Είναι απλά καλύτερος!

Επειδή στην Ελλάδα έχουν πέραση τα κάθε λογής κλισέ, ένα από αυτά που θα δούμε σήμερα στον Τύπο σχετικά με τη νίκη του Ολυμπιακού στην Τούμπα και τη μείωση της διαφοράς από τον Παναθηναϊκό είναι σίγουρα το περί «καρδιάς του πρωταθλητή». Ούτε καρδιά πρωταθλητή υπήρχε στην Toύμπα ούτε στόφα πρωταθλητή ούτε... γεννημένος πρωταθλητής ούτε τίποτα απ' όλα αυτά.

Το μόνο που υπήρχε ήταν μία με διαφορά καλύτερη ομάδα σε σχέση με τον αντίπαλό της, μία ομάδα με περισσότερες λύσεις, μία ομάδα με περισσότερους παίκτες ψημένους για τέτοιους «win or die» αγώνες, μία ομάδα που γνωρίζει καλά ότι είναι συνολικά η καλύτερη του πρωταθλήματος και που πρέπει να σταματήσει να δίνει δικαιώματα.

Οι παίκτες του Βαλβέρδε γνώριζαν σε ολόκληρη τη διάρκεια της εβδομάδας ότι η νίκη επί του ΠΑΟΚ ήταν μονόδρομος. Μετά τη νίκη του Λεβαδειακού επί του Παναθηναϊκού έγινε... ακόμα πιο μονόδρομος. Το αποτέλεσμα ήταν να μπουν στην Τούμπα με στόχο να μην αφήσουν το παραμικρό περιθώριο στον ΠΑΟΚ. Και το κατάφεραν με συνοπτικές διαδικασίες τελειώνοντας το ματς από το 18'. Από εκεί και πέρα οι γηπεδούχοι δεν μπορούσαν να αντεπεξέλθουν και κακώς για εκείνους το έριξαν στις... κλωτσιές στα τελευταία λεπτά, προκαλώντας τον Γιάχο να βγάλει κόκκινη σχεδόν σε κάθε μαρκάρισμα από το 75' και μετά.

Η ουσία είναι ότι ο Ολυμπιακός πάτησε γκάζι στην πιο... κλειστή στροφή του πρωταθλήματος, ενώ ο ΠΑΟ τράκαρε κόβοντας ταχύτητα! Η λογική στο πιο καίριο χρονικό σημείο της μεταξύ τους αντιπαράθεσης θα υπαγόρευε ότι ο Ολυμπιακός θα έμενε ευχαριστημένος αν κατάφερνε να διατηρήσει το -5 και να αποτρέψει να μεγαλώσει τη διαφορά. Από τη στιγμή που στην Τούμπα δεν πήρε τρεις αλλά... έξι βαθμούς είναι δεδομένο ότι έχει φέρει την υπόθεση-πρωτάθλημα στα χέρια του, παρά το ότι παραμένει στη δεύτερη θέση.

Το ποδόσφαιρο έχει την τρέλα του, αλλά στο τέλος κερδίζει, εκτός από τους... Γερμανούς, και η λογική. Και η λογική λέει ότι την ώρα που ο Φερέιρα χάνει το... φως του, όταν στερείται τις υπηρεσίες ποδοσφαιριστών αναντικατάστατων όπως για παράδειγμα ο Λέτο, ο Κουίνσι αλλά και κάθε ενδεκαδάτος ποδοσφαιριστής του, ο Ερνέστο Βαλβέρδε έχει αρχίσει να προβληματίζεται ακόμα και για τη σύνθεση της 18άδας του Ολυμπιακού στα επόμενα παιχνίδια του.

Και ο Παναθηναϊκός και ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ χρειάζονταν δεδομένα ενίσχυση για να καταφέρουν να τελειώσουν τη σεζόν, αλλά δεν μπορούσαν. Για τον Ολυμπιακό η προσθήκη ενός τερματοφύλακα, ενός δεξιού επιθετικού και ενός ακόμα χαφ ισοδυναμούσε με πολυτέλεια, είχαν και ψυχολογική σκοπιμότητα, δεν θα χανόταν κι ο κόσμος αν δεν τους έπαιρνε. Ηρθε ο Κάρολ, ήρθε ο Καζίμ, ήρθε και ο Χλεμπ, αλλά δεν ρίσκαρε ο Βαλβέρδε να δώσει τη συγκατάθεσή του για τον ανέτοιμο Λευκορώσο.

Την ώρα που ο πλήρης Ολυμπιακός γινόταν λίγο ακόμα πιο πλήρης, ο Παναθηναϊκός μετράει απώλειες και δείχνει ότι έχει ακουμπήσει ταβάνι. Με άλλα λόγια, όταν οι αντίπαλοί του δείχνουν να λυγίζουν, ο Ολυμπιακός αρχίζει να ξυπνάει και να συνέρχεται. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό ειδικά όταν δεν στηρίζεσαι σαν ομάδα μόνο στην ψυχολογία, αλλά και στη δεδομένη ποιοτική σου ανωτερότητα και στην υπεροπλία των εναλλακτικών λύσεων.

Οχι τόσο η νίκη, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ο Ολυμπιακός κέρδισε το δεύτερο πιο δύσκολο παιχνίδι του μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος (μετά το ντέρμπι στο ΟΑΚΑ με τον Παναθηναϊκό, αν και στο πρόγραμμά του υπάρχουν πολλά πονηρά ματς μέχρι το φινάλε) πείθει ότι το +2 των «πράσινων» δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως προβάδισμα ασφαλείας.

Πηγή: Goal