Καθώς ολοκληρώνεται σιγά σιγά η πρώτη φάση, ήθελα να σας πω δυο λόγια για ομάδες λιγότερο διαφημισμένες, με παίκτες άγνωστους, που κι εγώ εδώ σιγά σιγά ανακάλυψα.

Mπορεί από το τουρνουά να λείπουν οι Αργεντινοί και οι Βραζιλιάνοι, όμως υπάρχουν ομάδες πολύ θεαματικές και δεν αναφέρομαι μόνο στις τρεις μεγάλες ευρωπαϊκές, δηλαδή την Ισπανία, τη Γαλλία και την Πορτογαλία που έχουν (αυτο)χριστεί φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου. Υπάρχουν άλλες με εξίσου μεγάλο ενδιαφέρον.  

Κολομβία

Υπέροχη ομάδα η Κολομβία. Κόντρα στους Αυστραλούς την πρώτη αγωνιστική τα βρήκε σκούρα γιατί είχε φτάσει στην Τραπεζούντα μόλις δυο μέρες πριν αρχίσει το τουρνουά: τη δεύτερη αγωνιστική τους Τούρκους για εξήντα λεπτά τους διέλυσε. Παίζει πολύ πιεστικά στη φάση της άμυνας, με την τετράδα της άμυνας πολύ ψηλά, αλλά δεν κάνει κατοχή της μπάλας -δηλαδή αποφεύγει το παράλληλο ποδόσφαιρο. Εχει τρεις παίκτες που παίρνουν την μπάλα πολύ και λέγονται Κιντέρο, Σεμπάστιαν Πέρεζ και Κόρντοβα. Ο τρίτος δηλώνει σέντερ φορ, αλλά ξεκινά τις προσπάθειες από πολύ μακριά, οι άλλοι δυο είναι ολ αράουντ παίκτες με τρομερή έκρηξη και σπουδαία τεχνική. Χαίρεσαι να τους βλέπεις.

Ασιάτες

Δεν χαίρεσαι να βλέπεις το Ουζμπεκιστάν, αλλά αυτό σε αναγκάζει και να το μετράς και να το σέβεσαι. Στην άμυνα έχει δυο-τρεις παίκτες που στην Ευρώπη δύσκολα τους βρίσκεις. Ο αριστεροπόδαρος Ραχμάνοφ, οι στόπερ Γιλντασόφ και Φομίν, αν ήταν Ιταλοί θα άξιζαν εκατομμύρια ευρώ ήδη. Το Ιράκ από την άλλη, έχει τρελάνει τον κόσμο εδώ με τους ακραίους του κυνηγούς: ο Χουμάμ Ταρέκ και ο Αμπτουλραχέμ έκαναν τα Αγγλάκια στην πρεμιέρα να κουτουλάνε για ένα ολόκληρο τέταρτο έχοντας χάσει τρεις μεγάλες ευκαιρίες πριν τελικά ισοφαρίσουν. Και για τις δυο αυτές ασιατικές ομάδες η ερώτηση είναι αν αυτό που βλέπουμε είναι η λογική τους απόδοση ή κάποιο είδος υπερπροσπάθειας: δεν αποκλείεται να συμβαίνει το δεύτερο, αφού το πατριωτικό καθήκον στα μέρη τους είναι συνυφασμένο με την αυταπάρνηση. Δεν είναι κατανοητό αν αντιλαμβάνονται το τουρνουά ως τουρνουά ποδοσφαίρου ή ως στρατιωτική άσκηση: για τέτοια συγκέντρωση μιλάμε!

Αφρικανοί

Μου άρεσαν πολύ και οι Αφρικανοί -όλοι οι Αφρικανοί. Αν το Μάλι μου πήρε την καρδιά για την ελαφράδα του, η Γκάνα είναι η πιο άτυχη από τις ομάδες του τουρνουά. Βρέθηκε στον μακράν δυσκολότερο όμιλο και κινδυνεύει με αποκλεισμό. Ενας λόγος είναι και η διαιτησία που την έκαψε στο ματς με την Ισπανία, ένας άλλος το κακό της πρώτο ματς κόντρα στους Γάλλους. Την Πέμπτη οι Γκανέζοι διέλυσαν τους Αμερικανούς κυνηγώντας τους από το πρώτο λεπτό: ο αρχηγός Μποακιέ, σέντερ φορ ράτσας, είναι από τους σταρ της διοργάνωσης -παίκτης που «έγραψε» στα μάτια όλων και που θα τον θυμόμαστε ακόμα και αν η Γκάνα αποκλειστεί. Η Νιγηρία είναι λιγότερο δυνατή, αλλά παίζει πιο οργανωμένο και ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο -χωρίς ωστόσο να της λείπει η αφρικανική ανεμελιά. Για να καταλάβετε το είδος της αναρχίας της, σκεφτείτε ότι ο Ολαϊτάν στα δυο τελευταία ματς έπαιξε αμυντικό χαφ, γιατί ο προπονητής του κρίνει πως σε σχέση με τους υπόλοιπους καταλαβαίνει πολύ από τακτική! Απείθαρχη είναι και η Αίγυπτος και είναι κρίμα. Πάει χαμένο το ταλέντο του Μαχμούτ Καραμπά, του πιο ταλαντούχου που έχω δει στη διοργάνωση. Πρόκειται για μια αιγυπτιακή εκδοχή του Κριστιάνο Ρονάλντο: η ευκολία του να παίζει σε κάθε θέση της επίθεσης σε αφήνει με ανοιχτό το στόμα.

Κορέα

Θεαματική είναι και η Νότιος Κορέα. Παίζει το γνωστό γρήγορο κορεάτικο ποδόσφαιρο: η ταχύτητά της την έσωσε κόντρα στην τεχνικά πολύ περισσότερο προικισμένη Πορτογαλία και το «Χ» που απέσπασε από τον Μπρουμά και τους υπόλοιπους της έδωσε την πρόκριση. Από τους 21 παίκτες που δηλώνουν οι 16 φέρονται να μην έχουν την παραμικρή επαγγελματική εμπειρία και αν κρίνω από το πόσο υπέφεραν τη δύναμη των Νιγηριανών, μπορεί να είναι έτσι! Δεν νομίζω ότι θα πάνε μακριά, ωστόσο οι συγχρονισμοί τους και οι αυτοματισμοί τους μαρτυρούν μια αντίληψη ποδοσφαίρου, αν μη τι άλλο, πολύ παιδαγωγική. Το «όλοι για ένας» το βλέπεις κυρίως σε αυτούς.

Χιλή

Καλοί παρά τις μεταπτώσεις οι Χιλιανοί. Γρήγοροι με την μπάλα, λίγο αργοί στα μετόπισθεν, αλλά αποτελεσματικοί και πεισματάρηδες. Τους καλύτερούς τους βέβαια, τον Νίκολας Καστίγιο και τον Σέζαρ Φουέντες, τους έχει πάρει η Τσέλσι…   

Πάθημα

Οι μικροί πέτυχαν αυτό που ήταν ο βασικός σκοπός τους, δηλαδή να προκριθούν στους «16»: χθες στο πούλμαν της επιστροφής πανηγύρισαν με την ψυχή τους, καθώς ήταν αρκετά πιεσμένοι και λίγο αγχωμένοι τις προηγούμενες μέρες. Μόλις ηρεμήσουν θα πρέπει πάντως να σκεφτούν δύο - τρία πραγματάκια, που πρέπει να διορθώσουν επιθετικά.

Η Εθνική μας δεν παίζει στην κόντρα: αυτό το κάνει η Παραγουάη π.χ. που χρησιμοποιεί στην επίθεση δύο – τρεις παίκτες και που ο σκοπός των υπολοίπων είναι να τους περάσουν την μπάλα όσο πιο γρήγορα γίνεται. Η δική μας ομάδα για να φτιάξει φάσεις πρέπει να δουλέψει την μπάλα αρκετά: το γκολ του Μπουχαλάκη κόντρα στο Μεξικό ήρθε έπειτα από συνολικά 14 πάσες. Αν η ομάδα θέλει να γίνει καλύτερη πρέπει οι μέσοι της να κάνουν αυτό που από την πρώτη στιγμή τους ζητεί ο Τσάνας, δηλαδή να παίξουν πιο γρήγορα. Κάνοντάς το αυτό μπορούν να ελευθερώσουν και τον Μπουχαλάκη, που έχει πολύ καλά σουτ, και τον Κολοβό που έχει καλή τελική προσπάθεια, και τον Γιαννιώτα που ακόμα δεν του έχουν δώσει τη δυνατότητα να γίνει όσο απειλητικός μπορεί.

Ο Τσάνας στον πρώτο γύρο χρησιμοποίησε συνολικά 8 παίκτες μεσοεπιθετικά: μπροστά από τους Κουρμπέλη και Τσάνα έπαιξαν κι ο Φουρλάνος, και ο Λυκογιάννης εκτός από τους βασικούς Μπουχαλάκη, Κολοβό, Γιαννιώτα, Διαμαντάκο. Δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι κολλημένος σε μια ενδεκάδα: το κάθε άλλο. Αλλά παρ' όλο που πολλοί πήραν ευκαιρίες, κανείς δεν κάνει όσο σωστά πρέπει το κομμάτι του: όλοι μπορούν καλύτερα. Το πάθημα με την Παραγουάη, γιατί περί παθήματος πρόκειται το να μην τελειώνεις ένα ματς με παίκτη παραπάνω, πρέπει να γίνει μάθημα.

Πίσω, αντιθέτως, η ομάδα πατάει καλά: το γκολ που σημείωσε η Παραγουάη μπαίνει μια φορά τον χρόνο. Μπράβο στον Μπράιαν Μοντενέγκρο για την προσπάθεια…   

Μόλις ογδόντα τέσσερις

Μόλις 84 είναι οι σκάουτερ των ευρωπαϊκών ομάδων που βρίσκονται αυτές τις μέρες στην Τουρκία και παρακολουθούν το Παγκόσμιο Νέων. Μεταξύ αυτών δεν υπάρχει ούτε ένας Ελληνας: για την ακρίβεια, δεν υπάρχει ελληνική ομάδα που να έχει απευθυνθεί στη ΦΙΦΑ ζητώντας διαπίστευση, εισιτήρια ή μια κάποια βοήθεια έστω. Λογικό. Από τη στιγμή που λείπουν οι Βραζιλιάνοι και οι Αργεντινοί, τι να 'ρθουν να δουν οι… πάμπλουτες ελληνικές ομάδες, που άλλωστε αγοράζουν μόνο από το πάνω ράφι; Κάτι Κολομβιανούς, Παραγουανούς, Νιγηριανούς, Γκανέζους κτλ, τους αφήνουν για τις Μπενφίκες και τις Μπαρτσελόνες, που βρίσκονται σε χώρες με βαθιά οικονομική κρίση….

Πηγή: SportDay

Ποδόσφαιρο SPORTS