Aναλυτικά το άρθρο της:

Που οι «πράσινοι» χαλυβδώνουν το μέταλλο τους και οι «ερυθρόλευκοι» χάνουν όλο και περισσότερο τον εαυτό τους, την πίστη τους στις δυνατότητες τους. Και αν ήταν μόνο αυτό, ενδεχομένως το πρόβλημα να μην ήταν τόσο μεγάλο, όσο το είδαμε –και- το βράδυ της Κυριακής. Παράλληλα, ενδυναμώνεται το αίσθημα του αδικημένου, σε βαθμό πια που να τους ορίζει. Γιατί μετά τα όσα έγιναν τα ξημερώματα της Δευτέρας, όχι κύριοι δεν φταίει κανείς περισσότερο από όσο φταίτε εσείς.

Η κριτική μπορεί να είναι το εθνικό μας σπορ, εν αντιθέσει με την αυτοκριτική που… δεν προτιμάται ιδιαίτερα από κανέναν. Ηλθε όμως, η ώρα ο Ολυμπιακός να κάνει την αυτοκριτική του, γιατί σώθηκαν όλες οι δικαιολογίες –εκ των οποίων βέβαια, κάποιες ήταν απολύτως λογικές, με κορυφαίο παράδειγμα το Non call.

Κάνατε την Κυριακή ό,τι καλύτερο μπορούσατε; ΟΧΙ. Δώσατε γενικά στη σειρά των τελικών ό,τι είχατε και δεν είχατε, όλοι –μηδενός εξαιρουμένου; ΟΧΙ. Ε, τα έκανε ο Παναθηναϊκός των λαθών, των ελαττωμάτων, των τραυματισμών.

Ναι, τα έζησε όλα αυτά, αλλά δεν έμεινε σε αυτά. Κάθε φορά που έκανε ένα λάθος, κάθε φορά που έχανε ένα ριμπάουντ, ένα σουτ, κοιτούσε μόνο την επόμενη φάση και πώς θα επανορθώσει. Γιατί αυτό κάνουν όχι έχουν στόχο: δεν κοιτούν πίσω. Κοιτούν μόνο μπροστά και πως θα τον υλοποιήσουν. Και υπ όψιν, αυτήν την νοοτροπία την έχουν όλοι. Από τον πιο παλιό, μέχρι τον πιο νέο που αναλαμβάνουν να βάλουν στη φιλοσοφία οι «παλιοσειρές». Γιατί επίσης ξεκάθαρο πια, είναι πως όταν οικοδομείς οτιδήποτε, «πατάς» στα θεμέλια που έχεις βάλει. Δεν τα γκρεμίζεις, κάθε φορά που κάτι -το οποίο μπορεί να διορθωθεί- «στραβώνει». Για αυτό ο Καλάθης που πέρυσι έμοιαζε παιδί που είχε τρικυμία εν κρανίω, φέτος έγινε… ο Διαμαντίδης στη θέση του Διαμαντίδη, όπως είπε και ο Ομπράντοβιτς.

Το θεμελιώδες ερώτημα («τι μπορεί να γίνει ώστε ο Ολυμπιακός να πάρει πρωτάθλημα») εξακολουθεί και υπάρχει, μόνο που τώρα η λύση είναι πιο ορατή από ποτέ: πρέπει να απαλλαγεί από τα βιώματα του, από όλα όσα έχει ζήσει τα προηγούμενα 14 χρόνια και εν τέλει τον ορίζουν και να κοιτάξει ΜΟΝΟ μπροστά.

Για να γίνει αυτό, θέλει και κόπο και τρόπο. Θέλει να μην πιστεύει πως κάτι έχει τελειώσει πριν τελειώσει και να μην αφήνεται σε αυτό που στο μυαλό του προσδιορίζεται ως μοίρα. Γιατί τη μοίρα μας, εμείς την ελέγχουμε. Αν επιτρέψουμε να την ελέγξουν οι άλλοι, τότε είμαστε χαμένοι από χέρι.

Υπάρχει ψυχολογικό πρόβλημα (το οποίο αναγνώρισε και ο Ντούσαν Ιβκοβιτς) και είναι μεγάλο. Εκτός λοιπόν, από τα λεφτά που θα δώσουν φέτος οι Πειραιώτες για τις όποιες μεταγραφές, θα πρέπει να διαθέσουν και κάποια ευρώ για ψυχοθεραπεία. Για ένα group therapy, ώστε να γυρίσουν πίσω στη βάση των πραγμάτων που θέλει πως αν δεν πιστέψεις εσύ στον εαυτό σου, κανείς δεν θα πιστέψει και τίποτα δεν θα γίνει.

Παρεμπιπτόντως, ένα group therapy θέλουν και όλοι αυτοί οι ασυνείδητοι και ανεγκέφαλοι οπαδοί που δεν είναι ικανοί να απολαύσουν την παραμικρή στιγμή ευτυχίας. Που ξεσπούν σε βίαιες πράξεις, λίγα λεπτά μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος από την –υποτίθεται- αγαπημένη τους ομάδα. Αυτοί μάλλον θέλουν ψυχίατρο, γιατί κάποια πράγματα τελικά δεν λύνονται μόνο με κουβέντες…

Πηγή: sday.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός