Ήταν μία βραδιά που μπορούσες να δεις τα πράγματα μέσα από διάφορες οπτικές. Η τυφλά οπαδική δε σε βοηθά να βγάλεις σοβαρά συμπεράσματα, γιατί όντως ήταν ένα παιχνίδι για να βγάλει τέτοια. Από την άλλη, είναι υπερβολικά κουραστικό να μεταδίδουν έναν τόσο σημαντικό αγώνα για μία ελληνική ομάδα, άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν τι βλέπουν. Ο Ολυμπιακός αποκλείστηκε όμως, γιατί ζει σε αυτό το περιβάλλον που σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος δημιούργησε.

Στη Δημόσια τηλεόραση που είδα το παιχνίδι και αυτούς εννοώ πως δεν κατάλαβαν τι έβλεπαν, η κατάσταση ήταν γελοία. Δεν μπορούσαν να αντιληφθούν πως η φωνή δε χρειάζεται να ανέβει όταν ο Κάμπελ τρέχει μόνος του έχοντας πέντε αντιπάλους μπροστά. Αυτή δεν είναι προϋπόθεση για ευκαιρία, αλλά για να κάνεις τον σταυρό σου μήπως και μπει αυτογκόλ. Ας τα πάρουμε πάντως τα πράγματα από την αρχή, γιατί η υπερβολή είναι αυτή που σουλατσάρει εδώ και αρκετές εβδομάδες.

Ο Ολυμπιακός έχασε τη μεγαλύτερη ευκαιρία του να πάει στους 8 του Τσάμπιονς Λιγκ, απέναντι στη χειρότερη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ των τελευταίων τριάντα ετών. Είχε απέναντί του την έβδομη ομάδα της Πρέμιερσιπ, που είναι κάτω από την Έβερτον και τρεις βαθμούς πάνω από τη Σαουθάμπτον. Μία ομάδα που άλλαξε προπονητή μετά από 25 φεύγα χρόνια και ο καινούργιος δεν είναι απλά εγκλωβισμένος στο φάντασμά του Φέργκιουσον, αλλά είναι σαφές πως θα χρειαστεί πάρα πολύ χρόνο για να δώσει μία νέα ταυτότητα σε μία ομάδα που είχε ποτιστεί πολλές γενιές από την προηγούμενη.

Διάβασε περισσότερα στο gazzetta.gr