η Μακάμπι έχει πάρει τα πάνω της (σ.σ. μάλιστα έχει κερδίσει τις δύο ομάδες από τις οποίες έχει χάσει ο Παναθηναϊκός!!) και θα είναι το καλύτερο τεστ για τον Παναθηναϊκό ενόψει της συνέχειας. Αν καταφέρει να αποδράσει από το «Γιαντ Ελιάου» (έτσι το μάθαμε, έτσι το γράφουμε το συγκεκριμένο γήπεδο...) θα μπορέσει να αποκτήσει και την κατάλληλη ψυχολογία που θεωρείται (και είναι) απαραίτητη ενόψει της συνέχειας. όπως απαραίτητη για τον Παναθηναϊκό είναι η αφύπνιση του Στεφάν Λάσμε ο οποίος δεν θυμίζει ούτε στο ελάχιστο τον παίκτη της περσινής σεζόν (σ.σ. ακόμα αναρωτιέμαι για ποιον λόγο έδωσε την αγκωνιά σε μια στιγμή που το ματς βρίσκονταν στο χείλος του γκρεμού). Παράλληλα ο Πεδουλάκης καλείται να βρει πραγματικό ρόλο στον Αντώνη Φώτση, ο οποίος θυμίζει σε μεγάλο βαθμό τον... παίκτη που έδωσε το «παρών» στο πρόσφατο Ευρωμπάσκετ. Χωρίς ξεκάθαρο ρόλο μέσα στην ομάδα ενώ υπάρχουν στιγμές που μοιάζει να έχει... φιλική συμμετοχή στην πεντάδα.

Από εκεί και πέρα είπαμε. Η κούραση από τα συνεχόμενα ταξίδια θα μειωθεί αισθητά και θα μπορεί ο Παναθηναϊκός να νιώσει ότι παίζει στο πραγματικό του σπίτι με την επιστροφή στο ΟΑΚΑ. Όχι ότι δεν θα έχει να κρατήσει κάποια θετικά ο Παναθηναϊκός. Φυσικά και έχει με πρώτο και καλύτερο τη δεύτερη καλή εμφάνιση του Νίκου Παππά, ο οποίος ξεχειλίζει από μπασκετικό θράσος και δείχνει ότι μπορεί να εξελιχθεί στο «next big thing» του Παναθηναϊκού. Όπως θα κρατήσει την αντίδραση και την επιστροφή στο ματς, δείγμα ότι υπάρχει το μέταλλο και τα ψυχικά αποθέματα για να γίνει δύτερη σερί ανατροπή. Θα έβαζα στα θετικά και την επιθετική παρουσία του Τζέιμς Γκιστ, αλλά στην άμυνα υπήρξαν στιγμές που ήταν εκτός τόπου και χρόνου με αποτέλεσμα να δεχθεί ο Παναθηναϊκός πολλά εύκολα καλάθια.

Και κάτι κάτι τελευταίο. Στην τελική καλύτερα που μπήκε το τρίποντο του Σιμόν στην εκπνοή του αγώνα. Αν ο Παναθηναϊκός (λέμε τώρα) έπαιρνε τη νίκη στην παράταση, οι Ρώσοι θα έκαναν ένσταση για το τρίποντο του Διαμαντίδη που είχε φέρει το ματς στα ίσια (το οποίο φυσικά ήταν δίποντο αφού πατούσε ξεκάθαρα τη γραμμή) και θα ξεκινούσαν τα... τρεξίματα με την Ευρωλίγκα. Τώρα θα μου πείτε ότι μπορεί και να δικαιωνόταν και να έβγαινε σε καλό ωστόσο θα υπήρχε και (ο αναπόφευκτος) αποπροσανατολισμός.

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS