Και φυσικά, για να καλυφθεί μια τέτοια διαφορά πρέπει να γίνουν τεράστιες αλλαγές. Να υπάρξει σοβαρή δουλειά από τις ελληνικές ομάδες, σωστή οικονομική και αγωνιστική οργάνωση, πολλά χρήματα και πολύς χρόνος. Αυτά σε πρώτη φάση, χωρίς να συνηπολογίζουμε και κάποια άλλα ̎μικροπράγματα ̎, όπως ένα πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα ας πούμε.

Όταν εμφανίστηκε ο θεσμός του Champions League, αρχικά φαινόταν πως υπήρχε το ενδεχόμενο της έκπληξης. Ομάδες με μικρότερα budget, πραγματοποιώντας ξέφρενη πορεία κατάφερναν αρκετά συχνά να ξεπετάγονται ανάμεσα στις κραταιές δυνάμεις του χώρου, φτάνοντας μέχρι και τα ημιτελικά ή και τελικά της διοργάνωσης. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τις 2 εκπληκτικές χρονιές της Βαλένθια στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, την Ντιναμό Κιέβου το 1999, την ομάδα των εκατομυρίων Λίντς το 2000 και το αποκορύφωμα τον τελικό του 2004 ανάμεσα σε Πόρτο και Μονακό, 2 μεγάλα αουτσάιντερ εκείνης της χρονιάς. Στην πορεία του χρόνου όμως αποδείχτηκε πως έστω και αυτή η πιθανότητα της έκπληξης άρχισε να εξαλείφεται.

Το Champions League άρχισε να γίνεται χώρος ανταγωνισμού μόνο μεγάλων μεγεθών. Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό πως από το 2007 και μετά, στην φάση των 16 προκρίνονται μόνο ομάδες που βρίσκονται τουλάχιστον στις 20 πλουσιότερες της Ευρώπης. Οι 3 πλουσιότερες έχουν έσοδα πάνω από 450 εκατ. Ευρώ ετησίως ενώ η 4η, η Manchester United, η πιο εμπορική ομάδα στον κόσμο, έχει έσοδα 425 εκατ. Ευρώ. Καταλαβαίνει εύκολα κανείς πως καμία ελληνική ομάδα, ακόμα και ο Ολυμπιακός των 69 εκατ. Ευρώ το 2013, δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τέτοια μεγέθη.

Παρόλα αυτά όμως, ακόμα και η συμμετοχή στην διοργάνωση μπορεί να αποφέρει σημαντικά έσοδα στις μικρότερου βεληνεκούς ομάδες. Η εμπορευματοποίηση του προιόντος, κυρίως λόγω της μεγάλης προβολής από την τηλεόραση, έχει καταφέρει να αποδίδει μεγάλα ποσά σε όσες ομάδες συμμετέχουν, κυρίως από τους ομίλους και έπειτα. Πέρυσι, η ΟΥΕΦΑ μοίρασε στις 32 ομάδες που συμμετείχαν στο Champions League πάνω από 1,2 δις Ευρώ ενώ το ποσό αυτό δείχνει αυξητικές τάσεις. Την περασμένη χρονιά η Bayern, κατακτώντας το τρόπαιο κατάφερε να βάλει στα ταμεία της 55 εκατ. Ευρώ, αλλά αυτή της η κατάκτηση είχε και άλλο οικονομικό αντίκρισμα όσον αφορά τους χορηγούς και τις διαφημίσεις της ομάδας. Και φυσικά, όσο αυξάνεται η προβολή της διοργάνωσης και σε άλλα μέρη του πλανήτη πέραν της Ευρώπης, τόσο θα αυξάνονται και τα χρήματα που θα εισπράττει κάθε ομάδα με την συμμετοχής της ή με την προσπάθεια κατάκτησής της.

Ας επιστρέψουμε όμως στα ελληνικά δεδομένα. Το ελληνικό ποδόσφαιρο από αγωνιστικής και οικονομικής δυναμικότητας των ομάδων του, βρίσκεται παρα πολύ πίσω σε σχέση με τα 5 κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης. Σε αυτό έχει συμβάλλει εν μέρει και οικονομική κρίση που υπάρχει στην χώρα τα τελευταία χρόνια, αλλά ο κύριος άξονας της απόστασης είναι πως η διαφορά φιλοσοφίας, οργάνωσης και αποτελεσμάτων είναι πολύ μεγάλη. Ομάδες χωρίς προκαθορισμένο στόχο, χωρίς την κατάλληλη υποδομή και κυρίως χωρίς την σωστή στρατηγική, προσπαθούν και παλεύουν μεταξύ τους για μια θέση στον ήλιο, τον δικό μας ήλιο, αυτό της Superleague.

Πέρα από τα στενά όρια της Ελλάδος δεν υπάρχει ένα σαφές πλάνο, μια επανάληψη στην επιτυχία η οποία να δείχνει πως υπάρχει η βάση να δημιουργηθεί κάτι καλό. Κάτι το οποίο θα φτάσει να ανταγωνίζεται και να κερδίζει ακόμα τα λεγόμενα μεγαθήρια του χώρου. Στον δικό μας ήλιο, το αποτέλεσμα έχει αποκτήσει μεγάλη βαθμολογική και οικονομική σημασία, γεγονός που οδηγεί όλες τις ομάδες να παλεύουν για τη νίκη, ανεξάρτητα από το θέαμα που προσφέρουν. Αυτή η επιλογή μας έχει δείξει πως δολοφονεί την ευχαρίστηση των φιλάθλων, οι οποίοι περιμένουν κάθε δεύτερη Τρίτη- Τετάρτη να απολαύσουν λίγο από το αγαπημένο τους άθλημα. Είναι αυτή η σωστή επιλογή; Είναι η λύση που θέλουμε; Αυτή η αντίληψη μας κάνει καλό; Όλα αυτά είναι που πρέπει να ζυγίσουμε πριν πάρουμε τις κατάλληλες αποφάσεις.

ΠΗΓΗ: Overlap.gr

Ποδόσφαιρο SPORTS