Οι οργανωμένοι εξηγήσανε τον Κασνακίδη τι πρέπει να πει, δηλαδή «Ο,τι θέλει ο Μελισσανίδης» του είπανε να ορίσει εκπρόσωπο στη γενική συνέλευση τον Αλέξη Αλεξίου που εμπιστεύονται. Επειδή τέτοιες δύσκολες καταστάσεις σηκώνουν τσιγάρο, όλοι οι οργανωμένοι καπνίζανε και το ξενοδοχείο είχε ντουμανιάσει. Μόνο που στο ξενοδοχείο απαγορευόταν το κάπνισμα και ένας υπεύθυνος πήγε στον Κασνακίδη και του είπε να τους πει να μην καπνίζουν. «Γιατί δεν τους το λέτε εσείς;» απάντησε ο Κασνακίδης και το θέμα έκλεισε.

Στη γενική συνέλευση της ΑΕΚ, η θέση θα είναι «ό,τι πει ο Τίγρης». Υπάρχει βέβαια το πρόβλημα ότι ο Τίγρης δεν έχει πει τίποτα, αλλά αυτά ξεπερνιούνται. Εδώ και τόσα χρόνια μήπως ο Θεός έχει μιλήσει σε κανέναν, αλλά μια χαρά μιλάνε οι παπάδες για την πάρτη του και είναι και ο πρώτος που έκανε Αγία Σοφία, που για κλειστό τύφλα να έχει το «Γεώργιος Μόσχος». Οσο λιγότερα λέει, τόσο ο Μελισσανίδης μετατρέπεται σε θεότητα και τόσο ανεβαίνει η λατρεία των αεκτζήδων στο πρόσωπό του.

Πάνε, λοιπόν, άνθρωποι του ποδοσφαίρου σε εστιατόριο που ο ιδιοκτήτης είναι αεκτζής και είναι έτοιμοι να τον παρηγορήσουν. Και πραγματικά ο εστιάτορας είναι απαρηγόρητος. «Δεν με πειράζει που πέσαμε. Σε δύο χρόνια θα έχουμε ανέβει πίσω, ο Μελισσάν θα έχει φτιάξει το γήπεδο, θα πάρουμε το πρωτάθλημα και θα βγούμε έξι, εφτά φορές στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αλλά μετά τι γίνεται; Ο Μελισσανίδης πάει για 65. Μετά τον Μελισσανίδη ποιος θα αναλάβει;». Και οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου προβληματίστηκαν όπως πρέπει να προβληματίζονται όλοι οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου. Από όπου και να είναι. Ας πούμε από τον Πειραιά.

Ομάδα, λοιπόν, ανθρώπων του ποδοσφαίρου στον Πειραιά σκέφτονται να κατέβουν στις εκλογές της ΕΠΣΠ ενάντια στο ψηφοδέλτιο του Μπρατσόλη. Με αφορμή την ορθοδοξία στην πίστη του Επιλεκτικά Κρυπτώμενου προέδρου της ΕΠΟ του Πιλάβιου Γιώργου Σαρρή. Η κατηγορία είναι ότι στις τελευταίες εκλογές αντί ο Μπρατσόλης να πάει στα γραφεία της ΕΠΟ και να υποδεχτεί τον Ε.Κ. Σαρρή κουνώντας βάγια, είχε στραβώσει και περίμενε άλλους να βγούνε πρώτα μπροστά. Επειδή ο Πειραιάς είναι κάτι σαν την Καλιφόρνια στις προεδρικές εκλογές και ό,τι ψηφίζει βγαίνει «το αμάρτημα του Μπρατσόλη», όπως θα ονομάσει το διήγημά του ο νέος Βιζυηνός, κρίθηκε από τους «ανθρώπους του ποδοσφαίρου» ασυγχώρητο.

Πριν πείτε «Σιγά την ιστορία. Ποιον νοιάζει τι κάνει ο Μπρατσόλης;» να πω ότι δεν υπάρχει γιορτή που να γιορτάζεται από ανθρώπους του ποδοσφαίρου πριν στείλει τις ευχές του ο πρόεδρος. Πώς ξεχωρίζεις τον άνθρωπο του ποδοσφαίρου; Πας για παράδειγμα σε μια εκκλησία το Πάσχα και ο παπάς λέει Χριστός Ανέστη. Ολοι φωνάζουν «Αληθώς Ανέστη», αλλά ένας δεν μιλάει και κοιτάει το κινητό του. Είναι ο άνθρωπος του ποδοσφαίρου που περιμένει το SMS του Μπρατσόλη «Ο θεάνθρωπος αναστήθηκε. Χαρά σε εσάς και στις οικογένειές σας». Με το που το δει φωνάζει και αυτός «Χριστός Ανέστη». Αν δεν το δει ή αν καθυστερήσει το SMS τα Χριστούγεννα να το πάρει, τότε θα πει το «Χριστός Ανέστη». Εφέτος το μήνυμα ήταν «Ο συνδυασμός μας Ποδοσφαιρική Συνεργασία εύχεται στον ποδοσφαιρικό Πειραιά καλό και κεφάτο Πάσχα. Στέλιος Μπρατσόλης» και ήρθε στις 2 Μαΐου. Με το που ήρθε, βάλαμε το αρνί και το σουβλίσαμε και ας ήταν Μεγάλη Πέμπτη.

Περί διαιτησίας

Απλά πράγματα. Μπορεί μια διοίκηση της ΕΠΟ να πει στους διαιτητές «θέλω να σφυρίζετε μόνο ό,τι βλέπετε στη φάση και να μη σκέφτεστε πώς λένε την ομάδα» και να αντέξει μετά την πίεση των μεγάλων ξεκινώντας από τον Ολυμπιακό; Αν μπορεί, η διαιτησία διορθώνεται. Αν δεν μπορεί, όσους και να φάνε, το πρόβλημα θα παραμένει.

Αναφέρομαι συγκεκριμένα στον Ολυμπιακό, γιατί μετά τον τρίτο χρόνο του Κόκκαλη, όλα περιστρέφονται γύρω από αυτόν. Δομοκό εναντίον Κουτσούφλιανης να σφυρίζει ένας διαιτητής, τι γίνεται με τον Ολυμπιακό θα σκέφτεται. Σε σημείο που όταν ο Κύρος Βασσάρας είχε πει στους διαιτητές να σφυρίζουν ανεξάρτητα, πιστόλιζαν τον Ολυμπιακό. Αυτό καταλάβαιναν ότι σημαίνει σφυρίζω, χωρίς να σκέφτομαι μπας και αδικήσω τον μεγάλο.

Η χειρότερη λύση είναι να βάζουν περισσότερους διαιτητές για να βοηθήσουν τον πρώτο διαιτητή να αποφασίσει. Το σύστημα δηλαδή που εφάρμοσαν στα ημιτελικά και τον τελικό του Κυπέλλου. Το αποτέλεσμα είναι ακριβώς το αντίθετο. Αντί δηλαδή ο διαιτητής να παίρνει μια απόφαση, να ψάχνει κάποιον άλλον να την πάρει. Ετσι έγινε και με το πέναλτι υπέρ του Αστέρα στον τελικό του Κυπέλλου. Ενώ ο Γιάχος έχει δει το χέρι, κωλώνει να δώσει πέναλτι και να αφήσει τον Ολυμπιακό με 10 και πάει να φορτώσει την απόφαση στον Τριτσώνη. Μάλιστα καρφωμένα, αφού τρέχει να του ζητήσει τη γνώμη, προσπαθώντας να δείξει ότι δεν είδε, αλλά ο Τριτσώνης ξέρει. «Ο μ...άκας της παρέας είμαι εγώ;» πρέπει να σκέφτηκε ο Τριτσώνης. «Εγώ δεν είδα τίποτα και άσε τον Γιάχο να αποφασίσει».

Τώρα θα πρέπει να βάλουν έναν έβδομο και έναν όγδοο διαιτητή να κάθονται πίσω από το τέρμα και να βοηθάνε τον πέμπτο και τον έκτο. Και την επόμενη φορά που θα πνίξουν το πέναλτι να βάλουν έναν έννατο και ένα δέκατο να σκαρφαλώσουν στα δοκάρια να βοηθάνε τον έβδομο και τον όγδοο. Η λογική δηλαδή ολόκληρης της Ελλάδας, που επειδή κάποιοι εργαζόμενοι κλέβουν, βάζουν κάποιους άλλους να τους προσέχουν να μην κλέβουν και όταν μετά από λίγο και οι καινούργιοι κλέβουν, βάζουν ολοκαίνουργιους να τους προσέχουν να μην κλέβουν. Στο τέλος εκεί που θα κλέβανε 10, κλέβουνε 100 και τους πληρώνουμε και από πάνω. Ούτε 10 διαιτητές χρειάζονται, ούτε 3 παρατηρητές για πράγματα που κάθε αρτιμελής άνθρωπος θα τα έβλεπε με τη μία. Παράγοντες με cojones χρειάζονται που να πούνε στον πρώτο μεγάλο που θα αδικηθεί «Στο γήπεδο οι ομάδες είναι ίσες».

Πηγή: SportDay