Επιτυχία τεράστια η οποία συνδυάστηκε με πολλά οφέλη. Πλέον υπάρχει από όλους εμπιστοσύνη στο ποδοσφαιρικό πλάνο που εφαρμόζεται, επίσης αρχίζει να γίνεται ξεκάθαρο στον Αναστασίου σε ποιους ποδοσφαιριστές μπορεί να επενδύσει.

Την Κυριακή το βράδυ ο τεχνικός του Παναθηναϊκού αποφάσισε να ανακατέψει την άμυνά του γιατί δεν πιστεύει αμυντικά τον Σπυρόπουλο. Εβαλε στα δεξιά τον Τριανταφυλλόπουλο, έδωσε εντολή στον Νάνο να παίζει ένα κλικ πιο ψηλά και να δημιουργούν όταν το επιτρέπει η ροή του αγώνα τριάδα στην άμυνα οι Ρισβάνης, Σίλντενφελντ, Τριανταφυλλόπουλος.

Τις λίγες φορές που ο Ναβάρο βρέθηκε στην πλάτη του Νανο πάνω του έκλινε ο Ρισβάνης. Αν ψάξει κανείς μια αδυναμία στην τακτική του Αναστασίου ήταν πως ο Ντε Μπλάσις μπορούσε να βρει μέτρα να τρέξει με την μπάλα καθώς ο Τριανταφυλλόπουλος δεν μπορούσε να πέσει απευθείας πάνω του. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε το κέντρο κατά κράτος, αλλά τον χώρο που είχε ο Ντε Μπλάσις τον εκμεταλλεύτηκε στο γκολ που πέτυχε.

Συνολικά όμως στη μάχη του πάγκου ο Αναστασίου κέρδισε κατά κράτος τον Τσιώλη. Είμαι σίγουρος πως ο προπονητής των Αρκάδων μετάνιωσε που ξεκίνησε τον Γκρατσίνι. Ο Αργεντινός χαφ παίζει προπολεμικό ποδόσφαιρο. Βαρύ δεκάρι που κινείται σε λίγα τετραγωνικά και περιμένει την μπάλα στα πόδια του για να δημιουργήσει.

Εδωσε τη δυνατότητα στον Λαγό να βγαίνει πρώτος στην μπάλα και να κερδίσει μάχες που του έδωσαν αυτοπεποίθηση, τον βοήθησαν να πάρει την ενέργεια του παιχνιδιού και να κάνει την καλύτερή του εμφάνιση με την πρώτη ομάδα του Παναθηναϊκού. Στο παιχνίδι της Κυριακής έδειξαν να λειτουργούν καλύτερα σαν δίδυμο οι Πράνιτς, Ζέκα ενώ οι Κλωναρίδης, Ντίνας βοήθησαν περισσότερο την τριάδα των χαφ απ' ό,τι οι Ναβάρο, Ντε Μπλάσις. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ο Ουσέρο να παλεύει σχεδόν απομονωμένος στον χώρο του κέντρου καθώς δεν είχε βοήθειες από πουθενά.

Ο Αναστασίου βλέπει πως η ομάδα που χτίζει αρχίζει και βρίσκει χημεία και οι δυνατότητές της θα αυξάνονται όσο ανεβαίνει το δίδυμο των Πράνιτς, Ζέκα και βελτιώνοντας ατομικά κάποιους ποδοσφαιριστές. Ο Κροάτης φαίνεται πως έχει την ποιότητα να γράψει στον Παναθηναϊκό έναν σπουδαίο επίλογο στην καριέρα του και παιχνίδι με παιχνίδι έχει φανερή σταθερή βελτίωση, ενώ για πρώτη φορά φέτος ο Ζέκα παρουσίασε τα ατομικά του στοιχεία στο γήπεδο.

Το πρέσινγκ ψηλά που μπορεί να βγάλει ο Πορτογάλος, τις μονομαχίες που μπορεί να κερδίσει όπως και τις παγίδες που μπορεί να χτίσει πάνω του ο Αναστασίου είναι απαραίτητα στοιχεία για να έχει συνοχή σαν ομάδα ο Παναθηναϊκός και να μπορεί να παίρνει τον έλεγχο στα δυνατά παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος.

Στο πρώτο ημίχρονο φάνηκε πόσο έχει κουμπώσει στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού ο Κλωναρίδης. Ο Ντίνας είχε πάρει από τον προπονητή του το ρόλο στο γήπεδο που με τον ΟΦΗ είχε ο Ατζαγκούν. Δηλαδή χρησιμοποιήθηκε ως ο ακραίος που συγκλίνει πιο μέσα για να βοηθήσει να μπει με μικρές πάσες η μπάλα στην περιοχή του αντιπάλου. Για να βγουν οι συνεργασίες είναι φανερό πως ο Αναστασίου έχει δουλέψει πολύ το παιχνίδι με πλάτη του Μπερκ και του ζητά να κινείται διαρκώς και να έρχεται αυτός προς την μπάλα.

Με το που ακούμπαγε η μπάλα στην πλάτη του Μπερκ αυτόματα από τον Κλωναρίδη ζητείται να κάνει κίνηση προς την περιοχή. Φάση που δεν έβγαλε κάποιο τέρμα, αλλά έδωσε τη δυνατότητα στο πρώτο ημίχρονο στον Παναθηναϊκό να είναι απειλητικός, ενώ οι πολλές επαφές που ήρθε με την μπάλα ο Μπερκ τον βοήθησαν να βρει ρυθμό.

Παρότι ο Μπερκ βρήκε το γκολ που δικαιούταν ο Παναθηναϊκός στο 60ό λεπτό ισοφαρίστηκε και δεν είχε το σκορ που άξιζε. Νωρίτερα ο Τσιώλης είχε φροντίσει να σουλουπώσει κάπως το κέντρο του βγάζοντας τον απογοητευτικό Γκρατσίνι, ανεβάζοντας τον Ουσέρο στη θέση του Αργεντινού και περνώντας τον Εντό σε ρόλο δεύτερου αμυντικού χαφ. Το fighting spirit που όπως ο ίδιος ο Αναστασίου δήλωσε πως έβγαλαν οι παίκτες του έδωσε τη δυνατότητα στον τεχνικό του Παναθηναϊκού να ρισκάρει. Εκανε all in με τον Φιγκερόα και δικαιώθηκε.

Μπορεί οι φίλαθλοι πολλές φορές και αρκετοί συνάδελφοι να ζητούν αβίαστα από τους προπονητές να παίξουν με δύο φορ, στην πράξη όμως για τον προπονητή είναι δύσκολη απόφαση. Ο Αναστασίου διάβασε σωστά τα δεδομένα του παιχνιδιού, πήρε το ρίσκο να παίξει από το 73ο λεπτό με δύο καθαρούς στράικερ και δικαιώθηκε. Οι παίκτες του είχαν πάρει την ενέργεια του αγώνα το μάτι τους γυάλιζε και η παρουσία ενός επιπλέον στράικερ ήταν αυτό που χρειαζόταν για να δώσει τη νίκη στην ομάδα του.

Στην Ελλάδα έχει μείνει η ατάκα του Οσιμ πως η μπάλα είναι πόρνη. Σίγουρα όλοι μας την αποκαλούμε συχνά έτσι, αλλά στη διάρκεια αποδίδει δικαιοσύνη. Και βλέπουμε πως η καθημερινή δουλειά του Αναστασίου αποδίδει καρπούς. Ακόμα και στο άσχημο ξεκίνημα του Παναθηναϊκού ήταν φανερό από τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας πως στο «Απήλιον» γίνεται σκληρή δουλειά και αυτή η δουλειά έχει αρχίσει και φαίνεται πλέον ξεκάθαρα στο γήπεδο.

Επίσης ο Νταμπίζας μπορεί να μην είναι αγαπητός σε αυτούς που πέρυσι φώναζαν Ζεσουάλδο Φερέιρα, αλλά κατάφερε έχοντας περίπου το 1/3 του μπάτζετ του περσινού Παναθηναϊκού να χωρέσει προσωπικότητες όπως οι Πράνιτς, Σίλντενφελντ, Φιγκερόα, Μπερκ. Ειδικά ο Κροάτης αμυντικός είναι μεγάλη δουλειά να βρίσκεται στη βασική ενδεκάδα. Για πολλά χρόνια έλειπε από το κέντρο της άμυνας μια ισχυρή προσωπικότητα και στο πρόσωπο του Σίλντενφελντ ο Παναθηναϊκός τη βρήκε.

Πηγή: Goal