Τελικά οι φίλοι των αγγλικών ομάδων είμαστε πολύ περισσότεροι απ΄ ότι νόμιζα. Κρατάει από τα 70’s αυτή η κολώνια στην Ελλάδα, η οποία διογκώθηκε στα 80’s με τις τηλεοπτικές μεταδόσεις και… καθιερώθηκε με τη Nova και ασφαλώς μέσω του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Premier League είναι θαρρώ (ίσως και να κάνω λάθος) το μοναδικό πρωτάθλημα που το συνδρομητικό δεν έχει χάσει ούτε μία χρονιά και οι γενιές των σημερινών 30άρηδων μεγάλωσαν με τη Nova, το Τσάμπιονς Λιγκ, το Στοίχημα.

 

Ηταν ο τελικός του «Μίκι Μάους Cup», όπως το χαρακτηρίζει ένας φίλος, Liverpoolian μάλιστα, χωρίς διάθεση υποτίμησης. Με ρώτησαν πολλοί χθες το all time classic «ποιος το δείχνει», κάτι σαν το σημερινό «ρε μαμά δεν θέλω χαλβά, θέλω ούζα - μα για σας τον έφτιαξα παιδάκι μου, φάε λίγο, είναι ωραίος»! Λίβερπουλ – Κάρντιφ. Χέσε ψηλά και αγνάντευε για όλους τους μη στερημένους (σαν κι εμάς) φίλους της Λίβερπουλ. Θα καθόταν ποτέ ένας φίλος της Μίλαν να δει τελικό «Coppa Campionato» Γιουβέντους - Αλμπινολέφε; Δεν νομίζω! Η΄ κάποιος της Μπάγερν να δει τελικό (όχι Κυπέλλου, που έχει και μια βαρύτητα, αλλά υποδεέστερης κούπας) Ντόρτμουντ – Πάντερμπορν; Η’ ο οπαδός της Μαρσέιγ να δει Λυών – Αμιάν; Αντε, το πολύ – πολύ ο οπαδός της Ρεάλ και της Barca να καθόταν για το ματς της αντιπάλου του με καμιά Χερέθ μόνο και μόνο λόγω της τεράστιας αντιπαλότητάς τους, η οποία έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις από τότε που πήγε ο Ζοσέ και έβαλε το αλατοπίπερο στην κόντρα… Η’ επειδή οι δυο τους είναι της μόδας και όχι αδίκως…

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο Gazzetta.gr