Όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, το γήπεδο κόντεψε να γκρεμιστεί, καθώς όλοι ξέρουμε ότι το να κλωτσήσουν άσχημα έναν παίκτη της ομάδας σου είναι σαν να χειροδικούν μπροστά σου σε συγγενικό σου πρόσωπο. Και δεν μιλάω για τον δεξιό θείο με τις κρυφο-φασίστικες αντιλήψεις ή την χαζή δεύτερη ξαδέρφη που δεν βγαίνει από το σπίτι αν δεν συμφωνεί με την ιδέα αυτή το ζώδιο της. Μιλάω για πρώτου βαθμού συγγένεια.
Ανάμεσα στις διάφορες ατάκες που ακούστηκαν από την πλευρά της κερκίδας στην οποία καθόμασταν, και οι οποίες ξεκινούσαν από το διπλωματικό «δώσε κόκκινη στον αλήτη» και έφταναν στο «ψόφα αργά και βασανιστικά δολοφόνε», αυτή που ξεχώρισα ήταν η «σιγά μωρέ, στην Αργεντινή αυτό δεν δινόταν ούτε κίτρινη», την οποία εκστόμισε ένας νεαρός από πίσω μου, ο οποίος κουβέντα στην κουβέντα στο ημίχρονο αποκάλυψε ότι είχε μεγαλώσει στο Μπουένος Άιρες. Έπρεπε να περάσει πολύς καιρός και να ξοδέψω κάμποσες ώρες της ζωής μου βλέποντας Λατινοαμερικάνικο ποδόσφαιρο για να επιβεβαιώσω πλήρως αυτή τη διαφορετική οπτική, που τότε πρώτη φορά συναντούσα. Διαβάστε το υπόλοιπο θέμα στο sombrero.gr

Άρης Ποδόσφαιρο SPORTS