Κορύφωση της γελοιοποίησης

Τελευταία αγωνιστική σήμερα. Και ξέρω ότι ο καθένας μας τη βλέπει όπως τον βολεύει – άλλοι σαν έναν ακόμη θρίαμβο, άλλοι σαν μια ακόμη απάτη – αλλά εμένα επιτρέψτε μου να τη βλέπω σαν την κορύφωση και το επιστέγασμα μιας διεργασίας που γελοιοποιεί – για να μην πω τίποτα χειρότερο – τα όσα περί αξιοπιστίας του ποδοσφαίρου μας διατείνονται οι άρχοντες της ΕΠΟ και της λίγκας.

Και φυσικά εννοώ τα αποτελέσματα των ομάδων που πασχίζουν να κρατηθούν στην κατηγορία και τα διαφορετικά «μέσα» που μετέρχεται η καθεμία απ' αυτές. Λυπάμαι που θα στενοχωρήσω φίλους, αλλά δεν το κάνω επίτηδες.

Βλέπετε, στις «περίεργες» καταστάσεις όποια πέτρα και να σηκώσεις τον Ολυμπιακό θα βρεις από κάτω. Κι εδώ το ίδιο. Θυμάμαι πριν από χρόνια που κρινόταν την τελευταία αγωνιστική ένα πρωτάθλημα (το διεκδικούσαν ο Παναθηναϊκός και η ΑΕΚ) και τον πρωταθλητή θα τον «επέλεγε» ουσιαστικά ο Ολυμπιακός που έπαιζε με την ΑΕΚ. Κατάφερε – γιατί δεν είναι κι εύκολο – να χάνει 2-0 από το 4ο

Ξέρω ότι πολλοί θα ισχυριστούν πως επρόκειτο για σύμπτωση. Όπως, άλλωστε, θα θεωρούν συμπτώσεις και κάτι «εκπλήξεις» μέσα στο Καραϊσκάκη από το Λεβαδειακό και την Κέρκυρα, που μ΄ εκείνα τα «διπλά» κατάφεραν να κρατηθούν στην κατηγορία. Ή και αποτελέσματα όπως εκείνο της περασμένης Κυριακής στα Γιάννενα. Γιατί βέβαια απτές αποδείξεις δεν υπάρχουν. Εκείνο που υπάρχει είναι η κυρίαρχη αίσθηση της κοινής γνώμης για όσα γίνονται στο παρασκήνιο.

Και μη σπεύσει κανείς να μου πει, «Και τι μας νοιάζει εμάς για την αίσθηση της κοινής γνώμης;» γιατί οφείλει και να τον νοιάζει και να τον κόφτει. Αυτή είναι που απονέμει το σεβασμό που δικαιούται και οφείλει να εισπράττει κάθε πρωταθλητής από τους αντιπάλους του. Αλλά όποιος τον θέλει αυτόν το σεβασμό οφείλει και να τον κατακτά. Κι αυτό είναι δύσκολο. Απείρως δυσκολότερο από την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Σήμερα στο Καραϊσκάκη το ματς θα είναι καθαρό. Το λέει και η αίσθηση που λέγαμε πιο πριν. Επειδή ο Απόλλων είναι εχθρικό σωματείο. Κι επειδή ήττα του Απόλλωνα βολεύει άλλα σωματεία – φιλικά αυτά. Οπότε μ' ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια. Θα έχει, πάντως, ενδιαφέρον η σύνθεση με την οποία θα κατέβει ο Ολυμπιακός. Γιατί έρχεται, βλέπετε, και η Τούμπα με τον ΠΑΟΚ. Και ο Απόλλων δεν θα χάσει με κατεβασμένα χέρια. Θα το παλέψει όσο μπορεί.

Από την άλλη, εμείς οι Παναθηναϊκοί, δεν έχουμε τέτοια προβλήματα. Ποτέ δεν είχαμε τέτοια προβλήματα. Πάμε για να νικήσουμε. Για πολλούς λόγους. Και μεταξύ αυτών είναι και τα χρωστούμενα στον Πανόπουλο. Φυσικό δεν είναι; Ξεχνιέται εκείνη η μοναδική, η ανεπανάληπτη συμβολή του στην αξιοπιστία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου όταν «κατέβασε» τα δεύτερα στο φινάλε του πρωταθλήματος του 2003 με τον Ολυμπιακό μέσα στην Ξάνθη, συμβάλλοντας καθοριστικά στην κατάκτηση ενός ακόμη αγωνιστικά αδιάβλητου τίτλου από τους Πειραιώτες;

Βέβαια η περίπτωση της Ξάνθης και η κατρακύλα της στο βυθό του βαθμολογικού πίνακα πρέπει να κρύβει κάποιο δράμα το οποίο προσωπικά μου διαφεύγει. Πώς βρέθηκε ξαφνικά ο Πανόπουλος να συναγωνίζεται τον δικό μας, τον Αλαφούζο, σε επιθέσεις εναντίον της διαιτησίας; Και όχι απλώς να τον συναγωνίζεται, αλλά και να τον κατατροπώνει μια κι έφτασε στο σημείο να εκδίδει ανακοινώσεις πριν ακόμη συμπληρωθεί το 15ο

Αλλά πάντα με στυλ και με υποδειγματικό σαρκασμό. Αυτό οφείλω να του το αναγνωρίσω. Παράλληλα δεν αμφιβάλω ότι αν αποφάσιζε να μιλήσει θα είχε λεπτό. πολλά και ενδιαφέροντα να πει. Αλλά, επίσης, δεν αμφιβάλω ότι δεν πρόκειται ν' ανοίξει το στόμα του και να μιλήσει. Βλέπετε, δεν υπήρξε κομπάρσος όλα αυτά τα χρόνια. Κι όσα περισσότερα ξέρει, τόσα περισσότερα ξέρουν και οι άλλοι.

Αλλά για να γυρίσουμε από εκεί που ξεκινήσαμε, αγωνιστικές σαν τη σημερινή θα τις ξαναζήσουμε. Και του χρόνου, και τον επόμενο χρόνο και για όσο διάστημα δεν αποφασίζουμε να επιβάλουμε μερικές αυτονόητες για κάθε σοβαρή ανταγωνιστική διαδικασία προϋποθέσεις. Με κυριότερη, την αυτονομία και αυτοδυναμία των μετεχόντων στον ανταγωνισμό. Αν δεν πάψουν να υπάρχουν προστάτες και προστατευόμενοι η αμφισβήτηση θα διατηρείται και το προϊόν θα ευτελίζεται συνεχώς. Δυστυχώς.

Υ.Γ. Από την άλλη Κυριακή λέω ν' ασχοληθώ επιτέλους με τις προκλήσεις που έχω δεχτεί για το γήπεδο της Λεωφόρου και το Γουέμπλεϊ. Μοιραία θ' ασχοληθώ και με ΤΑ γήπεδα του Ολυμπιακού και τη δράση του στα χρόνια της χούντας.

Πηγή: sentagoal.gr