Στο τελευταίο πεντάλεπτο. Κατά τα άλλα όλα στη ζωή είναι δανεικά. Εχει πλάκα δηλαδή ότι όπως φωνάζουνε οι βάζελοι στο ποδόσφαιρο, έτσι φωνάζουνε οι γαύροι στο μπάσκετ:

«Ληστεία μετά φόνου» από τους διαιτητές το 63-52 της Κυριακής στο ΟΑΚΑ και το «πράσινο» 2-0 στους τελικούς. Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά οι τρεις διαιτητές Αναστόπουλος, Πηλοΐδης, Φούφης. Οπως λέμε δηλαδή Γιάχος, Τριτσώνης, Σπάθας. Λες και είναι απόκριες και ντυθήκανε οι γαύροι Αλαφούζοι: Με πράσινο μπλουζάκι, πράσινο καπέλο τζόκεϊ και τα χώνουνε στους διαιτητές.

Στα αποδυτήρια των διαιτητών ο Μαρινάκης στον τελικό του Κυπέλλου, στα αποδυτήρια των διαιτητών και ο Γιαννακόπουλος. Κι αν ο Βαγγέλης, όπως έχει επισημάνει η ταπεινότητά μου, πήγε στα αποδυτήρια στο ημίχρονο μόνο και μόνο για να τους πει «χρόνια πολλά» λόγω Πάσχα και «καλή επιτυχία» στο έργο τους, ο Δημήτρης όταν μπούκαρε μπινελίκιασε αυτόν τον Φούφη και σφοδρά μάλιστα. Scripta manent στο φύλλο αγώνα.

Για να τα λέμε όλα, βέβαια, δεν είναι το ίδιο ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Στο ποδόσφαιρο η διαφορά Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού είναι η μέρα με τη νύχτα. Στο μπάσκετ μπορεί το ταμπλό να γράφει διαφορά δέκα πόντων, αλλά τα ματς κρίνονται στις λεπτομέρειες. Κι ένα δύο ανάποδα σφυρίγματα φέρνουνε τα πάνω κάτω.

Κατά τα άλλα, δύο είναι τα πρόσωπα που αποθεώθηκαν το Σαββατοκύριακο: Ο Δημήτρης Μελισσανίδης, όταν πήγε να ψηφίσει στις εκλογές της Ερασιτεχνικής ΑΕΚ κaι ο Κώστας Καραμανλής όταν έσκασε μύτη στο «Μακεδονία Παλλάς» στο προσυνέδριο της Νέας Δημοκρατίας. Κι ο Μελισσανίδης κομμάτια να γίνει συμβολίζει την αναγέννηση και την προοπτική της ΑΕΚ.

Ο Καραμανλής τι συμβολίζει και τι εκπροσωπεί; Κατάμαυρος από τα μπάνια, να περπατάει με ανοιχτά τα μπούτια για να μη συγκαεί και τα κομματόσκυλα να τον αγκαλιάζουνε και να τον φιλάνε και να του φωνάζουνε «είσαι παλίκαρος», «βάστα γερά». Απίστευτα πράματα. Και μέσα στην αίθουσα του προσυνεδρίου να χασμουριέται και να νυστάζει. Και να τον σκουντάει ο Μιχελάκης που ήταν δίπλα του για να μην τον πάρει ο ύπνος. Κι αυτόν τον μπουνταλά τον ψήφισε ο ελληνικός λαός για πρωθυπουργό. Και δύο φορές μάλιστα.

Αν όμως ο Καραμανλής, σε ό,τι έχει να κάνει με την πολιτική και ουχί με το σπληνάντερο και το κοκορέτσι που τους αλλάζει την Παναγία, βαριέται που ζει, ο Βενιζέλος ψηφίζοντας στην Τούμπα στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ απευθύνθηκε στον ελληνικό λαό: «Εχουμε επωμισθεί το βάρος της κρίσης, αλλά αυτό αφορά τρία χρόνια της ελληνικής ιστορίας. Πρέπει να θυμηθούν όλοι οι Ελληνες και να μάθουν οι νεότεροι τι σημαίνει μεγάλη δημοκρατική προοδευτική παράταξη». Ουδεμία αντίρρησις λοιπόν να θυμηθούμε εν συντομία τα πεπραγμένα του ΠΑΣΟΚ από το '81 και εντεύθεν:

Τον Κοσκωτά επί Ανδρέα Παπανδρέου. Το Χρηματιστήριο επί Σημίτη. Τη Ζίμενς. Το μνημόνιο επί Γιωργάκη Παπανδρέου. Τα εξοπλιστικά προγράμματα που σαφώς και δεν αφορούν μόνο τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Πράγματι: Τι να πρωτοθυμηθούνε οι Ελληνες από το ΠΑΣΟΚ; Κάθε πρωθυπουργός και ένα τουλάχιστον μεγάλο σκάνδαλο. Οπου τους ακουμπήσεις βρωμάνε και ζέχνουν. Το κόμμα που ταυτίστηκε με τη διαφθορά και εν τέλει με την καταστροφή και την απαξίωση της χώρας. Το κόμμα που ακόμα και τώρα, στις τελευταίες στιγμές όταν έχει ξεφτίσει σε ποσοστά του πέντε και έξι τα εκατό στηρίζει τον Σαμαρά στην ολοκλήρωση αυτής της εξαθλίωσης. Αυτά.

Οχι μόνο θα διώξει όποιον τον πάρει στον λαιμό του αλλά θα τον στείλει κι εξορία στη Σιβηρία

ΜΟΝΟΣ του λέει ψάχνει για προπονητή ο Σαββίδης. Πού είναι δηλαδή το περίεργο και το παράξενο; Ποιος να βάλει το κεφάλι του στον ντορβά; Ο Βρύζας; Δύο φορές διάλεξε προπονητή στον ΠΑΟΚ και τις δύο ψώνισε από σβέρκο: Με τον Μπερέτα και τον Δώνη. Ο Ζαγοράκης; Τα γήπεδα τα έχει φάει με το κουτάλι ο «Τέο». Δεν είναι κανένα κορόιδο για να κάνει τέτοια κουταμάρα. Αλλωστε για λεζάντα και μόνο τον πήρε δίπλα του και τον πληρώνει ο Σαββίδης. Για να έχει εκ δεξιών του έναν τέως πρωταθλητή Ευρώπης και εκ αριστερών του την Εύα Καϊλή, μια τέως βουλευτή.

Ή μήπως θα τολμήσει να πει ο Τσιστιακόφ στον Ιβάν «ταβάριτς, έχω την άποψη να πάρουμε αυτόν τον προπονητή»; Ούτε να τον κοιτάξει στα μάτια δεν μπορεί. Ετσι ή αλλιώς με το να πεις στο αφεντικό της ομάδας που δουλεύεις πάρε αυτόν τον προπονητή παίζεις το κεφάλι σου κορώνα γράμματα. Κι ακόμα χειρότερα αφού οι πιθανότητες δεν είναι πενήντα-πενήντα αλλά πολύ χειρότερες εις βάρος σου. Αν δεν το λες μία φορά, λοιπόν, στον οποιονδήποτε πρόεδρο, στον Σαββίδη δεν το λες εκατό. Ο Σαββίδης όχι θα διώξει όποιον τον πάρει στον λαιμό του αλλά θα τον στείλει κι εξορία στη Σιβηρία.

Ο θαυμασμός για τον Μεϊμαράκη

ΟΥ γαρ έρχεται μόνον, όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Και να τα έχει ψιλοχάσει και να μην ξέρει τι λέει ο Μίκης Θεοδωράκης κάπου το καταλαβαίνεις. Οταν κάποιος φτάνει στα 90 του χρόνια, δεν έχεις πολλές απαιτήσεις. Οι άλλοι είναι ανόητοι που ασχολούνται μαζί του και κάνουν κριτική στα λεγόμενά του. Εχουμε όμως και δεύτερο κρούσμα και ιδιαίτερα σοβαρό μάλιστα. Από τον καλλιτεχνικό χώρο επίσης. Τη Νανά Μούσχουρη. Που είναι μάλιστα και σχετικά νεότερη από τον Μίκη. Το '35 δηλαδή γεννηθείσα, άρα ούτε στα ογδόντα δεν έχει φτάσει. Δείγματα βέβαια παλιμπαιδισμού έχει δώσει προ πολλού και σε ανύποπτο χρόνο.

Οταν πέρα από τον θαυμασμό της προς της καλλιτεχνική ιδιοφυΐα που ακούει στο όνομα Σάκης Ρουβάς, τον τίμησε με την εκτίμησή της και τη φιλία της. «Σάαααακης» δεν φωνάζει κάθε φορά που τον βλέπει, αλλά τον έχει κορόνα στο κεφάλι της. Σ' αυτές τις καταστάσεις όμως είναι να μη γίνει η αρχή. Τις προάλλες η Νανά συναντήθηκε με τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη. Ποιος εξέφρασε λοιπόν τον θαυμασμό του απέναντι στον άλλον; Οποιος πει ο πρόεδρος της Βουλής προς τη δημοφιλή καλλιτέχνιδα, έχασε πανηγυρικά.

Το αντίθετο συνέβη: Η Νανά Μούσχουρη ήτανε που του είπε «σε θαύμαζα από μικρό από τότε που ήσουν πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ». Τι να θαυμάσει δηλαδή μια γυναίκα στον Μεϊμαράκη; Το τεράστιο μέγεθος της πολιτικής του σκέψης; Την καράφλα του ή το μουστάκι; Εξίσου δύσκολο. Τη μαγκιά και το αντριλίκι του; Οτι είναι μπρουτάλ τύπος; Τον τσαμπουκά του και τις Χριστοπαναγίες; Πράγματι, ου γαρ έρχεται μόνον.

Eρώτηση: Τώρα ξυπνήσανε οι δημοσιογράφοι ότι ο Παναθηναϊκός είναι για τον Καραγκούνη η τελευταία του επιλογή;

Μη στεναχωριέσαι, Σούλη. Ετσι είναι η ζωή. Του χρόνου πέντε αγωνιστικές πριν από το τέλος θα σε ξαναφωνάξουνε να σώσεις τον Αρη.
-Observer

Πηγή: Goal

Ποδόσφαιρο SPORTS