Με ρώτησε κάποτε ο γιος μου: «Θα τον αναλάμβανες τον Παναθηναϊκό αν είχες πάρα πολλά λεφτά;» Η απάντηση ήταν, φυσικά, καταφατική. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τον είχα διαβεβαιώσει πως είχα και σχέδιο. Είχα σκεφτεί και τι θα έκανα. Γι αυτό υπάρχουν, άλλωστε, τα όνειρα. Τι αξία θα είχαν αν δεν σου επέτρεπαν να ζήσεις την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να διορθώσεις όσα πιστεύεις ότι πρέπει ν΄ αλλάξουν;

Του είχα πει, λοιπόν, ότι θα δημιουργούσα έναν ενιαίο Παναθηναϊκό, με κοινή διοίκηση για την ΠΑΕ, την ΚΑΕ και τον Ερασιτέχνη και ότι θ΄ ανέθετα το κάθε τμήμα σ΄ έναν παλιό αθλητή, που μαζί με τον προπονητή θα ήταν τα απόλυτα αφεντικά. Αν χρειάζονταν βοήθεια, θα έπρεπε να την αναζητήσουν στους παλιούς συμπαίκτες τους και τους συναθλητές τους. Εκείνο που εγώ θα έκανα θα ήταν να ελέγχω αν το σύστημα λειτουργεί ομαλά.

Κοντολογίς, του είχα πει ότι ονειρευόμουν τον Παναθηναϊκό σαν μια οικογένεια κι ότι εκείνο που κυρίως μ΄ ενοχλούσε όλα αυτά τα χρόνια ήταν ότι η πραγματικότητα δεν προσέγγισε ποτέ αυτό το πρότυπο. Δεν γνωρίζω άλλες ομάδες που να έδιωξαν ή να έκαναν τα πάντα για να μην κρατήσουν τις «σημαίες» τους, όπως ήταν – και διαχρονικά παραμένουν – ο Δομάζος, ο
Σαραβάκος, ο Καραγκούνης. Ή που ν΄ αρνήθηκαν σ΄ έναν ποδοσφαιριστή όπως ο Μπασινάς να προπονηθεί με την ομάδα που τίμησε για να διατηρηθεί στη φυσική κατάσταση η οποία θα του επέτρεπε να διατηρήσει τη θέση του στην εθνική.

Για τις προοπτικές του Παναθηναϊκού σας είχα υποσχεθεί να μιλήσουμε και φυσικά αυτό θα κάνουμε. Η τύχη το έφερε μάλιστα έτσι ώστε ο δικός μας προβληματισμός να συμπέσει σχεδόν με την κρίσιμη συνάντηση των Γιαννακόπουλου - Αλαφούζου που, αν δεν καθορίσει, σίγουρα θα επηρεάσει την πορεία του Παναθηναϊκού. Και για τις όποιες παρεξηγήσεις προκλήθηκαν, αλλά και για τις εκκρεμότητες που παραμένουν. Γιατί και από τα δύο υπάρχουν – και σε σημαντικό βαθμό μάλιστα. Άρα καλό θα είναι να ξεκαθαρίσει το ταχύτερο δυνατό τι ακριβώς συμβαίνει. Για να ξέρουμε όλοι πού είμαστε και πού μπορεί να πάμε.

Σε κάθε σχέση μπορεί να προκύψουν παρεξηγήσεις. Ο μοναδικός τρόπος για ν΄ αποφεύγονται είναι η ειλικρινής επικοινωνία. Να ξέρει ο ένας πού το πάει ο άλλος. Και μακριά από συμβούλους και καλοθελητάδες. Είναι ό,τι τα πεθερικά στο γάμο. Σε κάνουν να μαλλιοτραβιέσαι με τη γυναίκα σου (εν προκειμένω το συνεταίρο ή συνεργάτη σου) χωρίς να καταλάβεις πώς και γιατί.

Αλλά προέχουν οι προθέσεις. Που αν οι πληροφορίες που διακινούνται είναι σωστές και στη μεθαυριανή συνάντηση θα συζητηθούν και τα όποια σχέδια του Δημήτρη για την ΠΑΕ, τότε θα είναι ευτύχημα να ξεκαθαρίσει αν και με ποια μορφή σχεδιάζει να μπει στην ΠΑΕ το καλοκαίρι. Γιατί από τη συμμετοχή του ή μη θα κριθούν πολλά και κυρίως ο σχεδιασμός για την επόμενη χρονιά.

Μια χαρά – με βάση τις οικονομικές δυνατότητες – κινήθηκαν πέρυσι το καλοκαίρι ο Αναστασίου, ο Νταμπίζας και ο Σαραβάκος. Αν μια ενδεχόμενη συμμετοχή του Γιαννακόπουλου βελτιώσει τις μετεγγραφικές δυνατότητες του Παναθηναϊκού δεν θα πρέπει να το γνωρίζουν έγκαιρα για να κινηθούν ανάλογα; Ή και για να διευρυνθούν οι αναζητήσεις και σ΄ άλλες ενδιαφέρουσες ποδοσφαιρικά περιοχές όπως η Αργεντινή:

Προσωπικά ανήκω σ΄ εκείνους που όχι απλώς τη θέλουν αλλά και την εύχονται τη συμμετοχή των Γιαννακόπουλων στην ΠΑΕ. Πιστεύω ότι η μέχρι τώρα παρουσία τους στον Παναθηναϊκό τους κατατάσσει πρώτους – και με σημαντική απόσταση από τον δεύτερο – σε προσφορά στο σύλλογο.

Από κάθε άποψη. Καμία άλλη οικογένεια δεν έχειδιαθέσει τόσα χρήματα στο χώρο του αθλητισμού και κανένας άλλος μη επαγγελματίας παράγοντας δεν έχει αφιερώσει τόσο προσωπικό χρόνο όσο έχουν αφιερώσει ο Παύλος και ο Θανάσης. Ο Δημήτρης ακολουθεί το δρόμο τους και δείχνει διατεθειμένος να τους ξεπεράσει.

Μια χαρά τα πηγαίνει ως τώρα. Όχι μόνο έπεσε στα βαθιά στο μπάσκετ και τα έβγαλε πέρα με καινούργιο κόουτς, καινούργιους παίκτες και μπόλικη δυσπιστία, αλλά ετοιμάζεται να μπει – και για να το λέει σημαίνει ότι το έχει αποφασίσει, θέμα χρόνου είναι – και στην ΠΑΕ.

Την περασμένη Κυριακή είχα επισημάνει, αν θυμάστε, ότι εκείνο για το οποίο θεωρώ ασυγχώρητους τους διάφορους επώνυμους Παναθηναϊκούς που κατακλύζουν τις θέσεις των επισήμων είναι την αρνητική στάση που επέδειξαν και επιδεικνύουν στα προβλήματα του ερασιτέχνη. Δεν γνωρίζω αν αλήθευε ότι ο Πατέρας προσφερόταν να πληρώσει πέρυσι το 6μηνιαίο συμβόλαιο του Σισέ για να τον φέρει στην ομάδα, αλλά αν αλήθευε τότε δεν καταλαβαίνω για ποιο λόγο δεν είχε διαθέσει τα ίδια χρήματα για να μην κινδυνεύσουν με διάλυση οι ομάδες του βόλεϊ. Ούτως ή άλλως τα χρήματα προφανώς του περίσσευαν αφού προσφερόταν να τα διαθέσει.

Για τον απλό οπαδό ο Παναθηναϊκός είναι ένας και αδιαίρετος. Σίγουρα οι νίκες και οι ήττες στο ένα ή το άλλο άθλημα δεν μετράνε το ίδιο και δεν προκαλούν ίδιας έντασης συναισθήματα, αλλά δεν τον αφήνουν αδιάφορο.

Παρακολουθώ από την τηλεόραση τη στάση του παναθηναϊκού κόσμου και με γεμίζουν αισιοδοξία όχι τόσο οι κερκίδες της Λεωφόρου ή του ΟΑΚΑ όσοι οι κερκίδες των γηπέδων που αγωνίζονται οι ομάδες του βόλεϊ ή του μπάσκετ γυναικών. Και στο βαθμό που οι εκδηλώσεις δεν ξεφεύγουν από τα όρια της ευπρέπειας αποδεικνύουν ότι ο παναθηναϊκός καταλαβαίνει και στηρίζει την προσπάθεια.

Αυτονόητο είναι πως αυτός ο οπαδός, αν μπορούσε να διαλέξει, θα ΄θελε στο τιμόνι του συλλόγου έναν ηγέτη που να καθοδηγείται από το όραμα να ξανακάνει το σύλλογο μας «πρωταθλητή σ΄ όλα τα σπορ παντοτεινό». Και μπροστάρη σε κάθε αθλητική καινοτομία. Όπως διαχρονικά ήταν.

Στο γήπεδο της Λεωφόρου ανδρώθηκε το ελληνικό ποδόσφαιρο, η ομάδα του Παναθηναϊκού πρωτοπάτησε σε γκαζόν και λούστηκε από φώτα προβολέων, ο Παναθηναϊκός έκανε γνωστό το ελληνικό ποδόσφαιρο στην Ευρώπη, τα δικά μας χέρια σήκωσαν το πρώτο ευρωπαϊκό κύπελλο στο μπάσκετ, τα δικά μας παιδιά ανέβασαν την εθνική στην κορυφή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Και είναι και κάτι ακόμη που δεν θα πρέπει να ξεχνάει κανένας. Πως μπορεί ο Παναθηναϊκός να έχει περιέλθει σε δύσκολη οικονομικά κατάσταση, αλλά τα προβλήματα του πασχίζει να τα λύσει μόνος του. Ούτε χαριστικούς νόμους διαγραφής χρεών αξίωσε από την Πολιτεία, ούτε διατηρεί επί 20ετία ανοιχτές δίκες για διεκδικήσεις του δημοσίου, ούτε υπάρχουν πρόεδροι του που να κατέληξαν στον Κορυδαλλό για όσα διέπραξαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Κι αρκούμαι σ΄ αυτά για να μην ξαναχαλάσουμε τις καρδιές μας κυριακάτικα.

Ζούμε σε μια χώρα που δυστυχώς καθημερινά ανακαλύπτουμε πως όπου κι αν ακουμπήσεις το χέρι σου λερώνεσαι. Κάποιοι θέλουν να πιστεύουν πως το ποδόσφαιρο είναι ένας χώρος που η διαφθορά δεν τον έχει αγγίξει ή κι αν τον αγγίζει δεν πειράζει γιατί τα ίδια γίνονταν και πριν. Μόνο που έχουμε ξεφύγει από το πριν. Κι όταν πανίσχυροι πολιτικοί και επιχειρηματίες του πριν είναι ή οδεύουν να γίνουν τρόφιμοι του Κορυδαλλού, καλό θα είναι να βλέπουμε το μέλλον και όχι να χανόμαστε στο χθες. Οι αναδρομές δεν λύνουν προβλήματα. Τα αναπαράγουν.

Ες Τρίτην, λοιπόν, εμείς οι Παναθηναϊκοί. Και μακάρι τα νέα να είναι καλά. Για να μιλήσουμε την επόμενη Κυριακή και για τη δική μας συμβολή. Που άσχετα με την όποια εξέλιξη της συνάντησης, μπορεί να είναι πολύτιμη.

Πηγή: Goal

Ποδόσφαιρο Παναθηναϊκός Superleague SPORTS