Διότι το ποδόσφαιρο είναι μεν ομαδικό σπορ, αλλά έχει να κάνει και με το πώς δένουν παίκτες που συνεργάζονται άμεσα. Τέτοιοι είναι οι δύο κεντρικοί αμυντικοί, τα πλάγια μπακ με τους μπροστινούς τους, οι δύο επιθετικοί ή ο επιθετικός με αυτόν που παίζει πίσω του, οι εσωτερικοί μέσοι ή ο «κόφτης» με το «οκταροδεκάρι» μπροστά του.

 

Έψαξε πολύ ο Αναστασίου, διότι δεν είχε άλλη επιλογή: παίκτες από πέρυσι έμειναν λίγοι -τουλάχιστον παίκτες δανεικοί, ήρθαν διάφοροι καινούργιοι, βρήκαν ρόλο στην πρώτη ομάδα παίκτες από την ομάδα Νέων και όλοι αυτοί ήρθαν σταδιακά με τελευταίο τον Φιγκερόα στα μέσα Σεπτέμβρη. Αλλοι ήταν ανέτοιμοι, άλλοι κουβάλαγαν τραυματισμούς, άλλοι έπρεπε να μάθουν την τακτική της ομάδας ή τακτική γενικώς κι όλα αυτά έδεναν κόμπο τα χέρια του προπονητή, ο οποίος έπρεπε και να τους κάνει ομάδα αλλά και να φροντίσει να μαζεύει ποντουλάκια η ομάδα.

 

Έψαξε πολύ ο Αναστασίου πρώτα στο κέντρο της άμυνας, όπου δοκίμασε όλα τα πιθανά σχήματα, κοιτάζοντας πρώτα απ' όλα να στηριχθεί στην εμπειρία του Σίλντενφελντ και να τον «κουμπώσει» με τον πιο συμβατό παρτενέρ. Κι όσο ο Κροάτης δεν έκανε καλά παιχνίδια ή είχε τραυματισμούς, δοκίμασε κάθε πιθανή εναλλακτική λύση. Πλέον δείχνει να έχει καταλήξει στο δίδυμο Σίλντενφελντ - Κουτρουμπή, που έχει κάνει καλά ματς τον τελευταίο καιρό, με τον Κουτρουμπή να είναι αυτός που κάνει παιχνίδι από τα μετόπισθεν. Εχει βρει στο κέντρο την πιο λειτουργική τετράδα με Λαγό ως αμυντικό χαφ -ελλείψει Μέντες, με Ζέκα, Αμπέντ ή/και Πράνιτς ως εσωτερικά χαφ και με Ατζαγκούν πίσω από τον φορ. Εχει «παντρέψει» τον Μπεργκ άλλοτε με τον Καρέλη και άλλοτε με τον Κλωναρίδη, περιμένοντας να είναι απόλυτα έτοιμος ο Πέτριτς. Και η μόνη θέση που δείχνει να το παλεύει ακόμα ο Αναστασίου είναι αυτή του δεξιού μπακ, αφού από αριστερά ο Νάνο είναι αδιαπραγμάτευτος: στα δύσκολα ματς παίζει δεξιά ο Τριανταφυλλόπουλος, στα υπόλοιπα βλέπουμε άλλοτε τον Μαρινάκη κι άλλοτε τον Σπυρόπουλο.

 

Οσο δένουν τα δίδυμα, τόσο καλύτεροι γίνονται και μαζί τους γίνεται καλύτερη η ομάδα. Η άμυνα τον τελευταίο καιρό δείχνει πιο αξιόπιστη, ο Ατζαγκούν έχει βελτιωθεί ραγδαία δημιουργικά και ανασταλτικά, ο Αμπέντ εξελίσσεται σε ένα μοντέρνο «οχτάρι», η ποιότητα του Ζέκα και του Πράνιτς φαίνεται όλο και περισσότερο όσο παίρνουν βοήθεια από τους υπόλοιπους. Και κάπως έτσι ο Παναθηναϊκός πίσω δεν τρώει φτηνά γκολ και μπροστά βρίσκει τρόπους να ανοίγει τις καλοστημένες άμυνες, έχει ποικιλία στην ανάπτυξή του (άλλοτε από τα άκρα και άλλοτε από τον άξονα), τα χαφ του πατάνε περιοχή και πλέον βρίσκει γκολ και από τις στημένες φάσεις, έναν τομέα όπου έπασχε για πολλούς αγώνες.

Πηγή: SportDay

Ποδόσφαιρο Παναθηναϊκός Superleague SPORTS