Την άλλη φορά με τον Αστέρα Τρίπολης, ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη δεν έκανε κάτι πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι έκανε αυτή τη φορά με τον Ατρόμητο στο Καραϊσκάκη. Ισως δε, το κατά βάσιν ίδιο αυτό πράγμα, τούτη τη φορά ο Ολυμπιακός να το έκανε με ακόμη μεγαλύτερη διάθεση, σε ακόμη υψηλότερη ένταση, με ακόμη πιο αξιοπρόσεκτη ποικιλία στους τρόπους παιγνιδιού για να γίνεται απειλητικός.

Τότε, έφτασε σ’ ένα 4-0 από το 60’. Τώρα, σύρθηκε σ’ ένα 0-0 ως το 90’+6’. Η διαφορά, η εξήγηση, ας αναζητηθεί στη λεπτομέρεια που συνήθως μας διαφεύγει. Στον αντίπαλο. «Παίζει και ο αντίπαλος». Είναι αυτό που ξεχνάμε και, επειδή το ξεχνάμε, ρέπουμε στο να κρίνουμε την απόδοση μιας ομάδας «αυτόνομα».

Ο Ατρόμητος έχει, σε εξαιρετικό βαθμό, ανεπτυγμένη τη συνολική συγκρότησή του, τη συγκέντρωσή του, την ισορροπία του. Διαθέτουν την ικανότητα, σε ό,τι προσηλωθούν, να μπορούν να το κάνουν. Ότι δεν το κάνουν κάθε Κυριακή, αυτό είναι άλλο. Ξέρουν όμως, και το ξέρεις κι εσύ, ο θεατής απέξω, ότι μπορούν. Εχουν κι ένα σπάνιο plus. Ότι θα κατεβούν να παίξουν στον Πειραιά και δεν θα φοβηθούν. Σχετίζεται, υποψιάζομαι, με το κοντέρ ενός εκάστου. Εγραψαν στη ζωή τους χιλιόμετρα, έζησαν τόσα, είδαν τα μάτια τους άλλα τόσα, διαχειρίστηκαν καταστάσεις, γνωρίζουν πώς να μη χάνουν την αυτοκυριαρχία τους και τον προσανατολισμό τους.

Διάβασε περισσότερα στο gazzetta.gr

Ατρόμητος Ποδόσφαιρο SPORTS Ολυμπιακός