Ερχεται η στιγμή που δεν μπορείς να σταματήσεις το δάκρυ να τρέχει… Συμβαίνει χωρίς επί της ουσίας να το καταλαβαίνεις. Σεζόν 2012 – 2013 και πραγματικά τι χειρότερο να σου συμβεί σαν άνθρωπος από το να χάνεις από τη ζωή έναν άνθρωπο που λατρεύεις και ταυτόχρονα την ομάδα – ιδέα που ήταν (και εξακολουθεί να είναι) το μοναδικό πράγμα που σε έκανε να νιώθεις υπερήφανος σε μία χώρα που βρωμάει και ζέχνει…

Δεν θα μπορούσε να μην είναι παρά μία μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας και το ποδόσφαιρο που αποτελεί μέρος της κοινωνίας άλλωστε. Ενας χώρος που επιτρέπει να σκεφτόμαστε μόνο πονηρά για όσους συμμετέχουν σε αυτόν και λειτουργούν για το καλό του αθλήματος όπως ακριβώς συμβαίνει με το ελληνικό κοινοβούλιο.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο gazzetta.gr

Ποδόσφαιρο ΑΕΚ Superleague SPORTS