Παρακολουθώ από μακριά τρεις μέρες τώρα τα όσα συμβαίνουν στη Θεσσαλονίκη και έπιασα τον εαυτό μου να λυπάται τον Άρη. Όχι τον σύλλογο, αλλά όσους τον αγαπάνε ανιδιοτελώς.

Ήταν τόσο ξεκάθαρο αυτό που συνέβαινε, που απορούσα πάντα για τους λόγους που δεν το αντιλαμβάνονται. Εκεί που σήκωσα τα χέρια ψηλά, ήταν όταν οι ίδιοι ψήφισαν τον Ηλιάδη λέγοντάς μου αυτοί που γνωρίζω πως «καλύτερα τον κλέφτη παρά τον ψεύτη».

Μικρόκοσμοι που σκοτώνουν συλλόγους. Ο Άρης είχε κλειστεί στο καβούκι του. Είχε φροντίσει να δημιουργήσει έναν δικό του κόσμο, αρχής γενομένης από το μονοθεματικό ραδιόφωνό τους.

Και εμείς είχαμε σκεφτεί να το κάνουμε, αλλά η ιδέα είχε πέσει στο κενό και ο λόγος ήταν απλός. Ποιος είναι ο λόγος να απομονωθώ όταν έχω την ευκαιρία να διαλαλήσω την όποια κουλτούρα μου; Την όποια επικοινωνία μου;

Διάβασε περισσότερα στο gazzetta.gr

Ατρόμητος Ποδόσφαιρο Superleague ΠΑΟΚ SPORTS