Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω για τον φετινό ΠΑΣ. Η αλήθεια είναι ότι την πρώτη θετική εντύπωση μου την έκανε μόλις την 2η αγωνιστική του πρωταθλήματος όταν τον είδα στο ΟΑΚΑ κόντρα στον Παναθηναϊκό. Εκείνο το 1-1 δεν ήταν ένα τυχαίο αποτέλεσμα. Ηταν ένα πολύ δουλεμένο ματς απ' όλο τον ΠΑΣ.

Από τον προπονητή του, τον Γιάννη Χριστόπουλο που είχε φτιάξει μία καλή ομάδα και που είχε διαβάσει άριστα τον Παναθηναϊκό (άρα έπαιρνε το πρώτο credit...), αλλά και από ορισμένους παίκτες του. Από τον Ιλιτς που τον έβλεπα πρώτη φορά και ενθουσιαζόμουν, από τον Τσουκαλά, από τον Κολοβέτσιο που μπήκε αλλαγή πολύ νωρίς στο ματς λόγω τραυματισμού του Τζημόπουλου και φυσικά από τον Τόμας Ντε Βισέντι.

Δεν είναι μόνο το υπέροχο γκολ που είχε πετύχει, το κατά την άποψη μου καλύτερο του φετινού πρωταθλήματος, ήταν η συνολική εικόνα που σου έδειχνε ότι αυτό το παιδί ωρίμασε, μεγάλωσε και πλέον δεν θα είναι ένας πολύ καλός παίκτης, αλλά ο ηγέτης αυτού του ΠΑΣ. Την περασμένη σεζόν δεν ήταν έτσι, ή τουλάχιστον δεν τον είχα καταλάβει εγώ έτσι.

Η πορεία του ΠΑΣ δεν δικαίωσε όσους είχαμε εκτιμήσει τότε, ότι δύσκολα θα κινδυνεύσει. Είχαμε καταλάβει λίγα... Ο ΠΑΣ είναι στην Ευρώπη (τουλάχιστον αγωνιστικά...) και με την απόδοσή του στην πρεμιέρα των πλέι οφ επιβεβαίωσε ότι δικαίως είναι εκεί. Οχι δεν πιστεύω ότι μπορεί να τερματίσει πρώτος στα πλέι οφ και ας μην ξέρω τώρα που γράφω το κείμενο πόσο ήρθε το Ατρόμητος – ΠΑΟΚ. Δεν μπορεί όχι γιατί δεν έχει καλή ομάδα, αλλά γιατί δεν έχει βάθος στον πάγκο. Θα παίξει την σειρά των έξι αγώνων Τετάρτη – Κυριακή με 14 – 15 παίκτες. Δύσκολο, πολύ δύσκολο να τα καταφέρει.

Διαβάστε το υπόλοιπο σχόλιο στο gazzetta.gr

Ποδόσφαιρο SPORTS