Ο Σίλντενφελντ ήρθε στον Παναθηναϊκό δανεικός από την Ντιναμό Μόσχας στις 2 Αυγούστου του 2013. Πριν καν παίξει το promotion που είχε γίνει, είχε αγχώσει τους οπαδούς του Παναθηναϊκού για το τι θα γίνει όταν ο δανεισμός τελειώσει. Ο Σίλντενφελντ παρουσιαζόταν σαν ο παίκτης που θα παίξει την μπάλα της ζωής του για να πάει στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Τελικά δεν έπαιξε την μπάλα της ζωής του. Ούτε καν την μπάλα που έπαιζε στον ΠΑΟΚ πέρυσι. Στα 28 του ο Σίλντενφελντ παίζει σαν βετεράνος και το μεγαλύτερο πρόβλημα του Νταμπίζα δεν είναι πώς θα τον κρατήσει το καλοκαίρι, αλλά πώς θα τον στείλει στο ΑΠΟΕΛ ώστε να περισσέψουν λεφτά να πάρει άλλο στόπερ.

Ενα καλό μάθημα για τον Ολυμπιακό που πιεσμένος από τον κόσμο του μπορεί να καταλήξει να πάρει έναν στόπερ για δύο ματς, αφού για τα δύο ματς με τη Γιουνάιτεντ τον παίρνει και μετά να ψάχνεται πώς θα λύσει το συμβόλαιο. Και αυτοί που στις μεταγραφές φωνάζουν «πάρτε παίκτες» εξαφανίζονται όταν τα συμβόλαια πρέπει να λυθούν.

Τι θα κοίταγα λοιπόν; Το πρώτο που θα κοίταγα είναι ο παίκτης να έρχεται από περιοχή που βγάζει επαγγελματίες που σέβονται το ψωμί τους, ανεξάρτητα από πού το βγάζουν. Νομίζω ότι οι Σκανδιναβοί είναι οι πιο ευσυνείδητοι επαγγελματίες. Μπορεί να πιουν όλο το βράδυ, να τρακάρουν με το αμάξι τους, η ομάδα τους να πρέπει να τους βγάλει από το κρατητήριο και να πάνε κατευθείαν στο γήπεδο για να παίξουν αλλά ό,τι έχουν θα το δώσουν. Δεν το γράφω στην τύχη, αφού το παράδειγμα το πήρα από την περίπτωση του Μίκλαντ.

Οι Σκανδιναβοί πρέπει να το είχαν πάντα το χαρακτηριστικό αφού από την εποχή του Βυζαντίου η αυτοκρατορική φρουρά, οι Βαράγγοι, αποτελούνταν από Βόρειους Ευρωπαίους εκ των οποίων οι περισσότεροι ήταν Σκανδιναβοί. Αντίθετα αν μου λέγανε περιοχή από την οποία δεν θα έπαιρνα παίκτη είναι το Μαγκρέμπ, δηλαδή η Βόρεια Αφρική. Οι μαύροι Αφρικανοί μπορεί να είναι happy go lucky, να φεύγουν και να λένε ότι θα γυρίσουν τη Δευτέρα αλλά να μην εξηγούν ποια Δευτέρα, αλλά οι βορειοαφρικανοί κατά κανόνα είναι κακός μπελάς. Από τους αδελφούς Χασάν και τον Σικαμπάλα, μέχρι τον Τζεμπούρ και τον Αμπντούν η πείρα λέει ότι όπου υπάρχουν βορειοαφρικανοί, κάτι κάποια στιγμή θα γίνει. Πιθανόν όχι στην αρχή που νιώθουν ανασφαλείς, αλλά κάποια στιγμή είτε θα αρπαχτούν με συμπαίκτη, είτε θα ζητήσουν μεταγραφή πριν το συμβόλαιό τους λήξει.

Εχω την εντύπωση ότι συμπεριφέρονται πιο μαζεμένα όταν ο προπονητής τους έχει λίγο στην τσίτα. Και γιατί δεν το κάνει; Εύκολο το έχετε; Οι προπονητές πρέπει να ισορροπούν ανάμεσα στην τσίτα και το χαλάρωμα. Μόνιμα πρέπει να βρίσκουν στόχους που να κρατάνε το ενδιαφέρον στους παίκτες. Και δεν είναι εύκολο. Ακόμα και να πει ο Σάββας στον Μίτσελ πόσο σπουδαίο είναι το ρεκόρ των 102 τερμάτων της ομάδας του Γουλανδρή, άντε να τον πείσει κι άντε να πείσει ο Μίτσελ τους  παίκτες.

Στον Ολυμπιακό υπάρχουν και κάποιοι σαφείς στόχοι που λέγονται Γιουνάιτεντ κι αήττητο. Στον Παναθηναϊκό ο Αναστασίου έχει το πρόβλημα. Τι να πει στους  παίκτες για να τους κρατήσει το ενδιαφέρον; Οτι παίζεται η θέση στα πλέι oφ; Δεν θα τον πιστέψουν. Να φοβηθούν της αντίδραση των οπαδών; Ούτε κατά διάνοια. Χάνει ο Παναθηναϊκός στη Λεωφόρο κι οι οπαδοί χειροκροτούν τους παίκτες. Οπότε σταυρώνει τα δάχτυλα για το τι θα συμβεί στη Βέροια.

Αυτό που νομίζω ότι θα συμβεί είναι αυτό που λέγαμε στο ραδιόφωνο με τον «Κάρπετ». Αν ο Παναθηναϊκός προηγηθεί στο πρώτο ημίχρονο, θα το πάρει το ματς. Αν κινδυνέψει, θα είναι από την κατάρα των δευτέρων ημιχρόνων, που την προέλευσή της ξέρει μόνο ο τρελός Αραβας Abdul Alhazredς.

Ο οποιός φυσικά δεν υπάρχει. Oπως δεν υπάρχει και το «Necronomicon», ένα από τα γνωστότερα ανύπαρκτα βιβλία που «διάβασε» ο τρελός Αραψ και εφηύρε η φαντασία του H.P. Lovecraft. Το θέμα όμως είναι πόσο πειστικά το λες. Για παράδειγμα δεν υπάρχει κανένας Αγγελος Φιλιππίδης. Υπάρχει Ευάγγελος, που αντίθετα με τους περισσότερους Ευάγγελους δεν συμβιβάστηκε με τη μοίρα ότι θα τον φωνάζουν Βαγγέλη και το έκανε Αγγελος.

Πηγή: SportDay

Ποδόσφαιρο SPORTS