Πιο πολλή Συμμετοχή

Για την πρόοδο του φετινού Ατρομήτου (πρόοδο που άργησε κοντά τρία χρόνια, αφού ο Γιώργος Σπανός είχε ένα ρόστερ έτοιμο για σπουδαία πράγματα ήδη από το 2011, τουλάχιστον) έχω γράψει πάρα πολλά και πιστεύω πως προσεχώς θα μου δώσει η ομάδα την ευκαιρία να γράψω κι άλλα. Ένα μόνο ζήτημα με απασχολεί απόψε: μήπως ο Γιώργος Παράσχος, εμπιστευόμενος την έμπειρη και καλή άμυνα της ομάδας, κάνει λίγα για να τη δει να σκοράρει και να κερδίζει το ματς. Ο Ατρόμητος για να προκριθεί πρέπει να σκοράρει και να κερδίσει: το να κρατήσει τον Ολυμπιακό 270 λεπτά μακριά από το γκολ δεν είναι εύκολο. Έστω κι αν μετά το τέλος του πρώτου γύρου οι πρωταθλητές «ερυθρόλευκοι» σκοράρουν λιγότερο.

Γιατί

Γιατί σκοράρει λιγότερο ο Ολυμπιακός; Δεν είναι μόνο θέμα φόρμας. Μέχρι ο Μήτρογλου να τραυματιστεί, ο Ολυμπιακός σκόραρε πολύ γιατί αρκούσε να πετάει κάποιος την μπάλα στον Μήτρογλου κι αυτός να έχει στη διάθεσή του λίγο χώρο για να κινηθεί. Τώρα το να πετάς την μπάλα στο φορ, απλά δεν είναι η λύση: ο Σκέποβιτς «κίλερ» δεν είναι.

Σύνολο

Ο Ολυμπιακός δεν θα έχει απόψε τον Βαλντές και ο Πέρες είναι ακόμα σε φάση προσαρμογής: όμως και να τους είχε στο 100% της απόδοσής τους, δύσκολα θα του έλυναν αυτοί τον γόρδιο δεσμό του Περιστερίου με ατομικές προσπάθειες.

Απλά

Οι εντυπωσιακές εμφανίσεις του Μήτρογλου στην αρχή της σεζόν είχαν απλοποιήσει αρκετά τη δουλειά του Μίτσελ. Ο Ισπανός έπρεπε να έχει στην ενδεκάδα έναν καλό πασέρ κοντά στον Έλληνα φορ (συνήθως τον Σαβιόλα στο Καραϊσκάκη και τον Φουστέρ ή τον Τσόρι εκτός έδρας) και έναν τουλάχιστον ακραίο που να δίνει πλάτος στη γραμμή της επίθεσης: αυτό έκαναν ο Κάμπελ (κυρίως) αλλά και ο Βάις. Η ομάδα έπαιζε για τον Μήτρογλου, είτε αναζητώντας τον (ακόμα και με βαθιές μπαλιές) είτε βγάζοντάς τον σε θέση βολής, χάρη στην ικανότητα των Αργεντινών και του Φουστέρ στις μικρές πάσες. Ο ίδιος ο Μήτρογλου είχε το χάρισμα να βγαίνει από την περιοχή και να απειλεί είτε με μακρινά σουτ είτε ψάχνοντας το «ένα-δύο». Τώρα το να ζητείς αυτό από τον Σκέποβιτς π.χ. έχει λιγότερο νόημα. Ο Ολαϊτάν που ξέρει τους συμπαίκτες του καλύτερα και τον ξέρουν κι αυτοί, αυτό μπορεί να το κάνει καλύτερα, αλλά είναι ο Ολαϊτάν, δηλαδή ένας χαρούμενος 21χρονος μαυρούλης που πριν τέσσερα χρόνια έπαιζε μπάλα στον δρόμο! Δύσκολο να περιμένεις από δαύτον ότι θα φτάσει τα 20 γκολ στη σεζόν.

Δυσκολία

Η επιθετική δυσκολία φάνηκε στα ματς που ο Μήτρογλου έλειπε, πριν πωληθεί. Στο διάστημα της δίμηνης απουσίας του ο Ολυμπιακός σκόραρε πολύ και εύκολα σε λίγα ματς: ουσιαστικά μόνο με τον Απόλλωνα και την Καλλονή, δηλαδή κόντρα σε ομάδες με πολύ αδύναμες άμυνες. Δεν σκόραρε πολύ μολονότι κέρδισε με Άρη, Ξάνθη, Παναιτωλικό, Λεβαδειακό, φυσικά με τον Ατρόμητο, αλλά και με τον Αστέρα στην Τρίπολη. Σε κάποια από αυτά τα ματς είχε και τον Μήτρογλου για κάποια λεπτά, αλλά ένα Μήτρογλου στο 30% αυτού που μπορεί.

«Κάνιο»

Σε όλα τα τελευταία ματς, όχι τυχαία, ο Μίτσελ θυμήθηκε τον Ιμπαγάσα κι ο Αργεντινός έκανε πράγματα: ο Ισπανός την άκρη θα τη βρει, αρκεί να μην κολλήσει την ασθένεια που λέγεται «νοσταλγία του Μήτρογλου». Όταν δεν υπάρχει στην επίθεση ένα terminator, η μόνη λύση είναι να υπάρχει μεγαλύτερη συμμετοχή στο παιχνίδι από τα χαφ. Μέχρι τώρα στον Μίτσελ αρκούσε η μεσαία γραμμή να είναι πιεστική και να καλύπτει την άμυνα: οι 3-4 που παίζανε μπροστά κάνανε τη διαφορά. Τώρα θα χρειαστούν περισσότερο τα καλά πόδια του Μασάντο και του Ιμπαγάσα, που μέχρι τα Χριστούγεννα έπαιξαν λίγο. Η ομάδα πρέπει να διαχειριστεί την μπάλα στην επίθεση καλύτερα: να παίξει πιο πολύ, και με χαφ που να πατάνε περιοχή περισσότερο. Κυρίως απαιτείται να υπάρξουν περισσότερες συνεργασίες.

Πρέπει

Στο Περιστέρι ο Ολυμπιακός χρειάζεται να σκοράρει για να περάσει. Γκολ θα ψάξει κι ο Ατρόμητος λογικά. Ο Ατρόμητος την τέχνη της υπομονής την ξέρει: ο Ολυμπιακός όχι τόσο. Για να βάλει γκολ, πρέπει να παίξει και να ανοίξει μια κλειστή άμυνα. Να ανοιχτεί ο Ατρόμητος το βλέπω δύσκολο.

Μόνο 4-4-1

Ο Παράσχος με δέκα παίκτες κέρδισε τον Αστέρα με 3-1, ο Στέφενς χάνοντας τον Κατσουράνη και μένοντας με δέκα, δεν κατάφερε να παρακολουθήσει τον ΠΑΟ. Υπάρχουν δύο ουσιαστικές διαφορές. Η πρώτη ότι ο ΠΑΟΚ, όταν μένει με δέκα στη φάση της αποβολής δέχεται και το δεύτερο γκολ, οπότε είναι πολύ δύσκολο να γυρίσει το ματς. Η δεύτερη ότι ο Ατρόμητος παίζει 4-4-2 κι όταν ξέρεις να παίζεις 4-4-2, μια αποβολή είναι διαχειρίσιμη: συχνά μια ομάδα παίζει με δέκα καλύτερα από ό,τι με 11, αρκεί ο προπονητής να μη χαλάσει τις τετράδες της άμυνας και της επίθεσης. Αν δώσουν κάτι παραπάνω οι ακραίοι χαφ - εξτρέμ το 4-4-1 λειτουργεί όσο καλά και το 4-4-2, τουλάχιστον ως προς την αμυντική κάλυψη. Αν ο αντίπαλος σου δώσει ευκαιρίες να τρέξεις στις αντεπιθέσεις ή αν εκμεταλλευτείς σωστά τα στημένα, κερδίζεις κιόλας.

Ο Παράσχος κάνει αρχικά μια αλλαγή: βγάζει τον Φάμπιο και βάζει τον Νάστο. Ο Στέφενς που παίζει κάτι σαν 4-2-3-1, όταν χάνει τον Κατσουράνη αλλάζει όλη την ομάδα σχεδόν υποχρεωτικά. Περνάει πίσω τον Μαντούρο, αφήνει μόνο τον Λάζαρ μπροστά από την άμυνα, φέρνει τον Λούκας πίσω από τον Αθανασιάδη και δίπλα στον Νάτχο, και μετά αλλάζει και τον Σαλπιγγίδη με τον Χούσεν παίζοντας με δύο φορ. Το αρχικό 4-2-3-1 γίνεται 4-1-2-2, αλλά αυτές οι αλλαγές έχουν ως αποτέλεσμα να μείνουν ακάλυπτα τα πλάγια και να μην υπάρχει στη μέση καθόλου φιλτράρισμα: είναι θαύμα ότι ο ΠΑΟ δεν έβαλε κι άλλα γκολ τρέχοντας στους κενούς χώρους.

Αν μείνεις με δέκα, παίξε 4-4-1: όλα τα άλλα είναι επικίνδυνα. Το 'λεγε ο Αρίγκο Σάκι. Στο Μουντιάλ των ΗΠΑ έπαιξε με την Ιταλία τέσσερα ματς (!) με παίκτη λιγότερο και κέρδισε τα τρία! Κάνοντας αλλαγή και κοτζάμ Ρομπέρτο Μπάτζιο!