Ίσως σε καψουρευτεί...

Κάποτε μάλιστα, είχατε γνωριστεί κι από κοντά. Σε καταγοήτευσε, αλλά δεν τόλμησες να σηκώσεις τα μάτια σου να την αντικρύσεις. Τότε ήσουν ψιλορέστος, αφρόντιστος, κουρελής, με πεσμένο ηθικό και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Πέρασε όμως ο καιρός... Τυχαίνει μια χειμωνιάτικη βραδιά, ύστερα από κανά δυο χρόνια και ξαναβρίσκεστε, δίπλα – δίπλα...

Αυτή είναι πάντα το ίδιο υπέροχη και στα καλύτερά της, αλλά πολλά έχουν αλλάξει στη δική σου ζωή... Ορθοπόδησες και “ντύθηκες” και στυλώθηκες κι ανέβηκε πολύ η ψυχολογία σου κι άρχισες να ονειρεύεσαι. Σου λέει πως χώρισε με τον... μαλάκα τον πρώην της κι είναι μόνη αυτόν τον καιρό και καλύτερα έτσι, για να... καθαρίσει το μυαλό της. Κι εκεί που ήταν έκανε πολύ κρύο. Εδώ όμως τί ωραίο ήλιο που έχετε... Και θέλει να ξαποστάσει. Να ξεκουραστεί. - Είναι άραγε κι οι άνθρωποι εδώ έτσι ζεστοί; Να εσένα σε βρίσκει ζεστό. Και δε θέλει να είναι μόνη, αλλά καλά θα ήταν και να μην δεσμευτεί. Να βρει την ηρεμία της χωρίς να κάνει... μακροχρόνια σχέδια. Κι ότι, τέλος πάντων, ως το καλοκαίρι θα ήταν εύκαιρη για μια σχέση γαλήνης, για μια... αγκαλιά, αλλά μετά... μην τη ρωτάς – ποιος ζει, ποιος πεθαίνει ως το καλοκαίρι; Και στο τέλος τέλος, είτε έτσι είτε καθόλου.- Και σε κοιτάζει και λιώνεις...

Και δε σκέφτεσαι το αύριο, αλλά θες να ζήσεις το σήμερα. Δεν θέλεις να φαρμακώσεις την ψυχή σου και να αναλογίζεσαι με ποιον θα ξαπλώνει μετά το καλοκαίρι, αλλά πόσο πολύ θέλεις να την κρατήσεις εδώ και τώρα στα χέρια σου. Κι ότι αν το “σήμερα” περνάει γλυκό κι εθιστικό, μπορεί, – που ξέρεις; – ίσως, να αλλάξουν όλα. Ίσως αν της δείξεις τους ανθρώπους σου, τα μέρη που μεγάλωσες και την ζωή που σ αρέσει, αν καταλάβει ποιος είσαι, από που έρχεσαι, αν μοιραστεί μαζί σου όνειρα και φιλοδοξίες, αν ταιριάξουν τα κορμιά κι οι μυρωδιές κι οι γεύσεις κι οι σκέψεις σας, ίσως και να μείνει... Σε τελευταία ανάλυση, θα δεις κι εσύ πως θα είστε μαζί, αλλά και πάλι – δε σε νοιάζει, ΤΩΡΑ αυτό. Ίσως σε καψουρευτεί, ίσως σε αγαπήσει, ίσως όχι – πάντως, ΤΩΡΑ, θα την έχεις εσύ και κανένας άλλος.- Και απ το καλοκαίρι βλέπουμε...

 - Όταν άκουσα πως ο ΠΑΟΚ συμφώνησε με τον Νάτχο για έξι μήνες, για λίγο, έμεινα με... μισή χαρά. Περνώντας όμως η ώρα, άρχισα να σκέφτομαι λιγότερο και να νιώθω περισσότερο.
Άμα είναι ετούτος “για μας” κι εμείς για κείνον, θα φανεί. Αν εμείς χωράμε την φιλοδοξία του κι εκείνος αντέχει και θέλει να χτίσουμε πάνω του, θα φανεί. Αν τον καψουρέψει ο ΠΑΟΚ, ο λαός του, οι παράγοντές του και κυρίως αν μπορέσει να τον πείσει ο Ιβάν, μπορεί και να... Ποιος ξέρει;

Οκ... Δεν είναι σχεδιασμός, δεν είναι επένδυση, δεν είναι στρατηγική. Και δεν ξέρω που θα είμαστε όλοι μετά το καλοκαίρι. Είναι εφήμερο και είναι πόθος. Δεν ξέρω καν αν είναι σωστό και λογικό και μετρημένο. Μπορεί και να είναι λάθος.

Αλλά θέλω να το ζήσω.-

Πηγή: fatgames.gr