Γράφει ο Ανδρέας Παπαλουκάς...

Ολα αυτά πέρυσι, διότι φέτος και ο «special one», αλλά και η «βασίλισσα» έμειναν άτιτλοι, γεγονός ασύνηθες και για τον μεν και για τη δε.

Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας των «μερένχες» από τον Πορτογάλο προπονητή δεν αποτελούσε, εκ πρώτης όψεως, για εκείνον το πιο δύσκολο εγχείρημα. Ισως ήταν το πιο απαιτητικό, διότι έτσι προσπάθησε να το παρουσιάσει εκείνος. Οι οπαδοί της Ρεάλ υποστηρίζουν φανατικά την ομάδα τους και δεν δέχονται από κανέναν να θεωρεί εαυτόν ανώτερό της, όπως συμπεριφέρεται ο Ζοσέ Μουρίνιο, που εμφανίστηκε (και) στη Μαδρίτη «βασιλικότερος της βασίλισσας». Η αντίστροφη μέτρηση για εκείνον άρχισε από τη στιγμή που έθεσε στο περιθώριο τον Ικερ Κασίγιας, τον πιο αγαπημένο παίχτη των οπαδών της Ρεάλ, καθώς αποτελεί προϊόν της ομάδας.

Προϊόντος του χρόνου, δε, με τον Κασίγιας αρχικά να βρίσκεται στην εξέδρα και στη συνέχεια στον πάγκο, η απόσταση που χώριζε τους φίλους της «βασίλισσας» και τον «special one» μεγάλωνε. Οι πρόσκαιρες επιτυχίες κάλυπταν το χάσμα και διέκοπταν τις μουρμούρες. Φέτος, όμως, που η ομάδα δεν έχει κατακτήσει τρόπαιο, ο Μουρίνιο έγινε ο «αποτυχημένος», ο «περσόνα νον γκράτα», ο «αίρων τις αμαρτίες»...

Πηγή: Εθνοσπόρ

Ποδόσφαιρο SPORTS