Από την γκρίνια του καλοκαιριού, τότε που το ρόστερ ήταν λειψό και η εικόνα του Παναθηναϊκού στα πρώτα φιλικά απογοητευτική και ανησυχητική, φτάσαμε στα μέσα Νοέμβρη, όπου ο Παναθηναϊκός έχει κατακτήσει μερικά σημαντικά πράγματα: να παραδέχονται «εχθροί» και φίλοι ότι στην ομάδα γίνεται δουλειά, ότι σημειώνεται πρόοδος κι ότι προχωρά με ένα πλάνο και όχι όπως τύχει. Ότι στον πάγκο του έχει έναν νέο μεν, αλλά κανονικό προπονητή που έχει «κανονικά» πράγματα στο μυαλό του και δεν αυτοσχεδιάζει. Κι ότι μετά από πολλά πολλά χρόνια, από την εποχή των «Γκουμομπασινάδων», επιτέλους πάει να βγει μια πραγματικά καλή φουρνιά από τα σπλάχνα της ομάδας, που μπορεί και να σταθεί για χρόνια στην πρώτη ομάδα και να φέρει έσοδα στο ταμείο από πωλήσεις αλλά και ευρωπαϊκές συμμετοχές.

 

Το ταμείον βέβαια παραμένει μείον κι όσο κι αν ο Γιάννης Αλαφούζος έχει δώσει προτεραιότητα στις πληρωμές των παικτών που παίζουν αυτή τη στιγμή στην ομάδα και έχει σε δεύτερη μοίρα τις πληρωμές των «κομμένων» και των πρώην παικτών της ομάδας, πρέπει να δοθούν χρήματα και στους δεύτερους: όταν σκάνε προσφυγές, πρέπει να γίνει διακανονισμός και για κάθε Βελάσκες και Κουίνσι που τελικά φεύγουν, πρέπει να δοθεί ένα ποσό και να γίνει κουμάντο για τις δόσεις που θα πάρουν. Όλα αυτά σημαίνουν έξοδα, σε μια εποχή που δεν υπάρχουν έσοδα. Ό,τι πήρε, πήρε ο Παναθηναϊκός από πωλήσεις, διαρκείας και τηλεοπτικά και άλλα χρήματα που θα μπουν στα ταμεία, πέρα από τα εισιτήρια της Λεωφόρου, δεν προβλέπονται.

 

Για λόγους ταμειακούς λοιπόν, μεταγραφή τον Γενάρη δεν βλέπω να γίνεται. Ούτως ή άλλως, η χειμερινή μεταγραφική περίοδος είναι περίεργη και δύσκολη, είναι για διορθώσεις και μερεμέτια και είναι συνήθως ακριβή. Ακόμα και να βρεις μια λύση φτηνή, δεν θα σου κάνει τη διαφορά, αφού στην καλύτερη περίπτωση θα είναι παίκτης που έχει να παίξει ένα-δυο μήνες και στη χειρότερη παίκτης που δεν έχει παίξει από την αρχή της χρονιάς. Αν πάλι ψάχνεις για λαχείο ή είσαι διατεθειμένος να ρισκάρεις, όπως έκανε πέρυσι ο Παναθηναϊκός με τον Φιγκερόα, τότε αλλάζει το πράγμα, σε κάθε περίπτωση όμως δεν μπορείς να στηριχθείς σε έναν τέτοιο παίκτη ως βασική επιλογή, απλά να εύχεσαι να γίνει ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια του προπονητή.

 

Παίκτη που να κάνει τη διαφορά, πρέπει να τον πληρώσεις ανάλογα και αυτή τη δυνατότητα δεν την έχει στην παρούσα φάση ο Παναθηναϊκός. Και υπό μια έννοια, δεν τον χρειάζεται. Το να πάρεις π.χ. ένα στόπερ πιο έμπειρο από τα υπάρχοντα «πιτσιρίκια» μπορεί να φαίνεται χρήσιμο εκ πρώτης όψεως, από την άλλη όμως υπάρχει ο κίνδυνος να «ακυρώσεις» ή να κάνεις κακό στην πρόοδο του Ρισβάνη, του Τριανταφυλλόπουλου, του Κουτρουμπή. Και το ίδιο πάνω-κάτω ισχύει και για τις άλλες θέσεις, όπου πλέον υπάρχουν επιλογές σχεδόν παντού και με την άνοδο τον τελευταίο καιρό ακόμα και παικτών που δεν έπειθαν στην αρχή, όπως του Νάνο και του Μέντες, έχει γίνει λίγο πιο εύκολο το έργο του Αναστασίου.

Πηγή: SportDay

Ποδόσφαιρο Παναθηναϊκός Superleague SPORTS