Ακουγα τις προάλλες τον πρόεδρο και μεγαλομέτοχο του Παναιτωλικού, τον Φώτη Κωστούλα, να απαντά σε μια δημοσιογραφική ερώτηση σχετικά με το αν είναι ή όχι στόχος, αν είναι ή όχι όραμα για την ομάδα του Αγρινίου να εξελιχθεί σε Ατρόμητο. Και καταλάβαινα από την απάντηση, και την καθαρότητα που είχε ο λόγος του Κωστούλα ότι αυτό είναι το όραμα, η φιλοδοξία, το όνειρό του για τον Παναιτωλικό. Να τον δει να μεγαλώνει τόσο σε μέγεθος, εταιρικά και ποδοσφαιρικά, ώστε αφενός να καταφέρει να περάσει τα ελληνικά σύνορα για να παίξει στη διεθνή σκηνή και αφετέρου για να φτάσει ο Παναιτωλικός στην εποχή που δεν θα έχει ανάγκη την τσέπη του - εκάστοτε - μεγαλομετόχου του για να εξασφαλίζει μια καλή ζωή στην Superleague και να συνεχίζει να παράγει ψυχαγωγία και πολιτισμό για χάρη της κοινωνίας του Αγρινίου.

Πώς γίνεται αυτό που θέλει να επιτύχει ο Κωστούλας, που είναι όμοιο με αυτό που θέλει να επιτύχει ο Σταμάτης Βελλής με τον Απόλλωνα; Μόνο με τον τρόπο, με το μοντέλο που εξελίσσουν εδώ και χρόνια στο Περιστέρι ο Γιώργος Σπανός με τους συνεργάτες που έχει επιλέξει. Μόνο μέσα από την δημιουργία και την εξέλιξη των υποδομών. Μόνο μέσα από τον εντοπισμό και την συγκέντρωση ταλέντων, μόνο με πολλή δουλειά πάνω στην εκπαίδευση και την εξέλιξή τους, μόνο μέσα από την δημιουργία και την εκμετάλλευση ποδοσφαιριστών με υπεραξία.

Διάβασε περισσότερα στo gazzetta.gr

Ατρόμητος Ποδόσφαιρο Superleague SPORTS