Η σωστή αθώωση και η προσωπική απάντηση...

Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος...

Λέω, λοιπόν, ν΄ ασχοληθώ λίγο με τις απόψεις σας, μια και αγγίζουν έμμεσα κι ένα παναθηναϊκό πρόβλημα. Βλέπετε, εξακολουθώ να πιστεύω ότι πολλά προβλήματα μπορούμε να τα βλέπουμε ίδια έστω κι αν τα δικά μου γυαλιά είναι πράσινα και τα δικά σας κόκκινα.

Παράδειγμα η αθώωση των Μαρινάκη και Θεοδωρίδη που πιστεύω ότι ήταν απόλυτα σωστή. Κανένα σοβαρό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να εκδώσει διαφορετική απόφαση. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει μάρτυρας ο οποίος να βεβαιώνει ότι οι διαιτητές πιέσθηκαν ή απειλήθηκαν για να μεροληπτήσουν υπέρ του Ολυμπιακού δεν υπάρχει αδίκημα. Το ότι δεν θα έπρεπε να είχαν πάει στα αποδυτήρια, δεν είναι παράπτωμα που ανήκει στην αρμοδιότητα των ποινικών δικαστηρίων.

Όπως δεν ανήκει στην αρμοδιότητα των ποινικών δικαστηρίων το θράσος. Πέρυσι στον τελικό του Κυπέλλου το ομαδικό διαιτητικό σφάλμα στέρησε από τον Αστέρα κάτι που δεν έχει και πιθανότατα δεν πρόκειται ν΄αποκτήσει ποτέ: ένα κύπελλο. Κανένας από την πλευρά του «θριαμβευτή» δεν ψέλλισε, τυπικά έστω, ένα «λυπούμαστε».

Φέτος ένα διαιτητικό σφάλμα χάρισε στον Αστέρα μια νίκη που δεν του πρόσφερε τίποτα το σπουδαίο και παράλληλα δεν είχε καμία ουσιαστική επίπτωση για τον Ολυμπιακό. Τι ακολούθησε το ξέρετε. Ο γνωστός Θεοδωρίδης είχε το θράσος να κατηγορήσει τον Καϋμενάκη ότι θέλει να κερδίζει με άκυρα γκολ. Α, ναι. Είπε και ότι ο ίδιος δεν αντέχει τις αλλοιώσεις των αποτελεσμάτων από διαιτητικές αποφάσεις. Τουλάχιστον υπήρξε και διασκεδαστικός.

Πάμε τώρα στο «κοινό», ας πούμε, πρόβλημα. Το δικό μας είναι να ξεπεράσουμε τις οικονομικές δυσκολίες, να ξανασταθούμε στα πόδια μας και να δημιουργήσουμε μια ανταγωνιστική για την Ελλάδα και αξιόμαχη για την Ευρώπη ομάδα. Ομολογώ ότι δεν περίμενα πως η προσπάθεια θα εξελισσόταν τόσο καλά.

Λογικά του χρόνου θα είμαστε πολύ καλύτεροι, ιδιαίτερα αν ο Νταμπίζας και ο Αναστασίου αποδειχθούν το ίδιο εύστοχοι στις μεταγραφικές επιλογές τους. Αλλά με την προϋπόθεση ότι η φετινή ομάδα θα διατηρηθεί και δεν θα εκποιηθούν βασικά στελέχη της, όπως ας πούμε ο Μπεργκ και ο Καπίνο.

Γιατί οι ομάδες δεν χτίζονται από τη μια μέρα στην άλλη και αν τους αφαιρέσεις ξαφνικά κάποια βασικά στηρίγματα μπορεί και να καταρρεύσουν. Το δικό σας πρόβλημα είναι να διακριθείτε στην Ευρώπη. Και υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για να το καταφέρετε, μια και διαθέτετε πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα οικονομική άνεση.

Δεν τα καταφέρνετε, όμως, όσο κι αν δεν θέλετε να το παραδεχτείτε. Και ούτε περίεργο είναι, ούτε ανεξήγητο. Όταν η ομάδα χάνει κάθε χρόνο βασικά στελέχη της, τα οποία αντικαθίστανται από άλλα, μικρότερης ικανότητας, δεν γίνεται να συγκροτηθεί ομάδα για μεγάλα πράγματα.

Ακόμη και ισάξιοι να είναι οι ποδοσφαιριστές που έρχονται, δεν προλαβαίνουν να δέσουν και να προσαρμοστούν. Γι΄ αυτό και με ξάφνιασαν οι παρεμβάσεις σας της περασμένης βδομάδας για το θέμα του Μήτρογλου. Ομολογώ ότι δεν μου είχαν ξανατύχει οπαδοί – και μάλιστα περισσότεροι του ενός – που να νοιάζονταν περισσότερο για την οικονομική παρά για την αγωνιστική παράμετρο της ομάδας τους.

Κατά κανόνα ο οπαδός θέλει στην ομάδα του ό,τι καλύτερο μπορεί να βρεθεί και δεν το θέλει για ένα εξάμηνο ή για ένα χρόνο. Αν πρόκειται μάλιστα για το αστέρι της ομάδας, δένεται μαζί του και δεν θέλει να το αποχωριστεί. Πουθενά στον κόσμο οι οπαδοί δεν αλλάζουν ινδάλματα κάθε χρόνο.

Ρώτησα ένα φίλο ομοϊδεάτη σας για τις μεταγραφές που έχουν γίνει τελευταία και, εκτός από την περίπτωση του Μήτρογλου, μου ανέφερε τον Μιραλάς, τον Τζιμπούρ, τον Αμπντούν, τον Φέιζα , τον Βάις και τον Φετφατζίδη.

Θα είναι κι άλλοι, αλλά σταμάτησα σ΄ αυτούς. Δεν νομίζω να υπάρχει περίπτωση άλλης ομάδας με φιλοδοξίες διάκρισης που να πούλησε τόσους πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές, αντικαθιστώντας τους κατά κανόνα με δανεικούς. Και δεν σας κρύβω ότι ήταν και κάποιες άλλες παρεμβάσεις σας που με ξάφνιασαν.

Για παράδειγμα κάποιος μου υπέδειξε πως ήταν εσφαλμένη η άποψη μου ότι συνεχίζοντας ο Μήτρογλου στο Champions League και μετέχοντας στη συνέχεια στο Παγκόσμιο Κύπελλο θα εκτόξευε ακόμη υψηλότερα την αξία του. Μου επισήμανε μάλιστα ότι προτιμήθηκε το «κάλλιο πέντε και στο χέρι», λες και ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής έπρεπε οπωσδήποτε να πουληθεί.

Και κάποιος άλλος μου «αποκάλυψε» ότι από τη στιγμή που ήρθε η πρόταση της Φούλαμ ο Μήτρογλου δεν κρατιόταν. Ήθελε να φύγει. Προφανώς το όνειρο της ζωής του ήταν να παίξει του χρόνου στη δεύτερη κατηγορία της Αγγλίας, όπου δυστυχώς δείχνει να οδεύει η Φούλαμ. Τον είχα για πιο φιλόδοξο.

Φαίνεται, όμως, ότι τώρα με την κρίση έχει αναπτυχθεί ένα νέο είδος οπαδού που ενδιαφέρεται για τα οικονομικά δεδομένα της ομάδας του περισσότερο απ΄ όσο εμείς οι παλιότεροι. Αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρος.

Νομίζω ότι θα σχηματίσω ασφαλέστερη άποψη αν προκύψει στον Ολυμπιακό καμιά στραβή και στο Κύπελλο, οπότε και θα φανεί πόσο σοβαρή είναι αυτή η τάση και αν εκφράζει σαν λογική κάποιο μεγάλο τμήμα οπαδών ή αν πρόκειται για κάποιους που έχουν αναλάβει να στηρίζουν τις προεδρικές επιλογές όπου και όταν χρειαστεί.

Υ.Γ. Και κάτι καθαρά προσωπικό. Την περασμένη Κυριακή δέχτηκα δύο επιθέσεις με σαφή πρόθεση τη συκοφάντηση μου. Και στις δύο περιπτώσεις προβλήθηκαν ως γεγονότα δύο ψευδέστατοι ισχυρισμοί. Ο πρώτος από κάποιον @@@@ που ανέφερε επί λέξει «πες μας πώς λειτουργούσε η ΕΡΤ στις δεκαετίες που εργαζόσουν εκεί ή κάνει τζίζ;» Του απάντησα πως ούτε στην ΕΡΤ, ούτε σε γραφείο Τύπου δημόσιο ή και ιδιωτικό έχω εργασθεί και ότι από το ελληνικό Δημόσιο δεν έχω εισπράξει ούτε ένα ευρώ.

Αμέσως ακολούθησε άλλος, με την ένδειξη Ανώνυμος, που κατέθεσε τη δική του αθλιότητα αναφέροντας: «Βάζεις μέσα και κρατική διαφήμιση στο «Ποντίκι»;” Προφανώς ο δεύτερος θεωρούσε ότι διεκπεραίωνε την αποστολή του, μια και κρατική διαφήμιση έπαιρναν και παίρνουν όλες οι εφημερίδες. Αλλά υπήρχε μια εξαίρεση – το «Ποντίκι». Όχι μόνο κρατική διαφήμιση δεν δεχόμασταν, αλλά ούτε καλά-καλά και ιδιωτική. Μόνο βιβλιοπωλεία, εκδοτικούς οίκους και μπαράκια διαφημίζαμε.

Δεν ήθελα να σας κουράσω με τα προσωπικά μου, αλλά έχει παρατραβήξει ο «εκτσογλανισμός του διαδικτύου».

Πηγή: Sentragoal.gr