Δε νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερη φιλοσοφία και βαθυστόχαστες αναλύσεις ένα ματς στο οποίο ο Ολυμπιακός υπήρξε καταιγιστικός στο πρώτο ημίχρονο και ο Παναθηναϊκός παντελώς ανύπαρκτος, απροσανατόλιστος, αδιάβαστος με συνταγές αφελείς (αλλαγές αργές στα pick and roll και φουλ τρίποντο στην επίθεση), εικόνα που έφτασε τη διαφορά ακόμα και στους 30 πόντους. Ο Σφαιρόπουλος άρχισε με τρεις κοντούς, έπαιξε άμυνα που γέμισε τη ρακέτα, έδωσε κάποια σουτ, άμεσα γύρισε σε πίεση σε όλο το γήπεδο. Την ίδια στιγμή ο Παναθηναϊκός δημιουργούσε… το απόλυτο τίποτα. Από την άμυνα οι πρωταθλητές άνοιξαν το γήπεδο μετά από ριμπάουντ ή κλεψίματα, εκτέλεσαν σωστά, πήγαν σε άριστο ροτέισον και καθάρισαν το ματς από το ημίχρονο.

Στην τρίτη περίοδο ο Διαμαντίδης και ο Φώτσης από αθλητικό εγωϊσμό και μόνο (όχι από κάποιο σύστημα, όχι από κάποιο προσανατολισμό έναντι του αντιπάλου), που έλειψε στο πρώτο μισό, έβαλαν για λίγο στο παιχνίδι τον «εξάστερο» που κάπως έτσι γλίτωσε τον διασυρμό. Ήταν το σημείο που οι ερυθρόλευκοι αφελώς έδωσαν το τρίποντο με πολύ κακή περιφερειακή άμυνα και αστοχούσαν στην επίθεση, καθώς η άμυνα του αντιπάλου απέκτησε μια κάποια ένταση. Όχι σωστή στόχευση, ένταση! Και πάλι όμως ήταν αργά. Μόνο με τρίποντα ούτε το ματς θα γύριζε, ούτε η διαφορά θα έφτανε στους 4 πόντους. Ήρθε και ο τραυματισμός του Διαμαντίδη και η ελπίδα στο θαύμα τελείωσε κάπου εκεί.

Σε ατομικό επίπεδο ο Σπανούλης ήταν η ηγετική φυσιογνωμία της ομάδας, την ώρα που ο Τζόρτζεβιτς έγινε ο πρώτος προπονητής που επέλεγε να τον αφήνει να εκτελεί πίσω από τα σκρην χωρίς να στέλνει έναν ψηλό, έναν κοντό, κάποιον εν πάση περιπτώσει για βοήθεια. Σκρην, περάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Η ενέργεια που έδινε ο Στρόμπερι ήταν μοναδική. Ο Χάκετ συγκλονιστικός και ώριμος. Ο Μιλουτίνοφ εξαφάνισε τον Ραντούλιτσα. Όλοι έκαναν τη δουλειά, κρύβοντας τρόπον τινά τον εξαντλημένο Πρίντεζη. Σωστά ο Σφαιρόπουλος τον αποφόρτισε, όπως και τον Μάντζαρη που επίσης έχει κουβαλήσει σταυρό μεγάλο.

Από την άλλη λίγο ο Φελντέιν, λίγο ο Γκιστ, λίγο ο Ραντούλιτσα, αλλά άνευ προγράμματος. Ο καθένας το ταλέντο του και ο Θεός να βάλει το χέρι του. Το (μη) ροτέισον του Τζόρτζεβιτς και το (μη) αγωνιστικό πλάνο δεν μου επιτρέπει να μπω στη διαδικασία ατομικής κριτικής παικτών. Δυστυχώς. Όσο κι αν οι περισσότεροι ήταν κατακίτρινοι στα πρώτα 20 λεπτά.

Επί του αποτελέσματος. Ο Ολυμπιακός αγόρασε χρόνο για να ανασυνταχθεί, να βάλει τα νέα πρόσωπα στο ρόστερ και να αποφασίσει ότι χρειάζεται σέντερ. Γιατί χρειάζεται. «Σεμνά και ταπεινά» είπε ο κόουτς Σφαιρόπουλος που γνωρίζει καλά ότι το πρωτάθλημα έχει παγίδες (Αλεξάνδρειο, ΑΕΚ…) και η Ευρωλίγκα είναι πια επικίνδυνη αποστολή, υπό την έννοια ότι θέλει μεγάλες εκτός έδρας νίκες (όπως στη Μαδρίτη πρώτα ο Θεός) για να ρεφάρει τις γκέλες με Μπάμπεργκ και Ζαλγίρις. Ο Ολυμπιακός κέρδισε τον χρόνο ηρεμίας που είχε κερδίσει ο Παναθηναϊκός στην αρχή της χρονιάς, αλλά δεν τον εκμεταλλεύτηκε. Είναι στο χέρι των ερυθρόλευκων να μην ακολουθήσουν την ίδια φθίνουσα τροχιά. Αρκεί να βρεθούν οι ρόλοι με την προσθήκη του Παπανικολάου και την επιστροφή του Λοτζέσκι. Και την αγορά ενός σέντερ. Επιμένω. Η ομάδα πρέπει να χτίσει εκ νέου.

Ο Παναθηναϊκός πρέπει τώρα να προχωρήσει σε άμεσες αποφάσεις ενίσχυσης και πλήρους διαφοροποίησης της εικόνας. Έχει πέσει και από τα σχοινιά, είναι στο καναβάτσο και χρειάζεται ένα ισχυρό σοκ. Πνευματικά ανέτοιμος, αγωνιστικά αποπροσανατολισμένος, χωρίς ταυτότητα και στόχευση. Με ρόστερ που φωνάζει ότι θέλει μια μεταγραφή στην περιφέρεια. Δεν υπάρχει τόσος χρόνος όσο δείχνει το ημερολόγιο. Συνέρχεται ή τώρα ή ποτέ. Επίσης δίνει ρόλο πρωταγωνιστή σε παίκτες παροπλισμένους. Με εμμονές δουλειά δε γίνεται.  Δεν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, αλλά από την εικόνα.  Επιμένω –εμμονικά ίσως- ότι ταλέντο στους παίκτες υπάρχει, ο προπονητής είναι δευτεραθλητής κόσμου, αλλά όλοι συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε κάποιο παράλληλο σύμπαν. Δεν μπορεί να είναι αυτές οι ιδέες του Τζόρτζεβιτς για το παιχνίδι, δεν μπορεί να είναι αυτή η απόδοση παικτών παγκόσμιου επιπέδου. Κάτι δεν κολλάει.

Άλλοι συνέρχονται μέσα από μεγάλες νίκες (που είναι και το… αποδοτικόν), άλλοι από ισχυρά σοκ. Άλλοι ουδέποτε συνέρχονται. Από εδώ και πέρα θα έχουν μεγάλο ενδιαφέρον οι επιλογές και των δυο. Ούτε ο Ολυμπιακός δικαιούται να επαναπαυθεί στις δάφνες του θριάμβου, ούτε ο Παναθηναϊκός να κάνει σπασμωδικές κινήσεις διάλυσης. Ποιος θα είναι πιο ψύχραιμος στη διαχείριση του αποτελέσματος; Ποιος θα το διαβάσει σωστά; Αυτός θα είναι και ο τελικός θριαμβευτής.

Y.Γ: Αν δεν καταλαβαίνει ο Τζόρτζεβιτς γιατί η ομάδα έπαιξε έτσι (αυτό είπε στη συνέντευξη τύπου) τότε ποιος μπορεί να καταλάβει;

Πηγή: pamesports.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός