Τις προάλλες που έγραφα για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ παρασύρθηκα από κάποιες επισημάνσεις για τον Γιουπ Χάινκες και δεν πρόλαβα να κάνω μια παρατήρηση αγωνιστική -τη μόνη ίσως που χωρά στον φετινό τελικό. Είχε κάτι το εξαιρετικά παράδοξο το συγκεκριμένο ματς: ήταν ο πρώτος τελικός που θυμάμαι στον οποίο οι καλύτεροι των δυο ομάδων ήταν δυο αμυντικοί χαφ: ο Χάβι Μαρτίνεθ από τη μία και ο Γκουντογκάν από την άλλη, και παρά το γεγονός αυτό ήταν ένα θεαματικό παιχνίδι!

 

O Χάβι Μαρτίνεθ άλλαξε τη φετινή Μπάγερν και σας το είχα εξηγήσει το γιατί πριν από τον τελικό. Εδωσε όγκο και δύναμη στη μεσαία γραμμή, κάλυψε την άμυνα, βοήθησε τον Σβαϊνστάιγκερ, επέτρεψε με την παρουσία του στην ενδεκάδα στο Χάινκες να παίξει με πολλούς παίκτες στην επίθεση: η Μπάγερν δεν έτρεμε φέτος για το τι θα συμβεί αν κάποιος από τους μπροστά χάσει την μπάλα. Ο Γκουντογκάν (φωτό) από την άλλη ήταν η διαφορά της περσινής Ντόρτμουντ με τη φετινή: η ωρίμανσή του επέτρεψε στην ομάδα του Κλοπ να αποκτήσει ισορροπία και να βγαίνει ζωντανή, ακόμα και μετά από ματς στα οποία δεν ήταν απαραίτητα καλύτερη. Πέρυσι η Ντόρτμουντ για να κερδίσει έπρεπε να τρέχει πιο πολύ από τον αντίπαλό της -φέτος αυτό δεν ήταν απαραίτητο. Η σκληράδα και η τακτική σοφία του Γερμανότουρκου από το Γκιζελκίρχεν της έδωσαν τη δυνατότητα να πάρει στο Τσάμπιονς Λιγκ τα αποτελέσματα που ήθελε, ακόμα και στις μέτριες βραδιές της: συνέβη με τη Σαχτάρ, τη Μάλαγα, τον Αγιαξ.

 

Αυξάνουν

 

Στην ιστορία του ποδοσφαίρου οι αμυντικοί χαφ στις ενδεκάδες συνεχώς και πληθαίνουν. Κάποτε οι επιθετικοί ήταν πέντε, μετά έγιναν τρεις και σήμερα υπάρχουν ομάδες που παίζουν μόνο με έναν ή ακόμα και με κανέναν από δαύτους. Τα «δεκάρια» στην εθνική Βραζιλιάς του '70 ήταν τέσσερα. Σήμερα αντιμετωπίζονται ως είδος πολυτελείας, σχεδόν όπως περίπου και τα εξτρέμ. Ο τερματοφύλακας είναι καταδικασμένος να είναι ένας και μόνος του και οι στόπερ χρόνια τώρα είναι το πολύ δύο. Η πιο δυσάρεστη ιστορία είναι αυτή του λίμπερο. Δεν υπήρχε, εφευρέθηκε, πλασαρίστηκε ως συνώνυμο της εξέλιξης του ποδοσφαίρου και σήμερα ταυτίζεται με την οπισθοδρόμηση: οι προπονητές που τον χρησιμοποιούν κάνουν ότι τάχα μου δεν τον θέλουν, αλλά αμαρτάνουν από ανάγκη. Οι αμυντικοί χαφ αντίθετα αυξάνουν και πληθαίνουν.

 

Πίεση

 

Οι κόφτες στην αρχή δεν υπήρχαν, καθώς κανένα από τα συστήματα που έκαναν το ποδόσφαιρο είδος επιστήμης δεν τους πρόβλεπε. Μετά η κάθε ομάδα έβαλε και ένα στη μηχανή της και μετά ο ένας έγινε δύο και στην Ντόρτμουντ το Σάββατο συνυπήρξαν άνετα και τρεις! Ο Κλοπ έριξε στην ίδια ενδεκάδα δίπλα δίπλα τον Μπέντνερ με τον Γκουντογκάν κι έβαλε τον Γκροσκρόιτς να παριστάνει τον αριστερό χαφ. Στη διάρκεια του αγώνα, ο Γκροσκρόιτς άφηνε τη γραμμή για να 'ρθει πιο μέσα κι ο Γκουντογκάν πατούσε όλο το γήπεδο: με αυτό το τρικ η πίεση που ασκήθηκε στην Μπάγερν στην αρχή ήταν τεράστια.

 

Πέντε

Πριν από πολλά χρόνια είχα γράψει ότι το να είσαι κόφτης δεν είναι ρόλος, αλλά επαγγελματική ειδικότητα: στον τελικό το ξαναθυμήθηκα. Υπήρχαν πέντε κόφτες και όλοι έπαιζαν αλλιώς! Υπήρχε αυτός που οργανώνει, δηλαδή ο Γκουντογκάν κι αυτός που απλώς προστατεύει την άμυνα, δηλαδή ο Μπέντνερ. Υπήρχε ο «δεύτερος κόφτης» με εντολή να ταπώνει στο πλάι, δηλαδή ο Γκροσκρόιτς. Υπήρχε ο κόφτης που κατέβαζε μπάλα, δηλαδή ο Σβαϊνστάιγκερ που απειλούσε και πολύ επιθετικά και υπήρχε κι ο Χάβι Μαρτίνεθ για να κυνηγάει το αντίπαλο «δεκάρι», ενώ φανερά θα ήθελε να είναι ο ίδιος «δεκάρι». Η ρημάδα η ζωή τα 'φερε αλλιώς, αλλά δεν θα στενοχωρηθούμε κιόλας.

 

Ιδρώτας

 

Αυτή η διαφορά στην αντίληψη και τον τρόπο του παιχνιδιού που μας έδειξαν στον τελικό πέντε παίκτες, που παίζουν πάνω-κάτω στην ίδια θέση, στάθηκε κατά κάποιο τρόπο και η αιτία της θεαματικότητας του αγώνα. Πέντε μονοδιάστατοι παίκτες που κόβουν και δίνουν την μπάλα στο ένα μέτρο, όσο χρήσιμοι κι αν είναι, ένα ματς το «σκοτώνουν»: ο Μπέντνερ, ο Γκουντογκάν, ο Γκροσκρόιτς, ο Χάβι Μαρτίνεθ και ο Σβαϊνστάιγκερ με τις διαφορές τους ήταν σαν ροκ συγκρότημα κι ας έπαιζαν σε διαφορετικές ομάδες! Η ποικιλία των κινήσεών τους και φυσικά το τρέξιμό τους ομόρφυναν το ματς: στον δικό τους ιδρώτα στηρίχθηκαν όλοι.

 

Εγγύηση

 

Η Ντόρτμουντ πούλησε τον Γκέτσε, θα πουλήσει και τον Λεβαντόφσκι: πιστεύω, στις θέσεις τους θα βρει άλλους. Ο σκοπός είναι να υπάρχουν τα τρία παλικάρια που κάνουν τη δύσκολη δουλειά: με τον στρατηγό Γκουντογκάν του χρόνου ακόμα καλύτερο τα όνειρα επιτρέπονται. Και η Μπάγερν σίγουρα θα είναι και του χρόνου πανίσχυρη. Οχι γιατί θα έχει τον Γκουαρντιόλα, αλλά γιατί το εγγυώνται ο Χάβι Μαρτίνεθ και ο Σβαϊνστάιγκερ.

 

Ναπολεόνι σούπερ σταρ

 

Την τελευταία φορά που έγραψα για τα πλέι οφ, στο φύλλο της περασμένης Πέμπτης, είχα επισημάνει μετά τη νίκη του ΠΑΟΚ στην Τρίπολη, πως η ομάδα της Θεσσαλονίκης έχει μια μοναδική ικανότητα να κάνει τα εύκολα δύσκολα: όποιος είδε πώς ο ΠΑΟΚ έχασε από την Ατρόμητο χθες ελπίζω να με θυμήθηκε. Ο ΠΑΟΚ έχει καθολική υπεροχή στο πρώτο ημίχρονο, προηγείται με 1-0, αλλά δεν κυνηγάει το δεύτερο γκολ. Ο Ατρόμητος ανασυντάσσεται στο ημίχρονο, ισοφαρίζει αμέσως και μετά παίζει με τα νεύρα των παικτών του ΠΑΟΚ: τον απειλεί, έχει δυο δοκάρια, γλιτώνει σε μια-δυο φάσεις και τον χτυπάει στο τέλος με τον άπιαστο Ναπολεόνι, που κάνει ό,τι θέλει το κεντρικό αμυντικό δίδυμο του «Δικεφάλου». Για τον ΠΑΟΚ των πολλών απουσιών είναι μια χαρά αποτέλεσμα η ισοπαλία, αλλά ποιος να τολμήσει να το πει στους παίκτες; Τέτοιες συζητήσεις στον ΠΑΟΚ των μεγαλόπνοων πλάνων του Σαββίδη απαγορεύονται!

 

Ο Αστέρας έπαιζε τα ρέστα του κόντρα στον ΠΑΣ. Οι παίκτες του Τσιώλη δεν έχουν πολλά να δώσουν, αλλά προφανώς η ήττα του ΠΑΟΚ τους γκάζωσε. Πριν καλά καλά ο ΠΑΣ να καταλάβει τι γίνεται έχανε με 2-0: το πέναλτι-γκολ του Κοροβέση δημιούργησε λίγο σασπένς, αλλά αυτή ήταν ανάλογη των αμερικανικών σειρών -θέλω να πω πως ξέραμε όλοι ότι στο τέλος ο Αστέρας δεν θα κινδύνευε, όπως και έγινε. Μπορεί να είναι σύμπτωση, αλλά από τη μέρα που ανακοινώθηκε πως πρωτόδικα ο ΠΑΣ δεν παίρνει πιστοποιητικό, η ομάδα του Χριστόπουλου δεν ξανακέρδισε.

 

Στο φινάλε όλοι κάτι διεκδικούν. Ο Ατρόμητος με νίκη παίρνει την πρωτιά, αλλά έχει απέναντί του τον Αστέρα, τον κακό του δαίμονα. Η ομάδα του Τσιώλη θέλει νίκη στο Περιστέρι και ήττα του ΠΑΟΚ στα Γιάννενα: δύσκολο να το φανταστείς. Αλλά όχι απίθανο εδώ που φτάσαμε…

 

 

Παμψηφεί σχεδόν

 

Δεύτερος σε ψήφους εκλέχτηκε στο Δ.Σ. του ΠΣΑΠ ο Κώστας Κατσουράνης! Νομίζω είναι η πρώτη φορά που έβαλε υποψηφιότητα. Θέλω να θυμίσω ότι στον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αμειβομένων Ποδοσφαιριστών ανήκουν, ψηφίζουν και εκλέγουν διοίκηση οι ποδοσφαιριστές και μόνο. Αυτοί τον ψήφισαν τον Κατσουράνη. Γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια όσους λένε ότι είναι παλιόπαιδο, φέρεται άσχημα στους συμπαίκτες του, βρίζει, φωνάζει στα αποδυτήρια, παριστάνει το δερβέναγα κτλ. Διότι αυτά να ξέρετε τα λένε για τον Κατσουράνη πολλοί, αλλά σίγουρα όχι ποδοσφαιριστές. Συνήθως τα λένε ή κάτι προπονητάκια ή όσοι δεν έχουν να τον πληρώσουν….

Πηγή: SportDay

Ποδόσφαιρο SPORTS