Γ. Κούβαρης: Για τον... φουκαριάρη τον κόσμο του

Το να κάτσω και να γράψω ότι ο Παναθηναϊκός δεν... βλεπόταν απέναντι στην Μακάμπι και ότι πραγματοποίησε την χειρότερή του εμφάνιση τη φετινή σεζόν, θεωρώ πως είναι περιττό. Άλλωστε δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδήμον ή ειδικός για να το καταλάβει. Μάτια έχει και βλέπει...

Η λέξη «τραγικός» ίσως και να μην μπορεί να αποτυπώσει την εικόνα που παρουσίασε στο συγκεκριμένο ματς! Χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Χωρίς γρήγορη σκέψη. Χωρίς καθαρό μυαλό. Με «μηδέν» ενέργεια. Με αδικαιολόγητο άγχος και νευρικότητα. Εξάλλου το ματς ήταν αδιάφορο. Είτε τώρα που έχασε, είτε και αν κέρδιζε, άλλοι ήταν εκείνοι που θα καθόριζαν τη μοίρα του στο ΤΟΡ-16 της Ευρωλίγκας. Κι δεν πιστεύω ότι πείραξε κάποιον οπαδό του Παναθηναϊκού η ήττα, αλλά η αγωνιστική συμπεριφορά.

Την περασμένη εβδομάδα και λίγο μετά την εμφατική νίκη στο Κράσνονταρ, είχα γράψει ότι το ζητούμενο για τον Παναθηναϊκό ήταν η διάρκεια από εκείνο το σημείο μετά και ότι μοναδικός εχθρός του θα ήταν το... πισωγύρισμα. Και να που έγινε σε διάστημα μικρότερο της μίας εβδομάδας! Εκεί που έκανε μια εξαιρετική εμφάνιση, έδειχνε να αλλάζει το κλίμα στην ομάδα, να αποκτά το μομέντουμ και να βρίσκει ρυθμό, ήρθε το άθλιο ματς με τη Μακάμπι για να υπενθυμίσει τα «στάνταρ» του φετινού Παναθηναϊκού. Τουλάχιστον προς το παρόν! Ήμουν από τους πρώτους που έγραφα ότι η εικόνα θα αλλάξει μετά το τέλος της Α' φάσης της Ευρωλίγκας και αυτό ΜΟΝΟ στην περίπτωση που θα μπορεί ο Πεδουλάκης να δουλέψει με ΟΛΟΥΣ τους παίκτες για περισσότερο από 2-3 εβδομάδες.

Όμως είναι και αυτή η τύχη που έχει γυρίσει πεισματικά την πλάτη στους νταμπλούχους και δεν τους αφήνει να δουν άσπρη μέρα. Εννοείται πως δεν αποτελεί δικαιολογία για τα όσα είδαμε το βράδυ της Πέμπτης ωστόσο οι τραυματισμοί και τα πάμπολλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Παναθηναϊκός πρέπει να μπαίνουν πάντα στην κουβέντα. Άλλο να παίζει με «γεμάτη» την περιφέρεια (όπερ και σημαίνει με Παππά, Διαμαντίδη, Κάρι, Ούκιτς) και άλλο με τη... μισή, ειδικά μετά τον νέο τραυματισμό του Ρόκο Ούκιτς. Αρα και μηδαμινή δημιουργία. Όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει κάποιος να στέκεται στους τραυματισμούς και στα προβλήματα. Θεωρητικά η ομάδα είναι πιο «γεμάτη» σε σχέση με πέρυσι, διαθέτει περισσότερες λύσεις, αλλά μέσα στις τέσσερις γραμμές δεν έχουν βγάλει τίποτα απολύτως.

Στα 10 ματς που έδωσε ο Παναθηναϊκός στην α' φάση της Ευρωλίγκας, δεν παρουσίασε κάτι το διαφορετικό. Μονοδιάστατο παιχνίδι, προσπαθώντας να ξεκινήσει τις περισσότερες επιθέσεις του (αν όχι όλες) με pick `n roll. Και αν δεν είχε αποτέλεσμα η πρώτη επιλογή, τότε δημιουργούνταν πρόβλημα. Κόλλαγε όλη η ομάδα. Με εξαίρεση τα παιχνίδια με Λαμποράλ (στην Κύπρο) και Λοκομοτίβ (στο Κράσνονταρ), οι «πράσινοι» δεν έβγαζαν ενέργεια στο παιχνίδι τους, είχαν «βαριά» πόδια, «βαριά» σκέψη και ούτε έδειχναν ότι μπορούν να κάνουν το κάτι παραπάνω εάν και εφόσον δεν έβρισκαν ρυθμό και ψυχολογία από τα μακρινά σουτ. Εκτός από τακτική και «plays», το σουτ είναι θέμα μέρας και ψυχολογίας. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε δει καλούς σουτέρ να αστοχούν ανενόχλητοι; Και τότε ερχόταν η καταστροφή. Ή στην καλύτερη... τρεχάτε ποδαράκια μας για την ανατροπή! Ουσιαστικά τα παιχνίδια που προανέφερα ήταν και τα μοναδικά κυριαρχίας αφού σε όλα τα υπόλοιπα κυνηγούσαν το σκορ. Τόσο σε αυτά που γνώρισαν την ήττα, όσο και σε αυτά που κέρδισαν...

Τι θέλω να πω με αυτό; Οι παίκτες του Παναθηναϊκού μοιάζουν να παίζουν με τεράστιο άγχος. Δεν έχουν εμπιστοσύνη στους ίδιους τους, τους εαυτούς. Δεν μπορούν να βγάλουν δυο-τρεις καλές συνεργασίες. Δεν μπορούν να επιβάλουν τον ρυθμό τους. Δεν μπορούν να «στραγγαλίσουν» τον αντίπαλο. Κάτι που έκαναν μέχρι πρόσφατα. Ήταν στο DNA αυτής της ομάδας! Ακόμα και όταν αποκτήσουν το μομέντουμ, στο επόμενο ματς ο «Δόκτορ Τζέκιλ» θα δώσει τη θέση του στον «Μίστερ Χάιντ» και οι «πράσινοι» θα γεμίσουν και πάλι με ερωτηματικά τους οπαδούς τους. Ευθύνες έχουν όλοι. Όμως σε τέτοιες περιπτώσεις ο κλήρος πέφτει (συνήθως πάντα) πάνω στον προπονητή, ο οποίος –ξαναλέω- δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Έχει το δικό του μερίδιο για την τραγική εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα, δείχνοντας αδυναμία σε δύο πράγματα. Στο πως θα διαχειριστεί το rotation σε ένα μεγάλο και γεμάτο ρόστερ όπως και στο πως θα προετοιμάσει την ομάδα πριν από κάθε ματς. Τόσο αγωνιστικά, όσο και ψυχολογικά...

Καλώς ή κακώς το ερχόμενο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό ίσως και να είναι το μεγάλο τεστ για τον Πεδουλάκη, ο οποίος καλείται να διαχειριστεί –πλέον- και την... αμφισβήτηση του κόσμου. Μια αμφισβήτηση που ξεκίνησε από τη μέρα που υπέγραψε και την οποία μπόρεσε να εξαλείψει με το «σουίπ» στους περσινούς τελικούς. Όμως η εικόνα της ομάδας (και όχι τα αποτελέσματα) την επανέφερε στο προσκήνιο. Σε περίπτωση που ο Ολυμπιακός καταφέρει να αποδράσει από το ΟΑΚΑ, αυτομάτως ο προπονητής του Παναθηναϊκού θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση. Ενώ αν συμβεί το αντίθετο θα κερδίσει χρόνο μέχρι τα μεγάλα ματς στο ΤΟΡ-16.

Βέβαια σε καμία περίπτωση δεν πρέπει κάποιος να προδικάσει τον τελικό νικητή σε αυτό το ματς. Μπορεί ο Ολυμπιακός να έχει –λόγω φόρμας- το ισχνό προβάδισμα, αλλά αυτά τα ματς είναι... ειδικών καταστάσεων. Δεν υπάρχουν φαβορί και αουτσάιντερ, σε οποια κατάσταση και αν βρίσκονται οι δύο ομάδες. Υπάρχουν όμως δεδομένα με τον Παναθηναϊκό να παίζει –πλέον- με αυξημένη πίεση και τους «ερυθρόλευκους» να είναι πιο... άνετοι. Άλλωστε σε τέτοια ντέρμπι δεν παίζουν ΠΟΤΕ ρόλο οι τραυματισμοί, οι απουσίες και η κατάσταση που βρίσκονται οι δύο ομάδες, αλλά η μέρα που θα βρεθούν σ' εκείνο το δίωρο, όπως και το ποιος θα το θέλει περισσότερο...

Ο Παναθηναϊκός μοιάζει να είναι η ομάδα που έχει περισσότερο ανάγκη τη νίκη-πρόκριση. Τόσο για τους ίδιους όσο για τον... φουκαριάρη τον κόσμο του, που παρά τα απανωτά χαστούκια και το κάκιστο θέαμα που έχει παρουσιάσει η ομάδα μέχρι σήμερα, εξακολουθεί να τη στηρίζει και να βρίσκεται δίπλα της. Τρόπος του λέγειν «φουκαριάρης» αφού είναι «γεμάτος» από επιτυχίες και χαρές όλα αυτά τα χρόνια. Άλλωστε έτσι έκανε πάντα. Στήριζε και ήταν κοντά στην ομάδα αφού το μπασκετικό τμήμα είναι αυτό για το οποίο μιλούν με περηφάνια κάθε φορά που το φέρνουν στην κουβέντα.

Βέβαια απέναντι στην Μακάμπι παρατηρήθηκε μια μικρή δυσαρέσκεια στην εξέδρα, αλλά λόγω του ντέρμπι που ακολουθεί με τον Ολυμπιακό τα (δικαιολογημένα) παράπονα για την εικόνα μετριάστηκαν αρκετά. Το ματς που ισοδυναμεί με την μεγαλύτερη προκληση των «πρασίνων» μέχρι σήμερα. Τόσο επειδή θα διεκδικήσουν με μεγάλες αξιώσεις την κατάκτηση του κυπέλλου, όσο και επειδή θα (ξανα)κερδίσουν την εμπιστοσύνη του κόσμου...

Πηγή: Sentragoal.gr