Από το μεσημέρι της Δευτέρας ακούμε διάφορα για την κλήρωση του Ολυμπιακού στο Τσάμπιονς Λιγκ. Οι πιο "κοντινοί" φίλοι των ερυθρολεύκων κάνουν λόγο για... ελπίδες, κόντρα σε μια από τις μεγαλύτερες ομάδες του πλανήτη. Κάποιοι άλλοι είτε πιο ψύχραιμοι, είτε πιο αποστασιοποιημένοι κρατούν μικρό καλάθι, παρά το γεγονός ότι το χαρτάκι που ξεδιπλώθηκε στη Νιόν, έγραφε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και όχι Ρεάλ ή Μπάγερν. Υπάρχουν κι εκείνοι, βεβαίως, που βλέποντας την "τύχη" των Πειραιωτών, τα βάζουν με την... ατυχία τους διότι στο δρόμο των πρωταθλητών δεν βρέθηκε μια ομάδα που θα σπάσει την εφτάρα από τη Γιουβέντους.

Πραγματικά, όλα τα παραπάνω και τα περισσότερα από αυτά που έχω διαβάσει και ακούσει, με εντυπωσιάζουν. Όχι επειδή είναι αρλούμπες. Το αντίθετο. Οι αναλύσεις που δημοσιεύονται είτε σε μορφή σχολιογραφικών άρθρων, είτε σε μορφή ποδοσφαιρικής στατιστικής, έχουν βάση και στέκονται όσο η πανάξια πρόκριση του Ολυμπιακού στη φάση των "16".

Μου κάνουν εντύπωση επειδή -κατά τη γνώμη μου- σε αυτή τη φάση οι θεωρητικές αναλύσεις πατάνε τόσο καλά, όσο και η χώρα που παρακαλάει για τη δόση της. Επίσης μου έκανε εντύπωση ο Μίτσελ και οι "προτιμήσεις" του. Κακώς ο Ισπανός ήθελε... Άγγλους. Διότι κατά βάθος δημιουργεί προσδοκίες και ελπίδες στον οπαδό που ζει με αυτό τον ποδοσφαιρικό καημό. Τι πάει να πει "θέλω Αγγλους και όχι Ισπανούς ή τη Μπάγερν;". Η... selfie κλήρωση του έκατσε. Παραγγελιά κανονική. Αν, όμως, σταθεί άτυχος και παραδοθεί, τι θα έχει να πει;

Διάβασε περισσότερα στο gazzetta.gr

Ποδόσφαιρο Superleague SPORTS Ολυμπιακός