Τι ωραία περνάμε σήμερα το πρωί, την επομένη μιας ακόμη αθλητικής – υποτίθεται – συνάντησης σε αυτή την απίθανη χώρα που λέγεται Ελλάδα;

Και με… μπουγάτσες χορτάσαμε και παράγκες επισκεφτήκαμε και φωτιές ανάψαμε (η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες μέρες έχει πέσει λίγο η θερμοκρασία και τις χρειαζόμασταν). Όλα ωραία και καλά…

Φαντάζομαι βέβαια ότι η… μικρή λεπτομέρεια του Καραϊσκάκη που δεν γέμισε ούτε χθες σε έναν τόσο σημαντικό ημιτελικό κυπέλλου, δεν απασχολεί σοβαρά κανέναν. Ξέρω, ξέρω, η οικονομική κρίση φταίει για όλα…

Σε λίγους μήνες βέβαια όταν θα έχει συρρικνωθεί ακόμη περισσότερο ο αριθμός των θεατών που έχει απομείνει να πηγαίνει στα γήπεδα, όταν θα έχει μειωθεί ακόμη περισσότερο ο αριθμός των αναγνωστών που αντέχει να πηγαίνει στο περίπτερο και να πληρώνει τα ευρώ του για να αγοράζει αθλητική εφημερίδα, τότε ίσως – λέω ίσως – να ασχοληθεί κάποιος σοβαρά με το φαινόμενο που και χθες πέρασε στα ψιλά.

Χρειάζεται αλήθεια να ψάξει κανείς τους λόγους για τους οποίους είχε τόσες άδειες θέσεις το φαληρικό γήπεδο ακόμη και σε ένα τόσο σπουδαίο παιχνίδι; Μα η απάντηση είναι απλή: Αν ήθελε ο κόσμος να πάει σε κάποιο… τσίρκο, θα επισκεπτόταν ένα ορίτζιναλ από τα πολλά που φτάνουν κάθε χρόνο στη χώρα μας και σίγουρα θα περνούσε καλύτερα. Και ορίτζιναλ θηρία θα έβλεπε, και αυθεντικούς ταχυδακτυλουργούς και γνήσιους ακροβάτες.

Δεν υπάρχει καλύτερη απάντηση στο ερώτημα «γιατί ολοένα και περισσότερος κόσμος γυρίζει την πλάτη του στο ελληνικό ποδόσφαιρο;» από το χθεσινό παιχνίδι.

Για 31' λεπτά απολαμβάναμε ένα παιχνίδι εκτός… φυσιολογικών δεδομένων. Όλη η συζήτηση γινόταν αποκλειστικά για μπαλίτσα. Για τον φοβερό και τρομερό Ολυμπιακό που είχε κάνει στα πρώτα δέκα λεπτά φύλλο και φτερό τον «Δικέφαλο», για την αδυναμία των παικτών του ΠΑΟΚ να απομακρύνουν την μπάλα από την περιοχή του Γλύκου, για την γκολάρα του Τσόρι, την γκολάρα του Κλάους, την ευκολία με την οποία δέχονται πλέον γκολ σε κάθε τους παιχνίδι οι πρωταθλητές. Θετικά ή αρνητικά, όλα τα σχόλια ήταν αμιγώς ποδοσφαιρικά. Λες και απολαμβάναμε κάποιο παιχνίδι Τσάμπιονς Λιγκ.

Φαίνεται λοιπόν ότι αυτά τα 31 λεπτά μας… χάλασαν. Και δυστυχώς οι πρώτοι που χαλάστηκαν ήταν οι ίδιοι οι παίκτες, οι οποίοι είναι οι κυριότεροι ένοχοι για τη μετατροπή ενός αγώνα σε… τσίρκο.

Προτού φτάσουμε στην τραγελαφική απόφαση του Καλογερόπουλου να αποβάλλει τον Στοχ σε μια φάση που ο αριθμός των κόκκινων καρτών έπρεπε να είναι ισόποσος για τις δύο ομάδες (είτε καμία για έναν διαιτητή που θέλει να προστατέψει το παιχνίδι, είτε από δύο για έναν τυπολάτρη ρέφερι που σφυρίζει τηρώντας πιστά τους κανονισμούς) χρειάστηκε να ζήσουμε όλοι μας άλλη μια φθηνή και άθλια θεατρική παράσταση εμπορίας λαϊκισμού από ακριβοπληρωμένους αθλητές που πληρώνονται για να παίζουν ποδόσφαιρο και τελικά το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να ικανοποιούν τον οπαδικό ψυχισμό του… υπέροχου λαού των ομάδων τους.

Κι όσο και αν συμφωνώ με το πνεύμα του σημερινού πρωτοσέλιδου του «Goal», επιτρέψτε μου μια μικρή διαφοροποίηση. Δεν διέλυσε το παιχνίδι ο Καλογερόπουλος. Το διέλυσαν με την άθλια συμπεριφορά τους οι ποδοσφαιριστές των δύο ομάδων. Ο Αθανασιάδης, ο Βαλντέζ, ο Στοχ, ο Φουστέρ, όπως το έχουν κάνει τόσες και τόσες φορές ο Τζαβέλας, ο Μανιάτης… Ο Καλογερόπουλος απλά το αποτελείωσε.

Το πρόβλημα – δυστυχώς για το ελληνικό ποδόσφαιρο – είναι ότι ολοένα και περισσότεροι υγιείς φίλαθλοι βαρέθηκαν να βλέπουν διαιτητές και ποδοσφαιριστές να τους στερούν τη χαρά του παιχνιδιού. Ανεξαρτήτως χρώματος κασκόλ που φορούν, ανεξαρτήτως φίλαθλης ταυτότητας. ΒΑ-ΡΕ-ΘΗ-ΚΑΝ! Κι όσο την επομένη ενός ποδοσφαιρικού αγώνα συζητάμε για τα πάντα… εκτός από ποδόσφαιρο, τόσο οι άδειες θέσεις στο Καραϊσκάκη και σε όλα τα ελληνικά γήπεδα θα αυξάνουν με γεωμετρική πρόοδο…

Πηγή: Goal

Ποδόσφαιρο Superleague ΠΑΟΚ SPORTS Ολυμπιακός