Στην περίπτωση που πέσουν τρεις, που δεν το βλέπω, αν ο Άρης πάρει το ρόστερ του Ολυμπιακού σώνεται. Με του Ατρόμητου, του Παναθηναϊκού ή του Αστέρα έχει βάσιμες ελπίδες, ενώ από του Πανθρακικού και κάτω όπως είναι να τους πάρει δεν τη γλιτώνει. Η μόνη του ελπίδα λοιπόν είναι να πέσουν δύο ή δύο και ένας στα μπαράζ, να πάρει πέντε, έξι καλούς παίκτες, να κάνει 2-3 καλές ομορφιές όταν οι βαθμοί δεν θα χρειάζονται σε άλλους, να πάρει κι άλλα 4-5 ματς παιζόμενα και να σώσει την παρτίδα. Γίνεται; Στη λογική του σπανού, που μόνο αυτός δεν βγάζει γένια γίνεται. Υπό κανονικές συνθήκες δεν γίνεται ούτε με σφαίρες. Και κυρίως όχι με τους αναπληρωματικούς της Τρίπολης όπως είναι ο Μπακασέτας. Καλός παίκτης αλλά για να τον πάρεις το καλοκαίρι και να δεις αν σου βγει. Να τον πάρεις όμως στη μέση της σεζόν για να σε πάρει από το χέρι και να σε σώσει δεν λέει.

 

Όπως και δεν λέει να πάρει ο Άρης διάφορους πιτσιρικάδες όσο καλοί κι αν είναι. Οι παίκτες που χρειάζεται είναι τύπου Τσιρίλο. Της μίας χρήσης, να παίξουν κάποια από τα 15 ματς που απομένουν, να βάλουν την πείρα τους και να δουν αν σώνεται η παρτίδα και του χρόνου βλέπουνε στον Άρη σε ποια κατηγορία βρίσκονται και τι γίνεται με την ανανέωση της ομάδας.

 

Το «μία ομάδα, μία πόλη» που γράφουν στο πανό τους οι παοκτσήδες χωρίς το «μία τζατζίκι, μία πατάτες» που προσθέτουν στο δικό τους οι Ηρακλειδείς, πάει να γίνει πραγματικότητα στην Θεσσαλονίκη. Του χρόνου εκτός αν ανέβει ο Ηρακλής και γίνει το θαύμα με τον Άρη, ο ΠΑΟΚ θα είναι η μόνη ομάδα της Θεσσαλονίκης που θα παίζει στη Σούπερ Λίγκα. Το πόσο καλό είναι ας μου επιτραπεί να αμφιβάλλω. Ο ανταγωνισμός φέρνει τη βελτίωση στις ομάδες κι ο ΠΑΟΚ θα έχει μόνο τον ανταγωνισμό για την κατάκτηση του πρωταθλήματος που είναι απόμακρος και δύσκολος κι όχι του άρχοντα της πόλης που ήταν άμεσος και εφικτός. Όσο για το τι πρέπει να γίνει, ελπίζω ότι περάσαμε τις εποχές που σήμαινε «τι θα κάνει το κράτος;». Αν ο Άρης έχει αρκετούς οπαδούς να τον στηρίξουν, θα επανέλθει. Αν όχι, δεν του φταίει κανένας. Επίσης καιρός είναι να σταματήσουν τα κόλπα με τους νόμους 44, τους νόμους 99, τα ΑΦΜ των άλλων ομάδων και τα σχετικά. Καιρός δηλαδή είναι να σταματήσει η υποκρισία σε βάρος των εργαζομένων.

 

Ας πούμε ότι δεν μιλάμε για ποδοσφαιρικές ομάδες αλλά για ανώνυμες εταιρείες που κατασκευάζουν κάτι. Αν μια εταιρεία που κατασκευάζει κάτι, καλσόν ας πούμε, κλείσει και δεν πληρώσει τους εργαζόμενους τι θα λέγαμε; «Μπράβο στον επιχειρηματία που την είχε και μπόρεσε να εκμεταλλευτεί το παραθυράκι του νόμου»; Σε καμία περίπτωση. Ούτε θα λέγαμε ότι επειδή πέρασε την ιδιοκτησία σε έναν άλλον ή της άλλαξε επωνυμία και ΑΦΜ η εταιρεία δεν έχει πια καμία ευθύνη και οι εργαζόμενοι ας ζητήσουν τα χρωστούμενα από τον παλιό ιδιοκτήτη. Στο ποδόσφαιρο όμως μάθαμε τον κόσμο να σκέφτεται αλλιώς. Κι όταν τα πράγματα παραζορίζουν, όπως έγινε με τον Άρη στο προηγούμενο κανόνι του, τα χρέη να αναλαμβάνει το κράτος. Δηλαδή όλοι. Είτε είναι οπαδοί του Άρη, είτε γουστάρουν άλλη ομάδα, είτε ενδιαφέρονται για το ποδόσφαιρο, είτε δεν δίνουν δεκάρα.

 

Σπάνια, αλλά γίνεται...

Πολύ σπάνια στο ποδόσφαιρο ένας παίκτης έχει παίξει μια ολόκληρη ομάδα. Ιδιαίτερα αν ο παίκτης δεν είναι τερματοφύλακας. Στο ελληνικό ποδόσφαιρο θυμάμαι μόνο δύο περιπτώσεις που συμπτωματικά αμφότερες αφορούν το Κύπελλο και ματς του Ηρακλή με τον Ολυμπιακό.

 

Η πρώτη περίπτωση, που -αν και παλιότερη- περισσότεροι τη θυμούνται, είναι ο τελικός του Κυπέλλου του 1976 όταν ο Ηρακλής κέρδισε το Κύπελλο χάρη στον Χατζηπαναγή. Δεν είναι ότι υπήρχε μόνο ο Βάσια αλλά ότι η εμφάνισή του ήταν τόσο καθοριστική. Τόσο ώστε οι περισσότεροι να πιστεύουν ότι ο Ηρακλής είχε πάρει το ματς με τέσσερα γκολ του Χατζηπαναγή διαλύοντας τον Ολυμπιακό. Στην πραγματικότητα είχαν σκοράρει ο Σεντελίδης κι ο Γκέσιος, το ματς είχε ισοφαρίσει από 4-2 σε 4-4 ο Ολυμπιακός στην παράταση κι ο Ηρακλής το είχε πάρει 6-5 στα πέναλτι. Οι θρύλοι όμως δεν έχουν γκρίζα, αλλά γράφονται στο άσπρο και το μαύρο και οι αριθμοί με τον χρόνο ξεθώριασαν αφήνοντας τη λάμψη τους στον Χατζηπαναγή.

 

Αντίθετα σπάνια αναφέρεται το 5-4 ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον Ηρακλή το 2001 στο Καραϊσκάκη. Κάτι το ότι ο Ηρακλής δεν νίκησε, κάτι ότι ο Μιχάλης Κωνσταντίνου τον επόμενο χρόνο έφευγε για τον Παναθηναϊκό έκαναν μια σπάνια εμφάνιση, μόνος εναντίον μιας ομάδας να ξεχαστεί. Ο Κωνσταντίνου όμως σε εκείνο το ματς είχε πετύχει χατ τρικ, με το τρίτο τέρμα να είναι από φάουλ που η μπάλα πρώτα κούνησε τα δίχτυα και μετά ο Γεωργίου γύρισε για να δει πού είχε πάει.

 

Όσο κι αν ακούγεται περίεργο νομίζω ότι αυτό το ματς ήταν και το μεγαλύτερο στην καριέρα του Μιχάλη Κωνσταντίνου. Αργότερα πήγε στον Παναθηναϊκό, τον πλάκωσε το συμβόλαιό του και δεν μπόρεσε να αποδώσει αυτά που περίμεναν, αλλά πήρε το νταμπλ του 2004.

 

Μετά πήγε στον Ολυμπιακό, έπαιξε πιο απελευθερωμένος και τελικά κατέληξε να τελειώνει την καριέρα του εκεί που την είχε ξεκινήσει. Στην Κύπρο, που για πρώτη φορά άκουσα για την ύπαρξή του το 1997 από φίλο τού μακαρίτη Κώστα Τσόγκα. Ήταν φόλα Ολυμπιακός και πήγαινε στο Καραϊσκάκη για να ψήσει τον Λούβαρη να πάρει εκείνον τον φοβερό 17χρονο από την Ένωση Νέων Παραλιμνίου. Προφανώς δεν τον έπεισε. Και το κισμέτ του Κωνσταντίνου ήταν να πάει στον Ηρακλή και να κάνει μια εμφάνιση που θα μείνει αξέχαστη σε όσους καταλαβαίνουν πόσο σπάνια το ποδόσφαιρο γίνεται ατομικό σπορ.

Πηγή: SportDay

Ποδόσφαιρο SPORTS