Να ζητήσει, δηλαδή, κι αυτός συγγνώμη διότι χάλασε το αριστούργημα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου κι αυτό είναι κάτι που δεν θα του το συγχωρήσει ολόκληρη η οικογένεια του επίδοξου ιδιοκτήτη της «πράσινης» ΠΑΕ!


Οι παροικούντες την (ελληνική αθλητική) Ιερουσαλήμ ξέρουν καλά ότι εκτός από φανατικοί Παναθηναϊκοί, συλλήβδην οι Γιαννακόπουλοι ανήκουν στην ολιγάριθμη -και γι' αυτό σεσημασμένη στην πιάτσα- κατηγορία των συμπαθούντων τον Απόλλωνα Αθηνών και μάλιστα εξ απαλών ονύχων!

Πράγματι ο (πατέρας του Δημήτρη) Παύλος Γιαννακόπουλος ήταν φίλαθλος του Απόλλωνα από τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, όταν η ξεριζωμένη από τη Μικρά Ασία ομάδα είχε ακόμη ως έδρα της το Ρουφ, από το οποίο μετακόμισε στη Ριζούπολη το 1948.

Ως γνωστόν, οι Απολλωνιστές (όπως και οι Εθνικοί) είναι λίγοι και καλοί, και γι' αυτό όχι μόνο γνωρίζονται οι ίδιοι μεταξύ τους, αλλά τους (ανα)γνωρίζει και η ελληνική αθλητική κοινωνία.

Για την ιστορία και μιας και το 'φερε η κουβέντα, φανατικοί Απολλωνιστές που βεβαίως δεν έχουν κανένα λόγο να το κρύβουν είναι μεταξύ άλλων όλη η οικογένεια των Αφρουδάκηδων (του γουότερ πόλο), ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης, ο πρώην υπουργός Οικονομικών Αλέκος Παπαδόπουλος, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Σταύρος Λαμπρινίδης, οι δημοσιογράφοι Γιώργος Γεωργίου και Κώστας Αρβανίτης και διάφοροι άλλοι που θα μπορούσαν να 'χουν κάνει σουξέ την ιστορία και τη δόξα του!

Το γράφω επίτηδες αυτό και μάλιστα για δυο λόγους: αφενός, ο σύλλογος φέρει το όνομα και έχει ως έμβλημά του την προτομή του ομώνυμου θεού που διαφέντευε τις εννέα Μούσες της μυθολογίας...

...και, αφετέρου, διότι, συν τοις άλλοις, στη συνομοταξία των Απολλωνιστών ανήκουν ο Τόλης Βοσκόπουλος, ο Αντώνης Καλογιάννης και δυο μουσικοί οι οποίοι δυστυχώς έφυγαν νωρίς από τη ζωή: ο Παύλος Σιδηρόπουλος και ο Μάνος Ξυδούς.

Παρατηρώντας σκόρπιες (τηλεοπτικές) εικόνες από το προχθεσινό ματς και διαβάζοντας χθες τις εφημερίδες, διαπίστωσα ότι μετά την ισοπαλία με τον Παναθηναϊκό οι φίλαθλοι της ομάδας έβγαλαν στ' αλήθεια τον καημό τους.

Εβρεχε κιόλας στη Ριζούπολη, οπότε οι Απολλωνιστές που κατέβαιναν σαν τα σαλιγκάρια από τις εξέδρες μαζεύτηκαν στο «Blue Cafe» έχοντας αναθαρρήσει από την εικόνα της ομάδας τους και προσδοκώντας ότι αυτά τα χαμόγελα δεν θα μείνουν στην κατάψυξη!

Η εμφάνιση του Απόλλωνα στο δεύτερο ημίχρονο ήταν τέτοια που (σε συνδυασμό και με την... ύφεση του Παναθηναϊκού) τους έδωσε το δικαίωμα να αισιοδοξούν ότι θα συστήνονται κανονικά και όχι με υποκοριστικό όνομα.

Αλλο, δηλαδή, να λες ότι είσαι (όχι σώνει και καλά η Απολλωνάρα, αλλά) ο Απόλλωνας κι άλλο να σε περνάνε για το... Απολλωνάκι που όλοι οι αντίπαλοι το 'χουν του χεριού τους!

Στο πλαίσιο αυτών των διαχωριστικών γραμμών, τολμώ να γράψω ότι στις πρώτες 13 αγωνιστικές ο Απόλλωνας ήταν πιο πολύ Απολλωνάκι παρά Απολλωνάρα!

Πλάκα πλάκα, σε αυτή την ομάδα δεν υπάρχει μια μέση κατάσταση: διότι ενώ οι οκτώ ήττες και οι προηγούμενες δυο ισοπαλίες στην έδρα της με τον Παναιτωλικό και τη Βέροια χρεώνονται ως αποτυχίες, το προχθεσινό 1-1 με τον Παναθηναϊκό πιστώνεται ως επιτυχία και ως προσδόκιμο εφαλτήριο για να έρθουν ακόμη καλύτερες νύχτες!

Αντε και καλή τύχη μάγκες, όπως θα 'λεγε και ο συχωρεμένος ο Σιδηρόπουλος.

Γελώ τώρα που το γράφω, αλλά ο Απόλλωνας έχει άλλη μια ισοπαλία που δεν εμφανίζεται στον βαθμολογικό πίνακα: αυτή ανάμεσα στα καλά αποτελέσματα και στους προπονητές που έχει αλλάξει...

...απλώς, ενώ ο Βοσνιάδης τον οδήγησε στις δύο νίκες (με τον Αρη και με τον Λεβαδειακό) και ο Σάντσεζ στην ισοπαλία με τον Παναθηναϊκό, ο κακομοίρης ο Τεννές φαίνεται πως κατούρησε στο πηγάδι!

Ο Βοσνιάδης έφυγε μετά την ήττα (προϊόν ανατροπής, από το 0-2 στο 3-2) στην Ξάνθη, ο Τεννές είχε ως απολογισμό δύο ήττες και δυο ισοπαλίες, ενώ ο Σάντσεζ έπαθε τη νίλα με τον ΟΦΗ...

...αλλά προχθές είδε ο γύφτος τη γενιά του κι αναγάλλιασε η καρδιά του!

Το εννοώ αυτό, διότι το γκολ της ισοφάρισης του Απόλλωνα επιτεύχθηκε με την κεφαλιά του Παντελιάδη και η φάση αυτή πιθανότατα υπενθύμισε στον Σάντσεζ το αριστούργημα της δικής του ποδοσφαιρικής καριέρας!

Ο νυν προπονητής του Απόλλωνα ήταν εκείνος ο οποίος στις 14 Μαΐου του 1988, μπροστά σε 100.000 εμβρόντητους θεατές (και εκατομμύρια τηλεθεατών) στο «Γουέμπλεϊ», πέτυχε το γκολ που έκρινε τον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας (Γουίμπλεντον - Λίβερπουλ 1-0)...

...και σφράγισε ανεξίτηλα μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία του αρχαιότερου θεσμού του παγκοσμίου ποδοσφαίρου!

Οντως (εκείνη) η ιστορία επαναλήφθηκε χθες, διότι όπως τότε ο Σάντσεζ σκόραρε με κεφαλιά μετά την εκτέλεση φάουλ του Γουάιζ και εκμεταλλεύθηκε την κακή αντίδραση του Γκρόμπελαρ, ομοίως και ο Παντελιάδης πέτυχε το γκολ με κεφαλιά μετά το κόρνερ του Κανακούδη και την άστοχη έξοδο του Κοτσόλη!

Μ' αυτά και μ' αυτά, δεν ξέρω εάν ο Γκρόμπελαρ και ο Κοτσόλης ζήτησαν συγγνώμη για τα λάθη τους, αλλά μετά από αυτή του Αναστασίου θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο και ο Σάντσεζ με τον Παντελιάδη!

ΠΗΓΗ: Sentragoal.gr

Ποδόσφαιρο SPORTS