Οχι, ο Νίκος Λυμπερόπουλος δεν ήταν το «καλύτερο παιδί» από το 1997 ως το καλοκαίρι του 2002. Ηταν ίσως τότε ο πιο ταλαντούχος Ελληνας παίκτης μαζί με τον Γρηγόρη Γεωργάτο (όχι, δεν ήταν αυτός ο λόγος που... έδειχναν τις φανέλες τους), αλλά η εικόνα που έχουμε πλέον όλοι στο μυαλό είναι η εικόνα του «Λύμπε» της ΑΕΚ.

Του αρχηγού που υπομένει, που ενώνει, που ηγείται που «ανεβάζει» τους υπόλοιπους στα στραβά και στα δύσκολα, που τους «προσγειώνει» στα καλά και στα ωραία. Στον Παναθηναϊκό δεν ήταν έτσι μέχρι το καλοκαίρι του 2002 που άλλαξε σε πολλά τη ζωή του, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει από τότε τα πράγματα, τη νοοτροπία και την κοσμοθεωρία του.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στο gazzetta.gr

ΑΕΚ Παναθηναϊκός Superleague